เช้าวันรุ่งขึ้น เสี่ยวหง@พาเ้าหนูน้อยไปทานอาหารที่ร้านอาหารริมชายฝั่งทะเล สักพักก็ได้ยินชาวบ้านคุยกัน พวกเขาว่ากันว่า
“เ้ารู้มั้ย ข้าได้ยินมาว่าองค์ชายแคว้นเซี่ยได้อภิเษกสมรสกับองค์หญิงแคว้นฉู่ แต่องค์หญิงทรงมีพระทัยให้กับชายอื่น องค์ชายเลยทรงไม่ยอมเข้าหอด้วย และทิ้งให้องค์หญิงอยู่ในตำหนักเย็นแต่เพียงผู้เดียว น่าสงสารองค์หญิงจริงๆ”
“แต่ข้ากลับสงสารองค์ชายมากกว่า เห็นว่าฝ่ายหญิงไปรักกับหัวหน้าโจรสลัดด้วยนะ”
“ทั้งสองคงลงเอยกันยากนะเนี่ย”
สักพักก็ได้ยินเสียงม้าวิ่งกันอุตลุด พร้อมกับเห็นกลุ่มโจรกลุ่มใหญ่กำลังปล้นชิงชาวบ้าน แถมยังจับกุมชาวบ้านเป็เชลยอีกด้วย
“พวกเราไปช่วยชาวบ้านกันเถอะ เสี่ยวหง” เ้าหนูน้อยในร่างหนูตะเภากระซิบพูด
“ยัง เห็นว่าพวกมันเป็โจรสลัด พวกเราต้องยอมให้พวกมันจับกุม จะได้ช่วยเหลือชาวบ้านบนเรือได้ทั้งหมดไง” เสี่ยวหง@กระซิบแผนการ
“เ้าจะแกล้งโดนจับงั้นหรือ” เ้าหนูน้อยสงสัย
“ใช่ เ้าอดทนอยู่เฉยๆ นะ ข้าจะแว๊บเข้าไปในกลุ่มชาวบ้านที่ถูกจับ” เสี่ยวหง@กล่าว
และแล้วเสี่ยวหง@ก็ทำตามแผนการ เสี่ยวหง@และชาวบ้านถูกกวาดต้อนขึ้นไปบนเรือทั้งหมด แล้วถูกมัดและจับขังภายในห้องห้องหนึ่ง สักพักอยู่ดีๆ ก็มีเด็กชายวัย 10 ขวบกล่าวว่า
“ข้าจะเอาหนู ข้าจะเอาหนู” ลูกชายรองหัวหน้าโจรกล่าว
“เฮ้ยจับหนูตะเภาให้นายน้อยซิ” เหล่าโจรพากันวิ่งจับหนูกันจ้าละหวั่น จนกระทั่งสามารถจับได้ เพราะต่อหน้าคนเยอะแบบนี้ เ้าหนูน้อยไม่อาจใช้เวทมนตร์ได้
“เสี่ยวหง ช่วยข้าด้วยสิ” เ้าหนูน้อยส่งจิตคุยกับเสี่ยวหง@
“น่า เ้าไปเล่นกับเด็กก่อนนะ เด็กวัยนี้คงไม่ทำอะไรรุนแรงหรอก” เสี่ยวหง@พอมีแรงส่งจิตคุยกับเ้าหนูน้อย
แต่หาเป็เช่นนั้นไม่ เด็กน้อยกลับซนมาก จับหนูตะเภาน้อยมัดแล้วแกล้งจะโยนลงทะเล จนเ้าหนูน้อยเจ็บตัวไปหมด
เ้าหนูน้อยเริ่มทนไม่ได้ เลยรีบร่ายเวทมนตร์ให้ทุกอย่างหยุดชะงัก แล้วจัดฉากให้เชือกขาดเพื่อทำให้คิดว่าหนูตะเภาตกลงไปในทะเลแล้ว ส่วนเ้าหนูน้อยก็แปลงกายเป็ผู้หญิงที่มีปานดำตรงแก้มขวา ซึ่งคนละข้างกับเสี่ยวหง@ แล้วแว๊บเข้าไปอยู่ในห้องที่จับชาวบ้าน
