ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่98 ปรสิตวิญญาณชีวิต

หยกหยกมันเจ็บแปลบเข้าไปในจิตใจ เหมือนถูกมรสุมทอร์นาโดซัดกระหน่ำร่างของนาง จนหญิงสาวเหงื่อแตกไหลรินลงบนพื้น หยกหยกต้องเร่งพลังบังคับบอลดวงจิตปกป้องกายของนาง ให้ผ่านวิกฤตการณ์เลื่อนขั้นไปด้วยความยากลำบาก

ผ่านไปหนึ่งก้านธูปเต็มๆ ทุกคนต่างลุกขึ้นยืนเพราะแต่ละคน ก็ผ่านวิกฤติการณ์เลื่อนระดับเพราะผัดกะเพราจานเดียวของกริชเพชร แม้ว่าการเลื่อนระดับจะต่างกันคนที่มีกายอสูรต่ำกว่าอย่างองค์หญิงเจ้าเฟิง พระนางเจ้าจิงจง องค์ฮองเฮาฝ่ายขวา ต่างเลื่อนระดับกายอสูรขึ้นมาสามขั้นติดๆ กันอย่างไม่น่าเชื่อ

จนพวกนางรู้สึกว่า ชายหนุ่มคงจะใช้วิธีนี้สร้างเสริมอสูรจนเหนือล้ำกว่าการกินสดเป็นร้อยเท่า มันไม่ใช่ทำอาหารธรรมดามันต้องเป็นการ ปรุงโอสถพัฒนากายอสูรด้วยคัมภีร์ลับอย่างใดอย่างหนึ่ง

ส่วนหยกหยกที่กายอสูรของนางระดับห้าตอนปลายก้าวเดียวก็จะสู่ระดับหก เมื่อถูกกระตุ้นด้วยเนื้อผัดกะเพราจานนั้น นางก็ข้ามขั้นไปได้อย่างรวดเร็ว สร้างความยินดีให้กับหญิงสาวมากๆ เพราะนางกำลังคิดอยู่ว่า จะหาเนื้อที่ดีๆ และบริสุทธิ์มากินเพิ่มพลังกายอสูร ให้เลื่อนขั้นได้ยังไง

หยกหยกอยากเลื่อนขั้นให้เร็วมากที่สุดเพื่อจะกลับไปอยู่ในขั้นอสูรจอมราชันย์ เหมือนครั้งที่นางเป็นนักรบสมัยบรรพกาล กริชเพชรก็เลื่อนระดับขึ้นมาอีกหนึ่งขั้น เหมือนกันเขามีกายคนอสูรระดับหกไปแล้วตอนนี้

ผู้ตรวจการก็เช่นเดียวกันเขารู้สึกแสนยินดีเหลือเกิน ที่เมื่อกินอาหารจานนี้ลงไปแม้ว่าจะกินเพื่อรักษาน้ำใจหลานชาย แต่ผลลัพธ์กลับเกินคาดกายอสูรของเขาที่ติดคอขวด เพราะท่านผู้เฒ่าพัฒนากายอสูรของตนด้วยเนื้อสดมาตลอดจึงมีความไม่บริสุทธิ์มากเช่นกันในระยะหลายปีมานี้ ไม่อาจเลื่อนระดับขึ้นไปได้อีก

เพราะถ้ายังขืนดำเนินการต่อไปจะทำให้ร่างกายของตัวเอง กลับไปคงสภาพเป็นอสูรลืมสัญชาตญาณของมนุษย์ ซึ่งมันไม่เหมาะกับการที่เขาจะรับราชการ ดังนั้นจึงคงไว้ได้เพียงกายอสูรเท่าเดิม ตั้งแต่ห้าร้อยปีที่แล้ววันนี้มันพัฒนาขึ้นสามขั้นอย่างรวดเร็ว ทำให้ผู้ตรวจการแสนจะยินดี

"นี่คงเป็นความลับของเจ้าสินะองค์ชายจิงโจวหลานรักของข้า พวกเราสุดแสนจะแปลกใจว่าเจ้าไปเอาทรัพยากรที่ไหน มาพัฒนากายอสูรของตัวเองให้บริสุทธิ์ อาหารของเจ้าพวกนี้นี่เองที่เป็นคำตอบ

ตาอย่างข้ารู้สึกยินดียิ่งนักนครอสูรวารีน้ำจืดต้องพัฒนาคนรุ่นใหม่ ที่มีกายอสูรบริสุทธิ์จนเทียบเคียงพวกที่มีทรัพยากรล้นเหลือ อย่างอาณาจักรอสูรมหาสมุทร หรือแม้แต่พวกอสูรพฤกษาก็มิอาจดูแคลนพวกเราได้อีกต่อไป.."

