หลังเลิกงานพลอยเดินเข้าคอนโดมาด้วยท่าทางมั่นใจ มือถือถุงช็อปปิ้งสองสามใบ หน้าตาเหมือนเหนื่อยสุด ๆ เธอเหลือบมองไอซ์ หนุ่มยามชั่ว ที่ยืนอยู่ตรงมุมล็อบบี้ ใบหน้าหล่อคมกับหุ่นล่ำในชุดยูนิฟอร์มทำให้เธอยิ้มมุมปาก
“น้องไอซ์ ช่วยพี่หน่อยได้มั้ย?” พลอยเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อน ๆ เดินเข้าไปใกล้เขา “พี่ซื้อของมาเยอะไปหน่อย แบกขึ้นห้องไม่ไหวแล้วอ่ะ” เธอยกถุงขึ้นให้ดู พร้อมทำตาแป๋ว ๆ
ไอซ์เกาหัวแกรก ๆ มองถุงในมือเธอที่ไม่ได้ดูหนักอะไร แต่ก็พยักหน้าด้วยความเกรงใจ
“เอ่อ...ได้ครับพี่ ผมช่วยครับ” เขาตอบเสียงทุ้ม ๆ แล้วรับถุงจากมือเธอไปถือไว้เต็มสองมือ
พลอยยิ้มกว้าง ั์ตาเป็ประกายเ้าเล่ห์ “ขอบใจมากน้า ไป ขึ้นลิฟต์กัน” เธอเดินนำหน้าไอซ์ไปที่ลิฟต์ ทิ้งกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ลอยมาเตะจมูกเขา ไอซ์เดินตามไปเงียบ ๆ หัวใจเต้นตึก ๆ แบบไม่รู้ตัว เพราะเขาไม่ค่อยมีประสบการณ์กับผู้หญิงแบบพลอยที่ทั้งสวยคมและดูมั่นใจสุด ๆ
ในห้องของพลอยอากาศอึน ๆ แม้แอร์จะทำงานปกติ แต่เธอกลับบ่นออกมาด้วยน้ำเสียงขี้เล่น
“อุ่ย ร้อนจังเลยเนาะ แอร์มันพังรึไงไม่รู้” เธอหันไปมองไอซ์ที่ยืนถือถุงช็อปปิ้งเต็มสองมือ ใบหน้าหล่อคมของหนุ่มน้อย ดูเก้อเขิน สายตาเขาหลบไปมองพื้น
“เอ่อ...พี่พลอย ผมวางของตรงนี้เลยมั้ยครับ?” ไอซ์ถามเสียงทุ้ม ๆ พยายามควบคุมน้ำเสียงให้ดูนิ่ง แต่ความจริงแล้วหัวใจเขากำลังเต้นแรง
พลอยยิ้มมุมปาก เดินเข้าไปใกล้เขาแบบเนียน ๆ “วางตรงนั้นแหละน้อง แต่ช่วยพี่จัดของนิดนึงได้มั้ย? พี่เหนื่อยแล้วอ่ะ” เธอพูดพร้อมกับถอนหายใจยาว ทำท่าจะถอดเสื้อคลุมบาง ๆ ที่สวมอยู่ออก
“อ่ะ ร้อนตายเลย” พลอยพูดขณะปลดเสื้อคลุมทิ้งลงบนโซฟา เหลือเสื้อสายเดี่ยวสีดำที่แนบกับตัวจนเห็นสัดส่วนชัด ไอซ์กลืนน้ำลายดังเอื๊อก สายตาเผลอเหลือบมองร่างของพี่สาวคนสวยวัย 28 ที่ดูมั่นใจและเซ็กซี่เกินต้าน เขารีบก้มหน้าก้มตาจัดของในถุงต่อ พยายามไม่มองนานเกินไป
“ขอบใจมากน้า ไอซ์ น้องนี่ขยันดีจริง” พลอยพูดด้วยน้ำเสียงหวาน ๆ เดินไปวางถุงผลไม้ที่โต๊ะกินข้าว แต่จู่ ๆ เธอก็ทำท่าสะดุดเท้า เสียงร้อง “อุ๊ย!” ดังขึ้นพร้อมร่างของเธอที่โถมไปข้างหน้า ชนเข้ากับไอซ์เต็ม ๆ
ไอซ์รีบคว้าแขนเธอไว้ด้วยสัญชาตญาณ ร่างล่ำของหนุ่มช่างยนต์ประคองร่างบางของพลอยได้ทันเวลา
“โอ๊ย ขอโทษน้า พี่ซุ่มซ่ามไปหน่อย” พลอยหัวเราะคิก ๆ มือทั้งสองข้างของเธอเกาะคอไอซ์ไว้หลวม ๆ ใบหน้าใกล้กันจนไอซ์ััได้ถึงกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่ลอยมาจากตัวเธอ หัวใจของเขายิ่งเต้นระรัวเมื่อมือของพลอยค่อย ๆ ลูบไล้ลงมาที่ไหล่แล้วเลื่อนไปที่แผ่นหลังกว้างของเขา