“ทำไมเ้าต้องแปลงเป็ผู้หญิงด้วยล่ะ” เสี่ยวหง@สงสัย
“เ้าไม่สังเกตหรอว่า พวกมันจับแยกชายหญิงคนละด้าน ข้าจำเป็ต้องปรึกษาเ้าก็ต้องแปลงเป็ผู้หญิงถึงจะอยู่ใกล้เ้าได้ไง” เ้าหนูน้อยกล่าว
“แล้วทำไมต้องมีปานแบบข้าด้วยล่ะ” เสี่ยวหง@สงสัย
“ก็ข้ากลัวเ้าอิจฉาข้า ว่าแปลงเป็ผู้หญิงสวยกว่าไง” เ้าหนูน้อยแอบหัวเราะ
“บ้าสิ งั้นรีบคิดแผนการช่วยชาวบ้านกันก่อนเถอะ” เสี่ยวหง@เปลี่ยนเื่
“พวกเรายังไม่รู้ต้นสายปลายเหตุมากนัก แต่พอจะรู้ว่าโจรสลัดตั้งใจจับชาวบ้านเป็เชลยต่อรองทางการ” เ้าหนูน้อยกล่าว
“เฮ้ย จับสองสาวที่มีปานดำที่แก้มมาซิ นายใหญ่จะให้พวกนางไปรับใช้พระชายา” โจรคนหนึ่งกล่าว
เสี่ยวหง@และเ้าหนูน้อยที่แปลงกายเป็ผู้หญิงก็ถูกจับไป เพื่อให้ไปรับใช้พระชายา
“พวกเ้าดูแลพระชายาให้ดีด้วยล่ะ หากนางหนีไปได้ พวกเ้าตายแน่” โจรคนหนึ่งกล่าว
“เ้าค่ะ” เสี่ยวหง@พูดรับคำ
หญิงสาวทั้งสองที่มีปานดำก็เลยได้เข้าไปในห้องของพระชายาเพื่อดูแลนาง
“พวกเ้าปล่อยข้าไปเถอะนะ” พระชายาทรงอ้อนวอน
“พวกเราถูกบังคับให้มารับใช้พระองค์ และหากปล่อยพระองค์ไป พวกเราก็ตายสิเพคะ” เ้าหนูน้อยกล่าว
“อีกอย่างภายนอกมีเวรยามแ่า และนี่ก็เป็ภายในเรือ หนีไปไม่ได้หรอกเพค่ะ” เสี่ยวหง@กล่าวเสริม
“พระองค์ทรงเล่าความเป็มาได้หรือไม่ เพราะพวกข้าเคยได้ยินว่าพระชายาทรงเคยเป็อดีตคนรักของโจรสลัด” เ้าหนูน้อยรีบถาม
“ในเมื่อตอนนี้ก็ไม่มีอะไรทำ ข้าจะเล่าความเป็มาให้ฟังก็ได้ เื่มีอยู่ว่า ข้าซึ่งมีนามว่าหว่านชิงเป็องค์หญิงของแคว้นฉู่ และมีเพื่อนสมัยเด็กคือ ผังกว้าน เขาเป็บุตรชายของท่านเสนาบดี และพอโตเป็หนุ่มเป็สาว พวกเราต่างมีใจให้แก่กัน จนกระทั่งวันหนึ่งข้าได้ไปเห็นฉากที่ไม่ควรดู ข้าตั้งใจจะแอบไปเยี่ยมผังกว้านที่จวนท่านเสนาฯ แต่ทว่าพอข้าจะไปเรียกเขาให้ออกมา กลับเห็นเขากำลังกอดจูบกับพระสนมเสด็จพ่อของข้า ข้าผิดหวังในตัวเขาอย่างมาก ั้แ่นั้นมาข้าก็ไม่ยอมติดต่อเขาอีกเลย และพอแคว้นเซี่ยจะขอเจริญสัมพันธไมตรี ข้าก็เลยรับขันอาสาอภิเษกสมรสกับองค์ชายจินหยางเพื่อสร้างความสัมพันธ์อันดีระหว่างแคว้น
