เขตพื้นที่ — ป่าแห่งความสนุก
หลังจากที่ผมทำการถล่ม ปฏิบัติการยกพลขึ้นบก "Normandy" จนพังยับ ผมก็มาถึงเขตที่เรียกว่า "Beginner’s Area" หรือเขตสำหรับผู้เล่นใหม่
ไอ้เกมขยะ"Final End" นี่ มันแบ่งเป็เขตต่าง ๆ คล้ายรังผึ้ง
ถ้าเดินไปถึงขอบเขต ระบบจะขึ้นเส้นประสีแดงในสายตาผู้เล่น และถ้าเข้าไปใกล้ก็จะทำการสแกนข้อมูลส่วนตัวทันที
ระบบนี้ถูกใช้เพื่อแยกผู้เล่นมือใหม่จากอาชญากรในเกม (Low Breaker) และจำกัดการเข้าพื้นที่
กล่าวคือ ป่าแห่งความสนุกที่ผมอยู่ตอนนี้ เป็พื้นที่ที่มีแต่ผู้เล่นใหม่ ไม่มีพวกบ้าประสบการณ์ ดังนั้น… คงปลอดภัย (มั้ง)
ทั้ง ๆ ที่พึ่งโปรโมทให้ ล่าผู้เล่นใหม่ อยู่แท้ ๆ แต่กลับมาใส่ใจจุดเล็ก ๆ แบบนี้… โคตรจิตวิปริต แต่น่าชื่นชมจริง ๆ จนอยากบอกว่า "จะไปตายไหนก็ไปเลยจ้า♡"
ปัจจุบัน ผมเลเวล 1
เล่นไปแล้วรวมกว่า 150 ชั่วโมง แต่ยังเลเวล 1? ผมทำได้ไงเนี้ย!? ถ้าไม่ได้โดนแกล้ง ตัวผมตอนนี้ โดนบังคับเล่นแบบเลเวล 1, โหมดสุดกาก
ถ้าจะทำอะไรสักอย่าง ก็ต้องอัพเลเวลก่อน
“โอเคค่า♡ งั้นวันนี้ จะมาไลฟ์เก็บเลเวลกันนะคะ♡ ตอนนี้คือ่เวลาทุ่มซุปเปอร์แชทแล้วนะทุกคน～♡”
ถ้าอยากให้ทำอะไรในเกม ก็บอกมาได้เลย พอบอกงั้นก็มีไอ้บ้าที่โยนซุปเปอร์แชทสีแดงพร้อมข้อความ
'หุบปากไปซะ ไอ้หมาตัวเมียของทีมงาน' ระวังไว้นะ เดี๋ยวกูตามหาที่อยู่จากเงินมึงได้ เข้าใจนะ?"
ก็สมเป็ไลฟ์เกมขยะ… มีแต่คนดูขยะ ๆ ส่งรีเควสต์โคตรปัญญาอ่อน
ระหว่างนั้น คอมเมนต์ของ "หมูซามูไร" ก็โผล่มาเตะตา
"องค์หญิง!! โปรดระวังด้วย!! ป่าแห่งความสนุกนั้น ไม่ใช่ป่าธรรมดา (แล้วตัวหนังสือก็ตัดไป)"
"หมายความว่าไง? เล่ามาซิ?"
"…………"
หมูซามูไร ก็หายไปจากไลฟ์ แล้วไม่กลับมาอีก
ผมจึงตัดใจ และเดินต่อไปข้างหน้า
"ว่าแต่ ป่าแห่งนี้มันก็แค่ก็อปวางมาจากพื้นที่ฝึกสอนนี่นา… ไม่มีก๊อบลินสุดแกร่งอยู่ใช่มั้ย?"
"…………"
"…………"
"…………"
ผู้ชมเนี่ย พอถึงเวลาแบบนี้ก็มักจะเงียบกันหมดเลยนะ... รู้สึกได้ถึงอีหยังวะที่รวมพลังกันมาทำร้ายจิตใจผมเลยว่ะ
“โอ๊ะ”
ขณะเดินอยู่ในป่า ก็เจอกับวัตถุแปลก ๆ
ดูเหมือนจะเป็รูปปั้นคน—ขนาดเท่าคนจริง—กำลังก้มศีรษะนั่งขัดสมาธิ มือทั้งสองประกบกันแน่นเหมือนสวดมนต์ โ
“ข-ขยะแขยงชะมัด~! ทำไมถึงเอาอะไรแบบนี้มาตั้งไว้ในป่ากันนะ... เซนส์ห่วยแตกสุด ๆ เลยอ่ะ!”