“น้องแข็งแรงดีเนอะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เหมือนจะหยอกแต่แอบยั่ว
ไอซ์หน้าแดงก่ำ พูดอะไรไม่ออก ได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ พลอยยิ้มกว้างขึ้น มองหน้าเขาด้วยสายตาที่เหมือนจะรู้ทันทุกอย่าง เธอปล่อยมือจากเขาแล้วเดินไปหยิบของที่พื้นต่อ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทุกย่างก้าวของเธอเหมือนตั้งใจให้เฉียดตัวไอซ์มากกว่าปกติ บางครั้งแขนของเธอก็แตะแขนเขา บางครั้งสะโพกของเธอก็ถูไถตัวเขาแบบไม่ได้ตั้งใจ...หรือจะตั้งใจกันแน่นะ?
“พี่พลอย ผม...เอ่อ...วางของเสร็จแล้วนะครับ” ไอซ์พูดตะกุกตะกัก พยายามหาทางออกจากสถานการณ์ที่ทำให้เขารู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ ไปทั้งตัว
พลอยหันมามองเขา หัวเราะเบา ๆ แล้วเดินมาใกล้อีกครั้ง “ใจเย็นสิคะน้อง ช่วยพี่อีกนิดน้า” เธอหยิบถุงเล็ก ๆ ใบหนึ่งยื่นให้เขา “อันนี้วางไว้ที่ชั้นบนสุดในครัวหน่อย พี่ตัวเตี้ยเอื้อมไม่ถึง”
ไอซ์พยักหน้า รีบเดินไปที่ครัวเพื่อหนีสายตาคู่นั้นของพลอย เขายกแขนขึ้นวางของ สายตาเหลือบไปเห็นเงาสะท้อนในกระจกบานเล็กที่ติดอยู่ตรงผนังครัว พลอยกำลังยืนพิงเคาน์เตอร์ มองเขาด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ เธอขยับตัวเล็กน้อย ทำให้เสื้อสายเดี่ยวยิ่งแนบกับตัวจนเห็นสัดส่วนชัดขึ้น ไอซ์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกมองเป็เหยื่อ แต่แปลก...เขาไม่ได้รู้สึกไม่ดีเลย
“น้องไอซ์ มาช่วยพี่หน่อยดิ!” พลอยเรียกด้วยน้ำเสียงหวาน ๆ เดินมาโผล่ข้าง ๆ ไอซ์แบบเนียน ๆ มือข้างนึงวางพาดเคาน์เตอร์ครัว มืออีกข้างยกขึ้นสางผมยาวที่ปล่อยสยายจนกลิ่นน้ำหอมหอมฟุ้งลอยมาแตะจมูกเขา
“ช่วยพี่เปิดขวดน้ำหน่อยยย พี่บิดไม่ไหวอ่ะ” เธอยื่นขวดน้ำให้เขา ยิ้มหวานหยดแต่สายตานี่แบบ...เหมือนมีอะไรซ่อนอยู่
ไอซ์คว้าขวดน้ำด้วยมือที่สั่นนิด ๆ หัวใจเต้นตึก ๆ พลอยยืนใกล้จนเขารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากตัวเธอ เธอยังจ้องเขาอยู่ไม่วางตาเลย
“นี่ ๆ น้องแข็งแรงดีเนาะ” พลอยพูดพร้อมยิ้มกว้าง มือของเธอเลื่อนมาแตะที่แขนเขา ปลายนิ้วลากไปตามกล้ามแขนกำยำแบบเนียนสุด ๆ
“กล้ามนี่แน่นเวอร์เลยอะ” เธอหัวเราะคิก ๆ เสียงใส ๆ แต่ไอซ์นี่สิ รู้สึกเหมือนมีไฟลุกวูบวาบไปทั้งตัว
พลอยขยับเข้ามาใกล้อีกนิด แขนของเธอถูไปที่แขนเขาแบบไม่ได้ตั้งใจ...หรือจะตั้งใจหว่า?