ในระหว่างที่ข้าใช้ชีวิตเป็พระชายา องค์ชายจินหยางก็เอาแต่ช่วยงานราชกิจ ไม่เคยมาหาข้าเลย แต่นั่นกลับทำให้ข้าดีใจเสียมากกว่า เพราะมันทำให้พวกเราต่างคนต่างอยู่ ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกัน
สองเดือนต่อมาข้าก็ได้ยินข่าวว่าเสด็จพ่อทรงจับได้ว่าพระสนมกับผังกว้านลักลอบเป็ชู้กัน แต่เสด็จพ่อทรงเห็นแก่ท่านเสนาบดี จึงมีรับสั่งให้ปลดพระสนมเป็สามัญชนพร้อมกับสั่งเนรเทศทั้งผังกว้านกับหญิงชั่วให้อาศัยอยู่ติดชายฝั่งทะเลใกล้กับแคว้นเซี่ย พอเวลาผ่านไปอีกสองเดือน ผังกว้านก็ตั้งตัวเป็โจรสลัดปล้นชิงชาวบ้าน
ฝ่าาแห่งแคว้นเซี่ยเลยมีรับสั่งให้องค์ชายจินหยางมาปราบโจรทันที องค์ชายทรงปรีชามาก สามารถกำจัดพรรคพวกของผังกว้านจนเหลือน้อยนิด แต่พวกมันยังกำเริบเสิบสาน แอบลอบเข้าไปในวังแล้วจับกุมข้ามาที่นี่ พร้อมกับปล้นชิงชาวบ้านอย่างอุกอาจไม่เกรงกลัวต่อกฎหมายบ้านเมืองเลยสักนิด” พระชายาทรงเล่า
“แล้วผังกว้านจับท่านมาเพื่ออะไรล่ะเพคะ” เสี่ยวหง@สงสัย
“น่าจะต่อรองกับองค์ชายจินหยางกระมัง แต่เขาหารู้ไม่ว่าองค์ชายทรงไม่เคยรักข้าเลย ข้าคิดว่าองค์ชายก็คงปล่อยข้าตามยถากรรมเสียมากกว่า” พระชายาทรงน้อยพระทัย
“ไม่จริงหรอกเพคะ พระองค์ทรงมีสิริโฉมงดงามถึงเพียงนี้ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าองค์ชายจะไม่ทรงหวั่นไหว” เสี่ยวหง@กล่าว
“ข้าเคยได้ยินว่าพระองค์ทรงมีคนรักอยู่แล้วเช่นกัน แต่ข้าไม่เคยรู้เลยว่านางเป็ใคร” พระชายาตรัส
“งั้นพวกเรามาช่วยกันหาทางออกจากที่นี่กันเถอะเพคะ” เ้าหนูน้อยกล่าวบ้าง
แต่ทว่าไม่ทันเสียแล้ว อยู่ดีๆ หัวหน้าโจรสลัดก็สั่งให้ลูกน้องมาไล่สองนางที่มีปานดำออกไปจากห้อง พร้อมกับจับมัดสองสาวที่มีใบหน้าอัปลักษณ์เอาไว้
“ท่านจับข้ามาทำไมน่ะ ผังกว้าน ถ้าจะต่อรองกับองค์ชาย ข้าขอบอกเลยว่ายังไงองค์ชายก็ไม่ทรงยอมตกลงอะไรกับท่านทั้งสิ้น” พระชายาตรัส