ผมทำหน้าบึ้งก่อนจะเดินต่อ
ยิ่งเดินเข้าไปลึก รูปปั้นคนก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แต่เพราะมันไม่ขยับเลย คงไม่ใช่มอนสเตอร์แน่นอน
“…………อึ่ย!”
“หือ?”
ได้ยินเสียงใครบางคนร้อง
เสียงแหลมของมนุษย์ดังมาจากลึกเข้าไปในป่า
“……อึ่ย!!”
ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ผมจึงวิ่งตามเสียงเข้าไป
แล้วผมก็เห็น
「「「「「ตายซะเถอะ!! ตายซะเถอะ!! ตายซะเถอะ!!」」」」」
ภาพของผู้เล่นห้าคนที่ใส่อุปกรณ์เริ่มต้น กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นรุมตี ปูเสฉวนั์ตัวหนึ่ง
“…………”
ปูเสฉวนั์ขยับก้ามเล็ก ๆ อย่างช้า ๆ เล่นดินอยู่ ไม่แม้แต่จะมองผู้เล่นทั้งห้า
ฝั่งมนุษย์—หรือก็คือผู้เล่น—กลับล้อมรอบมันและะโทั้งน้ำตาพร้อมฟาดเปลือกของมันอย่างบ้าคลั่ง
「「「「「ตายซะเถอะ!! ตายซะเถอะ!! ตายซะเถอะ!!」」」」」
「…………」
「「「「「ตายซะเถอะ!! ตายซะเถอะ!! ตายซะเถอะ!!」」」」」
「…………」
นี่มันลัทธิใหม่ใช่มั้ยเนี่ย...?
ผมยืนดูอย่างรู้สึกอึดอัด จนมีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งมาหาผม
“ได้โปรด! พระเ้าต้องมีอยู่แน่! มาช่วยกันสวดเถอะ!!”
“ใจเย็นก่อน ขอให้สมองกลับมาทำงานตามปกติก่อนนะ”
“พระเ้าอยู่จริงนะ!!”
ถ้ามีพระเ้าจริง เกมบัดซบแบบนี้คงโดนทำลายไปตั้งนานแล้วล่ะ
“ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันไม่ปกติเลยนะ พวกเธอทำอะไรกันอยู่เนี่ย? ถึงจะเป็เกมขยะ แต่พวกพวกคลั่งศาสนาก็โดนแบนจากเกมนี้นะ?”
“อะ… เธอคือ มินาโตะ ใช่มั้ย!? บ้าไปแล้วแน่ ๆ!!”
“จะให้สอนความหมายของคำว่า ‘คนแปลกหน้า’ ด้วยหมัดดีมั้ย?”
ดูเหมือนเธอจะเคยดู Beginner’s War ตอนที่ผมไลฟ์สตรีม พอเห็นชื่อผู้เล่นของผมก็เลยใ ก่อนจะหายใจลึก ๆ หลายครั้ง
ในที่สุด เธอก็เริ่มสงบลง
ดวงตาที่เคยแดงก่ำ เริ่มกลับมามีแววตาอ่อนโยน
“ที่นี่… คือ นรก”
“อืม ขอบคุณที่ช่วยบอกย้ำนะคะ ♡”
“ไม่ใช่… ฉันหมายถึง ‘ป่าแห่งความสนุก’ แห่งนี้ต่างหาก พวกเราทุกคนเคยสนุกกับเกมนี้ แต่จู่ ๆ ทุกคนก็กลายเป็วัตถุไร้ิญญาไปหมด”
“นี่เธอกำลังอธิบายระบบเกมอยู่เหรอ?”
“นี่มันเป็เกมแห่งการ ‘สวดภาวนา’ นะ”
ผมเอียงคอ
“สิ่งมีชีวิตเพียงอย่างเดียวในป่านี้คือศัตรูที่ชื่อ ปูเสฉวนั์ และค่าความว่องไว (AGI) ของมันคือ 65535”
“…หา?”
ผมหยุดเดิน
“…หา?”
“ใช่แล้ว ค่าความว่องไว (AGI) ส่งผลต่ออัตราการหลบหลีก... ดังนั้นปูเสฉวนั์ตัวนี้จึงหลบการโจมตีของผู้เล่นได้เกือบ 100% ถึงมันจะมี HP แค่ 1 ก็เถอะ แต่ถ้าโจมตีไม่โดนมันก็ไร้ความหมาย”
“เดี๋ยวสิ! แต่นี่มัน VR เกมแอคชั่น นะ! ถ้าใช้ทักษะผู้เล่นให้ดี ก็ต้องโดนสักทีมั้ย!”