ผู้ตรวจการจิงจูพูดอย่างภาคภูมิใจในหลานชายสุดที่รัก

องค์ฮองเฮาฝ่ายขวาลุกขึ้นมาร่างกายของนางกระฉับกระเฉง ความอ่อนล้าทั้งสิ้นถูกอาหารจานนั้นขับไปจนหมดสิ้น นางเข้าสู่วิกฤตการณ์เลื่อนขั้นเหมือนผู้อื่น ตอนนี้นางเลื่อนไปถึงสี่ ขั้นเต็มๆ

เพราะลูกชายเอาอาหารให้นางกินมากกว่าผู้อื่นเพื่อด้วยความรักลูก นางจึงกลั้นใจกินจนหมดแต่เมื่อผ่านไป กายอสูรของนางกลับเปลี่ยนแปลงเติบโตขึ้น จนนางไม่อาจควบคุมความดีใจกระโดดกอดลูกชาย อย่างมีความสุข

"ลูกรักของข้าเจ้าต้องทำอาหารให้บิดาเจ้ากินด้วยนะ เขาทุกข์ทรมานใจเหลือเกินที่กายอสูรของเขา ต่ำที่สุดในเขตอาณาจักรอสูรวารีแม้ว่าจะเป็นหลานสายตรง ก็ไม่อาจจะก้าวขึ้นเด่นล้ำกว่าผู้อื่น ทุกวันนี้ดำรงตำแหน่งจอมกษัตริย์ได้เพราะเป็นเชื้อสาย ของผู้มีอำนาจในอาณาจักรอสูรวารี ถ้าไม่เช่นนั้นบิดาของเจ้าก็เป็นแค่นักรบที่ไร้ผู้นับถือเท่านั้น.."

หญิงสาวกระโดดกอดแขนลูกชายปากพร่ำพูดถึงสามีที่นางรักสุดดวงใจ กริชเพชรต้องใช้มือลูบต้นแขนมารดาเบาๆ

"ข้าจะทำให้ท่านพ่อทานเหมือนกัน ต่อไปท่านก็จะสูงส่ง เทียบเท่ากับผู้อื่นได้ไม่ยากหรอกท่านแม่.."

กริชเพชรดูมารดาแล้วถอนใจนางรักสามีมาก ลืมความเจ็บปวดที่เขาหยิบยื่นให้ เพราะหลงเชื่อเมียน้อยแต่นางกลับไม่โกรธเคือง คิดส่งเสริมเขาตลอดเวลา

"พวกเรามัวแต่กินของอร่อยกันไม่รู้ว่าบิดาเจ้าเป็นเยี่ยงไรบ้าง ข้าได้ยินข่าวว่าเขาป่วยหนักข้าคิดว่าอีนางใจร้ายนั้น มันต้องวางยาบิดาเจ้าแน่.."

ฮองเฮาฝ่ายขวากล่าวด้วยความร้อนใจ นึกถึงสามีขึ้นมาปัจจุบันทันด่วน

"ท่านแม่ไม่ต้องกังวลใจหรอกลูกส่งพลังจิตไปตรวจสอบแล้ว ท่านอยู่ในที่ประทับของท่าน ณ.ตำหนักหลังคลังอาวุธใกล้ๆ นี่เอง.."

คำพูดของชายหนุ่มทำให้ทุกคนตกตะลึง

"อะไรนะใช้พลังจิต..จิงโจวหลานสามารถใช้พลังจิตได้ด้วยเหรอ..."

ผู้ตรวจการใหญ่ปากคอสั่นเขาทะลึ่งพรวดมาจับแขนชายหนุ่ม

"นี่มันเป็นข่าวดีที่เขาไม่อาจคาดคิดได้.."

ผู้ตรวจการจิงจูยกยิ้มกล่าวอย่างยินดีสุดๆ

"ใช่ท่านตาข้าใช้พลังจิตได้ท่านตาฟังไม่ผิดหรอก.."

กริชเพชรตอบแบบงงๆ ไม่รู้ว่าพวกเขาดีใจอะไรกันนักกันหนา

"มันก็เป็นแค่เพียงระดับต่ำเท่านั้นหรอกท่านตาอย่าตื่นเต้นไปมากเลย.."