“ใครบอกล่ะหว่านชิง ข้ายังรักเ้าอยู่นะ ยังไงข้าก็จะให้เ้าเป็เมียข้าให้ได้” หัวหน้าโจรกล่าวอย่างไม่เกรงใจ
“บังอาจ ยังไงข้าก็เป็ถึงพระชายา เ้าไม่มีสิทธิมาลบหลู่ข้าเช่นนี้” พระชายาตรัส
“แต่หลังจากคืนนี้ เ้าจะเป็เมียของข้าแล้วหว่านชิง ขนาดเ้ามีสามีแล้ว เ้ายังดูสวยเหมือนเดิมเลยนะ มาเป็ของข้าซะเถอะ” หัวหน้าโจรกล่าวอย่างไม่ไว้หน้า
“ว๊าย! อย่านะ ช่วยด้วย ยังไงข้าก็เป็หญิงมีสามีแล้ว เ้าปล่อยข้าไปเถอะ อย่าทำอะไรข้าเลย ฮือ ฮือ” พระชายาทรงขอร้องทั้งน้ำตา
“สามีที่ปล่อยให้เ้าอยู่ในตำหนักเย็นน่ะหรอ เสียของเปล่าๆ น่า” หัวหน้าโจรกล่าว
“อย่า ไม่ ช่วยด้วย” พระชายาหว่านชิงพยายามดิ้นสุดชีวิต แต่ก็ไม่อาจสู้แรงของผังกว้านได้
เ้าหนูน้อยสามารถคลายเชือกและแก้มัดเสี่ยวหง@ได้แล้ว กำลังจะเข้าไปช่วยพระชายา แต่ทว่า
อยู่ดีๆ ก็มีกลุ่มผู้ชายวัยฉกรรจ์ห้านายต่อสู้กับโจรพร้อมกับพังประตูหวังที่จะเข้าไปช่วยพระชายา
หัวหน้าโจรกำลังขึ้นคร่อมเล้าโล้ม จูบไซร้ซอกคออย่างบ้าครั่ง ในขณะที่พระชายาก็พยายามขัดขืนสุดฤทธิ์ ผู้ชายวัยฉกรรจ์คนนั้นก็รีบมาดึงตัวชายบ้ากามให้ล้มอย่างไม่เป็ท่า
“ในที่สุดท่านก็มา องค์ชายจินหยาง” หัวหน้าโจรเห็นใบหน้าศัตรูอย่างชัดเจน
“เ้ากล้ารังแกชายาของข้า ตายซะเถอะ” องค์ชายทรงกริ้ว
และแล้วองค์ชายจินหยางกับหัวหน้าโจรก็ต่อสู้ตัวต่อตัว
“ข้าอดแสดงฝีมือเลยน่ะ” เ้าหนูน้อยบ่น
“ปล่อยให้พระเอกตัวจริงเขาจัดการเถอะ หรือว่าเ้า้าแสดงฝีมือให้พระชายาปลื้มเ้าล่ะ” เสี่ยวหง@กล่าว
“เปล่า ข้า้าแสดงให้เ้าดูต่างหาก” เ้าหนูน้อยกล่าว
“ห๊า ว่ายังไงนะ” เสี่ยวหง@ได้ยินไม่ถนัด
“เปล่า ข้าว่าพวกเรารีบพาตัวพระชายาไปในที่ปลอดภัยกันเถอะ เดี๋ยวพระองค์โดนลูกหลงจะยุ่งเสียเปล่าๆ” เ้าหนูน้อยรีบเปลี่ยนเื่
“งั้นรีบไปสิ” เสี่ยวหง@เห็นด้วย
สองสาวที่มีปานดำที่แก้มเลยรีบพาพระชายาไปพักที่ห้องอีกห้องเพราะกลัวพระนางจะประสบอันตราย ดีไม่ดีหากหัวหน้าโจรเกิดจนมุมอาจจับพระชายาเป็ตัวประกันก็เป็ได้
“ทรงเสด็จทางนี้เถอะเพคะ” เสี่ยวหง@กล่าว
“แต่ข้าเป็ห่วงเสด็จพี่นี่” พระชายาทรงห่วงองค์ชาย
