[จบ] ย้อนเวลามาเป็นภรรยาท่านนายพลสุดโหดในยุค 70

บทที่ 40 คนที่คิดร้ายลับหลังไม่อาจปล่อยไว้ได้

เมื่อเห็นท่าทางไม่สะทกสะท้านของสวี่หมิงเยว่ จางชุนฮวาก็รู้สึกหมดปัญญา จึงดึงแขนของสวี่หมิงเยว่แล้วพูดว่า "กลับบ้านกันเถอะ! อีกสองวันลูกต้องไปรายงานตัวที่กองทัพกับรองผู้พันตู้แล้ว เวลากระชั้นชิดมาก มีเรื่องต้องเตรียมตัวอีกมากมาย"

เมื่อกลับถึงบ้าน จางชุนฮวาหยิบชุดทหารขึ้นมาส่งให้สวี่หมิงเยว่ด้วยความตื่นเต้น "หมิงเยว่ ลองเปลี่ยนเป็นชุดทหารให้แม่ดูหน่อยสิ"

สวี่หมิงเยว่ก็อยากเห็นตัวเองในชุดทหารใหม่เช่นกัน จึงรับชุดทหารกลับเข้าห้องแล้วเปลี่ยนชุดอย่างรวดเร็วที่สุด

ชุดทหารนี้ราวกับตัดเย็บมาเพื่อสวี่หมิงเยว่โดยเฉพาะ เมื่อสวมใส่แล้วทำให้เธอดูสง่างามเป็นพิเศษ

สวี่หมิงเยว่ที่เปลี่ยนชุดทหารเรียบร้อยแล้ว เดินออกมาจากห้องของตัวเองอย่างภาคภูมิใจ แล้วก็เห็นสวี่อวี้เฉิงกลับมาจากข้างนอกด้วยสีหน้าบึ้งตึง

พอเห็นสีหน้าของพ่อแบบนี้ สวี่หมิงเยว่ก็รู้ทันทีว่าต้องเป็นเพราะผู้ใหญ่บ้านพูดอะไรบางอย่างแน่ ๆ

จางชุนฮวาเห็นลูกสาวของตัวเองเปลี่ยนชุดทหารออกมาก็เข้าไปจับตัวสวี่หมิงเยว่ มองซ้ายมองขวาแล้วพูดด้วยความยินดีว่า "ลูกสาวของแม่นี่แหละ สวยสง่า ใส่อะไรก็ดูดีไปหมด"

สวี่อวี้เฉิงที่ยืนอยู่ที่ประตู มองสวี่หมิงเยว่ในชุดทหารแล้วยิ้มอย่างเขิน ๆ พูดว่า "ลูกสาวของพ่อสวยจริง ๆ เหมือนพ่อตอนหนุ่ม ๆ เลย"

พอได้ยินคำพูดของพ่อ สวี่หมิงเยว่ก็รู้ทันทีว่าความหน้าด้านของเธอนั้นสืบทอดมาจากใคร

จางชุนฮวาพูดอย่างเยาะเย้ยว่า "คุณยังมีหน้ามาพูดว่าหมิงเยว่ของเราหน้าตาเหมือนคุณอีก ถ้าหมิงเยว่หน้าตาเหมือนคุณแบบนี้คงจะนับว่าเสียโฉมไปแล้ว!"

สวี่อวี้เฉิงถูกภรรยาของตัวเองพูดจนหน้าแดง จึงโต้กลับไปว่า "ตอนผมยังหนุ่มก็เป็นชายหนุ่มหน้าตาดีเหมือนกันนะ สาว ๆ และภรรยาในหมู่บ้าน..."

เมื่อเห็นสีหน้าโกรธเคืองของจางชุนฮวา สวี่อวี้เฉิงก็ไม่กล้าพูดต่อไปอีก

สวี่หมิงเยว่ไม่อยากฟังพ่อแม่โต้เถียงกันอีก จึงวิ่งไปที่ห้องของสวี่ฟู่กุ้ย ยืนหมุนตัวอยู่หน้าเตียงแล้วพูดว่า "คุณปู่ ปู่ดูสิว่าฉันใส่ชุดทหารสวยไหม?"

