“โลกแฟนตาซีหรอ? ก็แค่เกมที่ผมจะปั้นกิลด์ฮาเร็มให้ติดอันดับ 1 เท่านั้นแหละ”

สองวันหลังออกจากถ้ำมรณะ เรย์และเอลร่าปักหลักอยู่ที่ป่ารอบหมู่บ้านมิโรห์ เพื่อ ฝึกฝนอย่างจริงจัง ก่อนจะกลับไป “ล้างแค้น” บอสรากไม้

“เอาล่ะ! วันนี้เราจะฝึกกันแบบจริงจัง! ตั้งเป้าให้ถึงเลเวล 10 ก่อนกลับไปถ้ำ!”

เรย์ประกาศเสียงดัง พลางผูกผ้าคาดหัวลายเปลวไฟ (ที่จริงคือเศษผ้าคลุมเตียงจากโรงเตี๊ยม)

1. เอลร่า – ฝึกควบคุมเวทให้แม่นยำ
2. เรย์ – หัดใช้ดาบหนามแห่งรากไม้โดยไม่แทงตัวเอง

“เอาล่ะเอลร่า เป้าหมายอยู่ตรงนั้น! ต้นไม้ซ้ายสุดที่มีนกนั่งอยู่นะ!”

เอลร่า:

“รับทราบค่ะ! เวทไฟกระจายพลังระดับต่ำ!”

ตูมมม!!

...เป้าไม่โดน
แต่นกกระเด็นเป็๞ไก่ย่างลงมาตรงหน้าเรย์

เรย์:

“เอาเถอะ... อย่างน้อยวันนี้เราก็ไม่ต้องซื้อมื้อเที่ยงแล้ว…”

เรย์ยืนท่าพร้อม ยกดาบขึ้นอย่างองอาจ

“โอเค ลองแทงแนวทแยง...”

ฟึ่บ!
ดาบดีดกลับมาเองด้วยแรงสปริงของรากไม้

“โอ้ยย!! ขาหนีบพี่!! ใครออกแบบอาวุธนี้ฟะะะ!”

【คุณติดสถานะ: เจ็บตัวเพราะโง่ Lv.1】
【ได้รับทักษะใหม่: เรียนรู้จากความผิดพลาด (Passive)】

เรย์ตั้งท่า

“โอเค เอลร่า! ลองโจมตีพร้อมกัน!”

เอลร่า:

“พร้อมค่ะ! ไฟสายฟ้าฟาด!”

ตูม!
เวทพุ่งเฉียดหัวเรย์ไป... เฉียดนิดเดียวจริงๆ
ผมไหม้ไปข้าง...

เรย์:

“ฮะ ฮะ... นี่เราฝึกหรือฝั่งพิธีบูชาเทพเ๯้าไฟอยู่ครับคุณน้อง?”

【คุณได้รับฉายา: พี่ไฟเกรียม】

หลังจากฝึกกันแทบตาย (และตายหลายรอบในเกม)
ทั้งสองเริ่มมีพัฒนาการที่น่าพอใจ

 เรย์ – Lv.6

ใช้ดาบหนามคล่องขึ้น (ไม่แทงตัวเองแล้ว)

เพิ่มความเร็วโจมตีขึ้นเล็กน้อย

กลืนความสามารถมอนสเตอร์ระดับล่างมาได้ 2 สกิล

→ สกิล: ข่วนติดพิษ Lv.1
→ สกิล: เห่าเสียงดัง Lv.1 (ไร้ประโยชน์แต่ขำดี)

 เอลร่า – Lv.8

เริ่มควบคุมเวทระดับต่ำได้ 70%

ยังพลาดเล็กน้อยใน๰่๥๹เวท “น้ำแข็งกลิ้งใส่ตัวเอง”

แต่ยิงใส่เป้าไกลได้แม่นขึ้น

“พี่เรย์คะ... เรากลับไปถ้ำกันเถอะค่ะ”
“เอาให้บอสคนนั้นรู้ว่าอย่าดูถูกสายลุยมือใหม่!”

เรย์ยิ้มกว้าง ยกดาบขึ้นฟ้า

“โอเค! ถึงเวลาทวงแค้นจากรากไม้ขนดกนั่นแล้ว!”

ทั้งสองออกเดินทาง... กลับสู่ถ้ำรากไม้ลึกอีกครั้งพร้อมความมั่นใจที่มากขึ้น—และขนมปังติดกระเป๋าเผื่อโดนไล่ตบหนีไม่ทัน