“แต่ถ้าท่านอยู่ตรงนี้ อาจทำให้องค์ชายทรงห่วงหน้าพะวงหลังนะเพคะ” เ้าหนูน้อยกล่าวเสริม
พระชายาจึงยอมเสด็จไปหลบภัยแต่โดยดี
องค์ชายกับหัวหน้าโจรยังต่อสู้กันไม่หยุดเพราะฝีมือสูสีกันมาก ทันใดนั้นเอง อยู่ดีๆ หัวหน้าโจรก็ถูกลอบทำร้ายจากด้านหลัง พอมองดีๆ ก็เห็นว่าอดีตพระสนมของาาแคว้นฉู่หรือเมียหัวหน้าโจรใช้ดาบแทงสามีตัวเองจนกระอักเื
“นี่เ้า กล้าทรยศข้างั้นหรือ” หัวหน้าโจรกล่าวหลังจากเห็นฆาตกร
“ช่วยไม่ได้นะผังกว้าน เ้ากล้านอกใจข้าไปยุ่งเกี่ยวกับพระชายาเอง อีกอย่างข้าเบื่อเ้าแล้ว” เมียหัวหน้าโจรกล่าว
ลูกน้องที่จงรักภักดีกับหัวหน้าโจรรีบโจมตีหญิงชั่วทันที แต่ทว่านางกลับใช้แขนเป็อาวุธ แขนยืดยาวเหมือนรากต้นไม้ที่มีอำนาจทะลุทะลวงสูง ทำให้เข่นฆ่าลูกน้องโจรตายเป็จำนวนมาก
“เ้าเป็ปิศาจนี่” องค์ชายกล่าว
“ถูกต้องแล้วเพคะ องค์ชายจินหยาง ข้าชักชอบท่านแล้ว ไปอยู่กับข้าเสียเถอะ” ปิศาจสาวกล่าว
สักพักปิศาจก็พาตัวองค์ชายหนีหายวับไปกับตา
ทำให้ลูกน้องโจรและทหารองครักษ์พากันกลัวปิศาจอย่างมาก
เสียงเอะอะโวยวายดังอยู่เซ็งแซ่
“แย่แล้ว แย่แล้ว เมียหัวหน้าโจรเป็ปิศาจ นางฆ่าหัวหน้าโจร แล้วยังจับองค์ชายหวังจะให้พระองค์เป็สามีใหม่ด้วย” ลูกน้องโจระโบอก
สามสาวที่ฟังอยู่ก็พากันใเนื่องจากเกิดเหตุไม่คาดฝัน เพราะไม่คิดว่าจะเจอปิศาจที่นี่
“ข้าจะไปช่วยองค์ชาย พระองค์ทรงเป็อันตราย” พระชายาตรัสอย่างห่วงใย
“ไม่ได้เพคะ นางเป็ปิศาจนะเพคะ พระองค์ทรงสู้นางไม่ได้หรอก” เสี่ยวหงกล่าว
“แล้วจะทำยังไงกันดี” พระชายาตรัสอย่างไร้หนทาง
“เดี๋ยวให้หม่อมฉันจัดการเองเพคะ” เ้าหนูน้อยกล่าว
“ได้โปรดให้ข้าไปด้วยเถิด ข้าเป็ห่วงองค์ชายจริงๆ” พระชายาทรงห่วงพระสวามีอย่างมาก
เสี่ยวหง@ใจอ่อน เลยคุยกับเ้าหนูน้อยว่าจะพานางไปด้วย ดังนั้นเ้าหนูน้อยจึงร่ายมนตร์ให้ทั้งสามสาวไปปรากฏที่ห้องของปิศาจ
เ้าปิศาจสาวกำลังเล้าโลมองค์ชายที่นอนสลบไสลไม่ได้สติ
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ เ้าปิศาจชั่ว เลิกก่อกรรมทำเข็ญได้แล้ว” เ้าหนูน้อยรีบห้าม