"สวยมาก หมิงเยว่ของเราได้เป็นทหารแล้ว ดีจริง ๆ" สวี่ฟู่กุ้ยไม่คิดว่าตัวเองจะมีวันนี้ ได้เห็นหลานสาวของตัวเองเป็นทหาร พอดีใจขึ้นมาน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

หลังจากอวดเครื่องแบบทหารใหม่กับทั้งครอบครัวแล้ว สวี่หมิงเยว่ตั้งใจจะกลับห้องไปถอดเครื่องแบบออกเพื่อไม่ให้มันเปื้อน แต่ก็ได้ยินสวี่อวี้เฉิงกำลังเล่าเรื่องที่เจิ้งลี่ลี่เกิดอาการคลุ้มคลั่งที่หน้าหมู่บ้านเมื่อเช้านี้ให้จางชุนฮวาฟัง

เธอไม่คิดว่าความอิจฉาจะทำให้คนบิดเบี้ยวได้ขนาดนี้

"พ่อ เจิ้งลี่ลี่คนนี้ไม่สามารถอยู่ในหมู่บ้านของเราได้อีกแล้ว พ่อช่วยบอกลุงผู้ใหญ่บ้านด้วย เธอเกลียดบ้านเราและลุงผู้ใหญ่บ้านไปแล้ว ถ้าเธอแทงข้างหลัง ตำแหน่งของลุงผู้ใหญ่บ้านก็คงอยู่ไม่ได้นาน" สวี่หมิงเยว่ไม่สนใจเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว เดินตรงไปที่ห้องพ่อแม่

เมื่อได้ยินสวี่หมิงเยว่พูดแบบนี้ สวี่อวี้เฉิงก็นึกขึ้นได้ จึงพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า "พ่อก็กลัวว่าเจิ้งลี่ลี่จะทำเรื่องไม่ดีลับหลัง เดี๋ยวพ่อจะไปบอกผู้ใหญ่บ้าน การพาเจิ้งลี่ลี่ออกไปเป็นทางออกสุดท้าย"

พูดถึงตรงนี้ สวี่หมิงเยว่ก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองเป็นทหารแล้ว แล้วงานในโรงอาหารล่ะ...

"พ่อแม่ พรุ่งนี้ฉันตั้งใจจะไปที่อำเภอสักหน่อย วันนี้หัวหน้าจ้าวเพิ่งตกลงให้ฉันไปทำงานที่โรงอาหารของที่ว่าการอำเภอ ฉันอยากจะปรึกษากับหัวหน้าจ้าวดูว่าจะสามารถให้งานที่โรงอาหารกับพี่ชายแทนได้ไหม"

สวี่เซี่ยงหยางที่กำลังฟังอยู่ข้าง ๆ ถามอย่างตื่นเต้นว่า "หมิงเยว่ พี่จะได้ไปทำงานที่โรงอาหารจริง ๆ เหรอ?"

"พี่ น้องสาวของพี่เป็นใครกันล่ะ! พี่ต้องเชื่อมั่นในความสามารถของฉันสิ ฉันคิดว่าไม่มีปัญหาหรอก" สวี่หมิงเยว่พูดจบก็เชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจ แล้วยิ้มให้สวี่เซี่ยงหยาง

สวี่เซี่ยงหยางจับมือทั้งสองข้างของสวี่หมิงเยว่ อย่างตื่นเต้นพลางพูดว่า "หมิงเยว่ พี่ขอบคุณนะ พี่ขอบคุณเธอจริง ๆ"

เนื่องจากตื่นเต้นมากเกินไป จึงใช้แรงค่อนข้างมาก สวี่หมิงเยว่ต้องใช้แรงอย่างมากถึงจะดึงมือออกมาได้ แล้วหันไปมองจางชุนฮวา "แม่ เราต้องเสียสละไก่ของบ้านเราสองตัวด้วย ฉันสัญญาว่าจะส่งไก่สองตัวให้กับหัวหน้าจ้าว"