“ดูสิ”
เธอชี้ไปยังผู้เล่นสี่คนที่ยังคงรุมตีเ้าปูเสฉวนั์
「「「「ตายซะเถอะ!! ตายซะเถอะ!! ตายซะเถอะ!!」」」」
ขณะที่โดนโจมตี ร่างของปูเสฉวนั์สั่นนิด ๆ
“มันหลบได้จริง ๆ นั่นแหละ”
“…………”
“แต่บางครั้ง เกมนี้จะมีโอกาสน้อยมาก ๆ ที่โจมตีจะ ‘โดนแน่ ๆ’ ดังนั้นพวกเขาเลยล้อมยัดการินไว้ แล้วอธิษฐานหวังว่าโจมตีจะโดน”
“…………”
“ตามมาสิ เดี๋ยวพาไปดู”
ผมเดินตามเธอไป พบกับกลุ่มอื่นที่กำลังตีอีกตัวยัปูเสฉวนั์
「「「「ตายซะเถอะ……ตายซะเถอะ……ตายซะเถอะ……」」」」
“กลุ่มนี้เริ่มสวดได้ประมาณ 1–5 ชั่วโมง พวกเขายังมีสติอยู่ ยังตีอยู่ และยังมีความหวังว่าจะออกจากเกมได้”
จากนั้น เธอพาเดินไปยังกลุ่มที่ดูเหม่อลอย
พวกเขายืนอยู่เฉย ๆ แล้วตีเบา ๆ เป็พัก ๆ
“กลุ่มที่ 5–10 ชั่วโมง เริ่มสับสนว่า ‘ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่’ แต่ก็ยังมีแรงใจจะล็อกเอาท์อยู่”
เดินต่อไป พบกับกลุ่มที่ยืนพนมมือ รอบปูเสฉวนั์ ตาพราว แถมพึมพำอะไรไม่รู้
“10–50 ชั่วโมง พวกเขาเลิกตีแล้ว กลายเป็แค่การสวดอธิษฐานอย่างเดียว ไม่มีความคิดจะออกจากเกมแล้ว”
และเมื่อเดินต่อไป...
พวกเขามาถึงกลุ่มที่ดูเหมือน ‘วัตถุ’ ที่เคยเห็นระหว่างทาง
“50 ชั่วโมงขึ้นไป พวกเขาบรรลุ ‘สุญญตา’ แล้ว ไม่ต้องเผชิญหน้ากับปูเสฉวนั์อีกต่อไป และสวดต่อไปเรื่อย ๆ”
( สุญญตา (Sunyata) หรือ ความว่างเปล่า ในทางพระพุทธศาสนา หมายถึง สภาวะที่สิ่งทั้งหลายทั้งปวงล้วนว่างเปล่าจากความเป็ตัวตน หรือ สภาวะที่สิ่งทั้งหลายทั้งปวงไม่มีแก่นสารที่เที่ยงแท้ถาวร )
“เดี๋ยว นี่ไม่ใช่วัตถุ! แต่เป็ผู้เล่นเหรอ!?”
ผมเดินเข้าไปใกล้ ๆ แล้วได้ยินเสียงหายใจ จนต้องก้าวถอยหลังด้วยความใ
“พวกเขาเรียกกลุ่มนี้ว่า ‘พระพุทธเ้าจำศีล’ จุดจบของผู้ที่มาเล่นเกมขยะเพราะอยากดังนั่นแหละ”
“แบบนี้ฟ้องข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยวได้นะเนี่ย”
“ไม่เป็ไร เดี๋ยวระบบจะบังคับให้ล็อกเอาท์เอง อีกอย่าง... โดนฟ้องที่อเมริกาไปแล้วล่ะ”
ก็ว่าแล้ว...
“โอเค เข้าใจแล้วล่ะ... ขอบใจที่อธิบายให้นะ”
ผมยิ้ม
“งั้น ฉันขอตัว ออกจากพื้นที่นี้ก่อนนะ...”
“เป็ไปไม่ได้หรอก”
ผมชะงัก
“พื้นที่รอบ ‘เขตเริ่มต้น’ นี้ ถูกล็อกไว้หมด ต้องมี ‘เลเวล 2 ขึ้นไป’ ถึงจะข้ามไปได้”
เธอเผยรอยยิ้มบาง ๆ
“หากไม่สวดภาวนา ก็จะไปต่อไม่ได้”
“ขอบคุณค่ะ ฉันหมดแรงจะเล่นแล้ว”
ผมกดออกเกมไปเลย
1K