“พวกเ้าเป็ใครกันแน่” ปิศาจใเมื่อเห็นศัตรูเข้ามาในห้องได้
จอมมารในร่างหญิงสาวไม่อยากให้เสี่ยวหง@รู้ว่าตนเป็ใคร จึงรีบพาปิศาจไปต่อสู้ด้านนอกเรือ แล้วสั่งให้เสี่ยวหง@พาพระชายาและองค์ชายไปหลบในที่ปลอดภัยก่อน
หญิงสาวทั้งคู่เลยช่วยกันประคององค์ชายไปนอนในห้องพัก เสี่ยวหง@เห็นว่ายังไงพระชายาก็เป็ภริยาองค์ชายอยู่แล้ว เลยปล่อยให้พระองค์อยู่สองต่อสอง ส่วนตนก็ไปรออยู่ด้านนอกห้อง เพื่อเฝ้าไว้ไม่ให้ใครเข้าไปรบกวน
พระชายานำผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าให้กับพระสวามี จนกระทั่งพระองค์ฟื้นขึ้นมา
“ไม่เป็อะไรแล้วใช่มั้ยเพคะ” พระชายาทรงถามอย่างห่วงใย
“นางปิศาจบังคับให้ข้าดื่มยาปลุกกำหนัด เ้ารีบออกไปซะ ก่อนที่ยาจะออกฤทธิ์” องค์ชายตรัส
“ได้เพคะ พระองค์ทรงดูแลตัวเองด้วยนะเพคะ” พระชายาตรัส
พระชายากำลังจะรีบหนีและเปิดประตูออกไป แต่ทว่าไม่ทันเสียแล้ว เพราะยาออกฤทธิ์เร็วมาก
พระชายาถูกสวมกอดจากทางด้านหลัง
“พระองค์ทรงปล่อยหม่อมฉันนะเพคะ ทรงตั้งสติสิเพคะ” พระชายาตรัส
“ข้าไม่ไหวแล้ว หว่านชิงของข้า เป็ของข้าเถอะนะ” องค์ชายทรงทนไม่ไหวแล้วจริงๆ
“ไม่นะเพคะ ช่วย อื้อ…” ทั้งสองพระองค์จุมพิตกันอย่างดูดดื่ม
เสี่ยวหง@ได้ยินเสียงผิดปกติเลยเปิดประตูเข้าไปดู ก็เห็นสองพระองค์กอดจูบกันอย่างบ้าคลั่ง ตอนนี้เสี่ยวหง@อายมากเลยรีบออกจากห้องแล้วรีบปิดประตูกลับคืนทันที
ทั้งสองพระองค์ได้เข้าหอกันเสียที หลังจากที่ได้อภิเษกกันนานถึงหกเดือน
จอมมารซึ่งกำลังต่อสู้กับปิศาจ เนื่องจากนางมีอิทธิฤทธิ์ไม่สูงมาก เลยถูกกำจัดไปอย่างง่ายดาย นางปิศาจถูกพลังซัดกระอักเืแล้วหายสลายไปทันที
จอมมารรีบกลายร่างเป็สาวน้อยที่มีปานดำเหมือนเดิมแล้วรีบเดินไปหาเสี่ยวหง@
“ทำไมเ้าหน้าแดงอย่างนั้นล่ะ เสี่ยวหง แล้วทั้งสองพระองค์เป็อย่างไรบ้าง ทำไมไม่รีบเข้าไปดู” เ้าหนูน้อยสงสัย
เ้าหนูน้อยกำลังจะเปิดประตูเข้าไปดูอาการ แต่เสี่ยวหง@รีบรั้งตัวไว้ได้ทัน
“เดี๋ยว! ทั้งสองพระองค์กำลังเข้าหอกันอยู่ อย่าไปกวนพระองค์เลย” เสี่ยวหง@พูดด้วยน้ำเสียงเขินๆ