พอได้ยินว่าเป็นของขวัญสำหรับหัวหน้าจ้าว จางชุนฮวาก็พูดอย่างกระตือรือร้นว่า "ถ้าพี่ชายลูกได้งาน อย่าว่าแต่ไก่สองตัวเลย ยี่สิบตัวก็ยังได้"

ระหว่างการสนทนา สวี่หมิงเยว่ก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้เธอยังไม่ได้บอกจางชุนฮวา เรื่องเงินที่ขายเห็ดและเมล็ดสนได้เลย!

"แม่ นี่คือเงินที่ขายได้วันนี้" สวี่หมิงเยว่หยิบเงิน 1,000 หยวนที่ขายได้วันนี้ออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้จางชุนฮวา

จางชุนฮวามองปึกเงินในมือด้วยความตื่นเต้นอย่างมาก

เรื่องดี ๆ ที่เกิดขึ้นในวันนี้มีมากเหลือเกิน ทำให้จางชุนฮวารู้สึกว่ามันไม่ใช่ความจริงไปชั่วขณะ เธอจึงตบหน้าตัวเองอย่างแรง แล้วพูดพร้อมกับหัวเราะว่า "อ๊ะ หมิงเยว่ นี่มันเป็นเรื่องจริง ไม่ใช่ความฝัน"

"แน่นอนว่าเป็นความจริง ต่อไปชีวิตของครอบครัวเราจะดีขึ้นเรื่อย ๆ ทุกคนรอรับความสุขกับฉันได้เลย"

ช่วงก่อนหน้านี้ เมื่อสวี่หมิงเยว่พูดแบบนี้ ทุกคนคิดว่าสวี่หมิงเยว่กำลังคุยโว แต่ตอนนี้ถ้าสวี่หมิงเยว่บอกว่าโลกเป็นสี่เหลี่ยม คนตระกูลสวี่ก็จะเชื่อ

หลังจากความตื่นเต้น จางชุนฮวานั่งบนแคร่และเริ่มนับเงินอย่างจริงจัง

นับซ้ำแล้วซ้ำอีก หลังจากนับเงินเสร็จ จางชุนฮวาก็หยิบเงิน 500 ออกมาและพูดกับสวี่อวี้เฉิงว่า "ตอนนี้บ้านเรามีเงินแล้ว เงินที่ติดหนี้บ้านอวี้ฉิน พรุ่งนี้เราสองคนไปคืนด้วยกัน แล้วก็ซื้ออาหารบำรุงให้ยายเมิ่งด้วยด้วย"

สวี่อวี้เฉิงเห็นด้วยอย่างยิ่ง "ดี ติดหนี้มานานแล้ว ควรคืนตั้งนานแล้ว พอดีพรุ่งนี้พาหมิงเยวี่ยไปด้วย จะได้บอกข่าวที่หมิงเยวี่ยเป็นทหารให้อาหญิงของลูกรู้ด้วย"

หลังจากที่สามีภรรยาได้ปรึกษากันแล้ว จางชุนฮวาก็หยิบเงิน 300 หยวนยื่นให้สวี่หมิงเยว่ พลางกล่าวว่า "หมิงเยว่ เงิน 300 หยวนนี้ลูกเอาไปใช้ในกองทัพนะ"

"แม่ไม่ต้องให้เงินฉันหรอก ฉันไปกองทัพเพื่อไปหาเงินนะ แม่ให้เงินฉันมากขนาดนี้ ฉันก็ไม่รู้จะเอาไปเก็บที่ไหน ในกองทัพคนส่วนใหญ่ก็อยู่รวมกันในห้องเดียว" สวี่หมิงเยว่ปฏิเสธอย่างยิ้มแย้ม