กริชเพชรพูดปลอบใจผู้เฒ่าไปแบบเนียนๆ เพราะกลัวเขา จะคาดหวังในตัวชายหนุ่มเกินไป เขาก็รู้ดีว่าคนที่ฝึกทั้งกายอสูรและอสูรพลังจิตมีน้อย มันคงจะมีคุณค่ามากกับอาณาจักรเล็กๆ แห่งนี้ ถ้าเขาสามารถทำได้คนหนึ่ง

"เจ้าว่ามันเป็นเรื่องเล็กและไม่ตื่นเต้นได้ยังไงเจ้ารู้หรือไม่ว่าอสูรพลังจิต ต้องได้รับการถ่ายทอดเป็นทายาท ไม่เช่นนั้นไม่สามารถเรียนได้และไม่ใช่ทุกคน จะก้าวข้ามจุดต่ำสุดของอสูรพลังจิตขึ้นไปสู่ระดับกลางได้ง่ายๆ แต่ถ้ามีคนประเภทนี้ แม้แต่ว่าพลังจิตของเขาอยู่ในขั้นไม้ มันก็ถือว่าสุดยอดเทียบเท่าขุนพลของจอมจักรพรรดิอสูรวารีเลยทีเดียว เจ้าเข้าใจหรือไม่.."

ทุกคนต่างยินดีกับชายหนุ่มโดยเฉพาะพระนางเจ้าเฟย นางกระโดดกอดเขาแสดงความรักจนออกหน้าออกตา

"หลานชายสุดที่รักเจ้านี่โคตรสุดยอดเลยนับวันข้ายิ่งหลงใหลเจ้ามากยิ่งขึ้น เจ้าเหมือนสามีที่ล่วงลับของข้าเหลือเกิน เก่งกาจรอบด้าน"

พระนางเจ้าเฟงพูดและยิ้มอย่างดีใจ

"ข้าอยากให้เราไปหาองค์กษัตริย์กันเถอะ ตอนนี้ไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้าง เขาประชวรจริงๆ หรือเขาถูกวางยา"

องค์ฮองเฮาฝ่ายขวารีบบอกลูกชาย ให้ไปหาสามีที่กำลังอยู่ในอันตราย

"ไปพวกเราไปกัน"

เสียงของผู้ตรวจการแผ่นดินกล่าวขึ้นเขาย่อมรู้ ดีว่า ลูกสาวเป็นห่วงสามีจึงไม่อยากจะทำให้จิตใจของนาง ทรมานเพราะความเป็นห่วงอีกต่อไป จึงนำพวกกริชเพชรไปที่ตำหนักของจอมองค์กษัตริย์ มีหน่วยอารักขาของอำมาตย์ลีป้องกันพระตำหนักพระองค์ไว้

แต่ก็ถูกหยกหยกไล่ทุบตีกระเด็นกระดอนเหมือนลูกหนังโดนเตะ แต่นางก็ไม่ได้ลงมือรุนแรงมาก เพื่อไม่ให้เป็นที่ขัดใจกริชเพชรแต่ขนาดนั้น ก็เล่นเอาพวกทหารสะบักสะบอมแตกฮือกันไป เหมือนผึ้งแตกรัง

ปัง!!

เสียงประตูเปิดออกฮองเฮาฝ่ายขวารีบวิ่งไปหาองค์กษัตริย์ที่ตอนนี้ นอนหน้าซีดขาวอยู่บนเตียง

"ท่านพี่เป็นเยี่ยงไรบ้างทำไม? จึงมีสภาพแบบนี้"

นางกล่าวพร้อมกับหันมามองกริชเพชรที่ตามหลังมาติดๆ

"องค์กษัตริย์ท่านถูกมนต์ดำครอบคลุมเสียแล้วนี่มันเวทย์จากคนคู่ขนาน เป็นไปได้อย่างไร"

เจ้าจี่ปู่ทวดของราชวงศ์อสูรวารีน้ำจืด กล่าวขึ้นขณะที่เขานั่งลงจับชีพจรของจอมกษัตริย์

"นี่มันเป็นศาสตร์ชั้นสูงของพวกจอมเวทย์มนต์ดำของคนคู่ขนานที่ฝ่ามิติมา มันถูกอัญเชิญมาใครบังอาจฝืนกฎของเจ้าโลกอสูร ลักลอบอัญเชิญพวกคนคู่ขนาน เข้ามาในโลกนี้"