“ข้าเข้าใจแล้ว ว่าทำไมเ้าถึงหน้าแดง งั้นพวกเรารีบไปช่วยชาวบ้านกันเถอะ อยู่ตรงนี้มันไม่เหมาะหรอก อีกอย่างข้าว่านะ น่าจะถึงเช้าเลย” เ้าหนูน้อยคาดการณ์
“งั้นรีบไปสิ” เสี่ยวหง@กล่าว
เสี่ยวหง@ซึ่งอายมาก รีบวิ่งนำฉลุยไปที่กุมขังทันที ในขณะที่เ้าหนูน้อยก็ยิ้มกับความไร้เดียงสาของนาง
ชาวบ้านตาดำๆ ถูกปล่อยตัวเป็อิสระ พวกเขาพากันรีบมาขอบคุณทหารองครักษ์ เสี่ยวหง@และเ้าหนูน้อยกันยกใหญ่
ในตอนนี้ทหารองครักษ์รีบคุมเรือกลับเข้าสู่ฝั่ง เพื่อนำชาวบ้านกลับบ้านอย่างปลอดภัย
เช้าวันรุ่งขึ้น องค์ชายจินหยางโอบเอวพระชายามาพบประชาชน ตอนนี้พระนางทรงอายมากแต่ก็ยอมปล่อยให้องค์ชายโอบอยู่เช่นนั้น
ชาวบ้านที่เห็นก็พากันยิ้มจนแก้มปริ เพราะมันแสดงให้เห็นว่าทั้งสองพระองค์รักใคร่กันแค่ไหน ไม่ได้เป็อย่างที่ข่าวลือว่ากันเลยสักนิด
องค์ชายทรงรับรู้เื่ราวจากพระชายา เลยรีบมาขอบคุณหญิงสาวทั้งสองที่มีปานดำที่แก้ม
“ขอบคุณพวกเ้ามากที่ช่วยกำจัดปิศาจ และช่วยชีวิตข้าและชาวบ้านไว้” องค์ชายตรัส
“เพคะ พวกเรายินดีช่วยอยู่แล้ว” เสี่ยวหง@กล่าว
“ตอนนี้ก็ถึงฝั่งแล้ว พวกเ้าไปพักที่พระราชวังก่อนดีหรือไม่” องค์ชายเสนอ
“ไม่เป็ไรเพคะ พวกเรามีที่ที่ต้องไปต่อ” เสี่ยวหง@กล่าว
“ขอให้เดินทางปลอดภัยก็แล้วกัน” องค์ชายตรัส
“ขอบพระทัยเพคะ” เสี่ยวหง@และเ้าหนูน้อยกล่าวพร้อมกัน
*******************************************
องค์ชายและพระชายาทรงม้าตัวเดียวกัน เดินทางกลับพระราชวัง ท่ามกลางความยินดีของประชาชนชาวแคว้นเซี่ย เพราะองค์ชายสามารถปราบโจรสลัดได้ อีกทั้งทั้งสองพระองค์ยังแสดงให้เห็นว่าทรงรักใคร่กันดี ไม่ได้เป็อย่างที่ข่าวลือว่ากัน
“ข้าขอมอบสร้อยเส้นนี้ให้กับเ้า หว่านชิง” องค์ชายสวมสร้อยให้ด้วยมือเดียว
“ก็ไหนว่า พระองค์จะมอบให้กับหญิงที่พระองค์ทรงหลงรักมาเนิ่นนานล่ะเพคะ” พระชายาตรัส
“ก็เ้าไง เป็ผู้หญิงคนนั้น” องค์ชายทรงยอมเผย
“หมายความว่ายังไงเพคะ หม่อมฉันงงไปหมดแล้ว” พระชายาทรงสงสัย