จางชุนฮวาฟังสวี่หมิงเยว่พูดจบก็คิดสักครู่แล้วพูดว่า "แม่จะให้ลูกพกเงินไปน้อยหน่อย ถ้าลูกต้องการใช้เงินก็บอกแม่ แม่จะส่งไปรษณีย์ไปให้"

สวี่หมิงเยว่คิดว่าตัวเองกำลังจะไปเป็นทหาร เซี่ยงหยางก็จะไปทำงาน จึงอยากให้ทั้งครอบครัวไปถ่ายรูปครอบครัวในตัวอำเภอด้วยกัน

ทั้งครอบครัวตระกูลสวี่เห็นด้วยกับข้อเสนอของสวี่หมิงเยว่ พอจางชุนฮวาได้ยินสวี่หมิงเยว่พูดว่าจะไปถ่ายรูปครอบครัวที่ร้านถ่ายรูป ก็รีบค้นตู้เสื้อผ้าเพื่อหาเสื้อผ้าทันที

สวี่อวี้เฉิงมองภรรยากำลังหาเสื้อผ้าสำหรับถ่ายรูปพรุ่งนี้ เขาจึงช่วยค้นหาไปด้วย ไม่นานสามีภรรยาก็ทำให้ห้องที่เคยเป็นระเบียบเรียบร้อยกลายเป็นรกรุงรังไปหมด

ตอนบ่าย พอสวี่เฉินซิงเลิกเรียนก็ได้ยินชาวบ้านพูดคุยกันว่าพี่สาวของเขาสอบติดคณะศิลปินทหาร

เด็กชายดีใจมากที่พี่สาวของเขาประสบความสำเร็จ เขาวิ่งกลับบ้านอย่างรวดเร็ว พอเข้าบ้านก็เห็นสวี่หมิงเยว่สวมชุดทหาร

เขาตื่นเต้นมากจนต้องโห่ร้องดีใจต่อหน้าสวี่หมิงเยว่

สวี่หมิงเยว่ลูบหัวของสวี่เฉินซิงอย่างเอ็นดู จากนั้นก็ถอดหมวกทหารของตัวเองมาสวมให้สวี่เฉินซิง

สวี่เฉินซิงลูบหมวกทหารบนศีรษะอย่างทะนุถนอม แล้วไปส่องกระจกด้วยความหลงตัวเอง

วันรุ่งขึ้น คนในตระกูลสวี่ทุกคนสวมใส่เสื้อผ้าสะอาดเรียบร้อย แล้วนั่งรถเทียมวัวมุ่งหน้าสู่ตัวอำเภอ

วันนี้สวี่หมิงเยว่ยังจงใจนำเมล็ดสนมาด้วยจำนวนมาก เธอตั้งใจจะพาสวี่เซี่ยงหยางไปเยี่ยมคุณยายทั้งสองที่เป็นลูกค้าประจำของเธอ

การที่ตัวเองจะไปเข้ากองทัพ อาจจะไม่ได้กลับมาอีกหลายปี คุณยายหลายท่านเหล่านี้ล้วนเป็นลูกค้าที่สนิทสนมกันก่อนหน้านี้ และค่อนข้างปลอดภัย หลังจากที่เธอเข้ากองทัพแล้ว พี่ชายของเธอก็สามารถนำสินค้าไปขายให้คุณยายหลายท่านได้เอง

ไม่นานรถเทียมวัวก็มาถึงตัวอำเภอ สวี่หมิงเยว่เห็นว่ายังเช้าอยู่ ที่ว่าการอำเภอยังไม่ถึงเวลาทำงาน จึงตั้งใจจะไปบ้านคุณยายจางก่อน สวี่หมิงเยว่บอกให้สวี่อวี้เฉิงขับรถเทียมวัวไปรอตัวเองที่มุมถนน

หลังจากนั้นก็เรียกสวี่เซี่ยงหยางมาด้วย พี่น้องทั้งสองคนถือถุงเมล็ดสนมาเคาะประตูรั้วบ้านของคุณยายจาง