ผู้อาวุโสเจ้าจี่กล่าวด้วยสีหน้าซีดเผือด

"อาณาจักรเล็กๆ อันนี้เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมาเสียแล้วนี่ไม่ใช่ เป็นแค่เรื่องอาณาจักรอสูรวารีเท่านั้น นี่มันเป็นเรื่องเดือดร้อนระดับโลกอสูรแล้วล่ะ เมื่อมีคนโลกคู่ขนานเข้ามาเกี่ยวข้องต้องมีแผนการใหญ่ แอบแฝงอยู่เบื้องหลังภารกิจนี้แน่ เรื่องยึดอำนาจอาณาจักรเล็กๆ แบบนี้ คนของโลกคู่ขนานจะไม่ทำเด็ดขาด

"ท่านปู่สามีข้าจะตายหรือไม่ ทำไม? ลมหายใจแผ่วๆ เยี่ยงนี้ ร่างกายก็ดูทรุดโทรมเหมือนถูกสูบวิญญาณ กายอสูรดูผอมแห้งผิดปกติ"

องค์ฮองเฮาฝ่ายขวากล่าวขึ้นด้วยความกังวลใจ

"เขาต้องตายแน่ๆ พระนางเจ้าจิงจง ถ้าเป็นเหมือนเมื่อก่อน เจ้าก็รู้ดีว่ามนต์ดำเหล่านี้ไม่สามารถขับออกด้วย พลังบอลดวงจิตแก่นแท้ต้องใช้พลังจิตอสูรเท่านั้น จึงจะสามารถขับมันออกไปได้ แต่นั่นก็ต้องมีจิตอสูรระดับสูงที่เหนือกว่า คนในโลกคู่ขนานผู้นั้นที่ใช้เวทย์กลืนวิญญาณ"

เสียงของผู้ตรวจการใหญ่กล่าวขึ้นอย่างจริงจัง

"องค์จอมกษัตริย์มีทางรอดอยู่นะ เพราะลูกชายของเขาก็เป็นอสูรพลังจิตผู้หนึ่งเหมือนกัน"

เจ้าจี่ปู่ทวดกล่าวจบพร้อมกับหันไปมองหน้าองค์ชายสิบสี่

"ใช่ข้าสามารถขับมนต์ดำทุกชนิดที่เกาะกินร่างกายและบนดวงจิตแก่นแท้ได้ มันมีอยู่ในบทที่หกสิบสาม ของตำราคาถาควบคุมพลังจิต"

ตำราคาถาที่เขากล่าวถึงมันติดมาพร้อมกับการถ่ายทอดจากพลัง ที่สถิตอยู่ในรูปปั้นศิลาจอมจักรพรรดิกาลเวลา

กริชเพชรนั่งลงข้างศีรษะของจอมกษัตริย์ แล้วใช้นิ้วชี้ของเขาจิ้มที่หน้าผากของบิดาส่งพลังจิตอสูรเข้าไปด้านใน มันเป็นหมอกสีดำที่ปกคลุมบอลดวงจิตแก่นแท้ของจอมกษัตริย์

แม้ว่าเขาจะมีกายอสูรครึ่งเทพขั้นที่หนึ่งแต่ก็ไม่สามารถ ต้านทานการเกาะกินของมนต์ดำ ที่คนโลกคู่ขนานส่งเข้ามาแอบแฝงทำร้าย ด้วยการช่วยเหลือขององค์ฮองเฮาฝ่ายซ้ายได้

แต่สำหรับกริชเพชรแล้วมันจิ๊บจ๊อยจนแทบจะเบากว่า ตักข้าวเข้าปากกินเสียอีก เมื่อพลังสีชมพูของชายหนุ่ม แทรกซึมจากหน้าผากไหลลงไปในเส้นเลือดของกษัตริย์อสูรวารีน้ำจืด ไล่พลังหมอกสีดำนั้นลงไปรวมกันอยู่ที่บอลดวงจิตแก่นแท้ขององค์กษัตริย์

"บัดซบ..นี่มันไม่ใช่มนต์ดำธรรมดาแล้วท่านปู่เจ้าจี่ พวกมันส่งปรสิตวิญญาณชีวิต เข้ามาเป็นกาฝากเกาะกินบอลดวงจิตแก่นแท้ หมายจะควบคุมบิดาให้เป็นร่างทรงของพวกมัน นับว่าเป็นความซวยของเจ้า..ที่มาเจอข้า"

...........................................................................................................................................................