“น้องไอซ์นี่ดูแลตัวเองดีเนาะ” เธอพูดต่อ มือยังลูบแขนเขาอยู่เบา ๆ แล้วเลื่อนลงไปแตะที่ข้อมือเขา ไอซ์กลืนน้ำลายดังเอื๊อก พยายามตั้งสติ แต่กลิ่นน้ำหอมของเธอมันชวนให้ใจเต้นไม่เป็จังหวะ
“เอ่อ...ขวดน้ำ...เปิดแล้วครับ” เขาพูดตะกุกตะกัก ยื่นขวดคืนให้เธอ พลอยรับไปด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ แล้วจงใจให้ปลายนิ้วแตะมือเขาเนิ่นนานกว่าปกติ
“ขอบใจน้า น้องขยันดีจัง” เธอพูดพร้อมเอียงตัวเข้าไปใกล้อีกนิด หน้าเกือบชิดจนไอซ์รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของเธอ
เขาหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นจนเหมือนจะหลุดออกจากอก
“เอ่อ...พี่พลอย ผม...ผมว่า...” เขาพูดไม่จบ เพราะพลอยขยับตัวถอยออกไปนิดนึง แต่ยังยิ้มแบบรู้ทันทุกอย่าง
“อะไรล่ะน้อง? อย่าเพิ่งรีบไปไหนสิ ช่วยพี่อีกนิดน้า” เสียงเธอหวานจนไอซ์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังละลาย
“เอ่อ...พี่พลอย ผม...ผมว่า ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ” ไอซ์พูดออกมาเสียงสั่น ๆ ใบหน้าแดงก่ำจนแทบจะะเิ
พลอยมองเขาด้วยสายตาที่เหมือนจะรู้ทุกอย่าง เธอยิ้มมุมปาก เดินมาใกล้เขาอีกก้าวจนร่างของทั้งคู่เกือบจะชิดกัน
“อ้าว กลับแล้วเหรอ? ไวจัง” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เหมือนจะเสียดาย แต่แววตากลับบ่งบอกว่าเธอสนุกกับการเห็นไอซ์เขินจนทำตัวไม่ถูก
“ขอบคุณที่ช่วยพี่น้า ไว้เจอกันใหม่นะคะ” พลอยพูดพร้อมส่งยิ้มให้เขา
ไอซ์พยักหน้าหงึก ๆ รีบคว้ากระเป๋าเป้ของตัวเองแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างไว มือของเขายังสั่นอยู่ หัวใจเต้นแรงราวกับเพิ่งวิ่งมาราธอน
ส่วนพลอยยืนมองตามหลังเขา รอยยิ้มเ้าเล่ห์ยังอยู่บนใบหน้าสวยคมของเธอ เธอรู้ดีว่าเกมนี้เพิ่งเริ่มต้น และไอซ์...กำลังตกอยู่ในกับดักของเธอโดยไม่รู้ตัว
ในใจของพลอย เธอรู้สึกตื่นเต้นกับท่าทีของไอซ์ หนุ่มน้อยที่ดูซื่อ ๆ แต่แววตาก็มีความอยากรู้อยากลอง เธอไม่ได้้าอะไรมากไปกว่าความสนุกและความตื่นเต้นในตอนนี้ และดูเหมือนว่าไอซ์จะเป็ของเล่นชิ้นใหม่ที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงได้ไม่น้อย
ส่วนไอซ์ที่เดินลงลิฟต์ไป หัวใจของเขายังเต้นไม่เป็จังหวะ เขารู้สึกอึดอัดแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าความรู้สึกตื่นเต้นที่พลอยมอบให้มัน...ชวนให้ใจสั่นเกินกว่าที่เขาจะต้านไหว
44K