“ข้ารักเ้าั้แ่เ้าอายุแค่ 15 ปีแล้ว ในตอนนั้นเ้ายังเป็คนรักของผังกว้าน ข้าก็เลยอกหักมาถึงทุกวันนี้ แต่พอเ้ายอมอภิเษกกับข้า รู้มั้ยว่าข้าดีใจแค่ไหน” องค์ชายทรงยอมเผย
“แต่พระองค์ก็ทรงเ็ากับหม่อมฉันนี่เพคะ แถมไม่เคยไปหาหม่อมฉันเลย ทิ้งให้หม่อมฉันอยู่ในห้องเพียงผู้เดียว” พระชายาตรัสอย่างน้อยพระทัย
“ใครว่าล่ะ รู้มั้ยว่าข้านอนกอดเ้าทุกคืน แต่เ้านั่นแหละขี้เซามาก ไม่รู้ตัวเลยต่างหาก” องค์ชายตรัสยิ้มๆ
“เป็ความจริงหรอเพคะ” พระชายาทรงตกพระทัย
“อาจเป็เพราะงานข้าเยอะมาก ทำให้ต้องกลับดึกและต้องตื่นั้แ่เช้ามืดเพื่อเตรียมงาน เ้าเลยไม่ได้เห็นข้าเลย” องค์ชายตรัส
“หม่อมฉันขออภัยเพคะ ที่ไม่อาจแบ่งเบาภาระของพระองค์ได้เลย” พระชายาทรงรู้สึกผิด
“แบ่งเบาได้สิ ต่อไปเ้าจะได้ดูแลปรนนิบัติข้าไปตลอดชีวิตไง รอบนี้ข้าขอบุตรชายนะหว่านชิง” องค์ชายทรงหอมแก้มพระชายาทั้งๆ ที่ยังทรงม้าอยู่
ทำให้บรรดาทหารองครักษ์แอบยิ้มให้
“ทรงอายทหารบ้างสิเพคะ” พระชายาตรัสอย่างเขินๆ
“ถ้าเ้าอายก็หลับตาสิ” องค์ชายตรัสยิ้มๆ
เสี่ยวหง@และเ้าหนูน้อยในร่างหญิงสาวพากันนั่งอยู่บนกิ่งไม้ขนาดใหญ่ เพื่อดูขบวนเสด็จขององค์ชายและพระชายา
“ดูทั้งสองพระองค์รักกันหวานชื่นนะ” เสี่ยวหง@กล่าว
“เ้าอิจฉางั้นหรือ” เ้าหนูน้อยถาม
“บ้าสิ ข้าดีใจกับทั้งสองพระองค์ด้วยต่างหาก” เสี่ยวหง@กล่าว
“แล้วพวกเราจะไปไหนกันต่อล่ะ” เ้าหนูน้อยเปลี่ยนเื่
“คงต้องรีบไปสืบข่าวบน์แล้วล่ะ ข้ารู้สึกว่ามันเงียบผิดปกติ” เสี่ยวหง@กล่าว
“เหตุการณ์สงบมันไม่ดีงั้นหรือ” เ้าหนูน้อยสงสัย
“ข้ามีลางสังหรณ์แปลกๆ น่ะ ข้าเป็ห่วงทั้งเทพหงอัคคีและเสี่ยวหงตัวจริง ไม่รู้ว่าทั้งสองจะเป็อย่างไรบ้าง อีกอย่างข้ามีเ้าอยู่ด้วย ข้าไม่จำเป็ต้องกลัวใครแล้วนี่” เสี่ยวหง@กล่าว
“งั้นก็ได้ เสี่ยวหง ข้าขอสัญญาว่า ข้าจะปกป้องเ้ายิ่งชีวิตของข้า และจะไม่ยอมให้ใครทำอันตรายเ้าได้เด็ดขาด” เ้าหนูน้อยกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
“ขอบใจมาก เ้าหนูน้อย” เสี่ยวหง@ยิ้มให้ นางรู้สึกอุ่นใจเมื่ออยู่ใกล้เ้าหนูน้อย
14K
