เื่ราวทั้งหมดจบลงไปแบบนี้ หว่านชิงเยว่ก็สบายใจนางจะได้กลับไปอยู่กับครอบครัวของตัวเอง หาอะไรทำบ้างจะได้ไม่เบื่อ ไม่รู้ว่าตอนนี้ท่านแม่ของนางจะเป็อย่างไรบ้างดีขึ้นบ้างหรือยังก็ไม่รู้ ิเฟยหลงขอกลับไปพร้อมนางด้วย ก็ดีจะได้ให้เขาตรวจท่านแม่ด้วยว่าพิษที่ได้รับจะส่งผลอะไรกับน้องของนางหรือไม่
ิเฟยหลงขอตามมาด้วยนางก็เข้าใจเพราะเขาบอกแล้วว่ากำลังจะเกี้ยวนางอยู่ แต่ทำไมเ้าคนหน้าั์ลู่จิ้นฝานถึงต้องตามนางมาด้วยนี่สินางไม่เข้าใจ ถามแล้วก็บอกแค่ว่าเขาเป็คนพานางมาก็ต้องพานางไปส่งด้วยตัวเอง เพราะได้รับปากท่านพ่อของนางเอาไว้ว่าจะดูแลนางอย่างดี ถึงแม้ว่านางจะบอกว่าไม่เป็ไรเพียงแค่ทหารกับิเฟยหลงไปส่งเพียงแค่นี้ก็ได้
แต่เ้าคนหน้าั์ก็ทำหน้านิ่งไม่พูดไม่จา แล้วก็ไม่ขึ้นหลังม้าของตัวเองกลับให้ทหารขี่ม้าตามมา ส่วนตัวเองกลับมาทำหน้าเฉยชาไม่รู้ไม่ชี้มานั่งบนรถม้ากับนางอย่างเช่นตอนนี้ไง
แถมตอนนี้ยังทะเลาะกับิเฟยหลงไม่หยุดเื่ที่เขาทั้งสองคนไม่ยอมขี่ม้ากับมานั่งเบียดบนรถม้าคันเดียวกับนางทั้งคู่ จนชวนให้นางหงุดหงิดใจนัก ปกติรถม้าก็ไม่ใช่ว่าจะนั่งสบายอะไร ยังมีผู้ชายตัวใหญ่ยังกับั์มานั่งด้วยอีก นางอึดอัดจนจะหายใจไม่ออกอยู่แล้วเนี่ย เพราะต้องนั่งทำท่าเรียบร้อยสำรวมตามแบบฉบับกุลสตรีที่ดี ทั้งที่ตอนนี้อยากนอนหงาย เกลือกกลิ้งจะแย่อยู่แล้วนั่งนานๆ มันปวดหลังนะเว้ยเห้ย!
“เ้าจะไปไหน?”
ลู่จิ้นฝานถามหว่านชิงเยว่เมื่อทหารส่งสัญญาณว่าสามารถพักแรมที่นี่ได้ สถานการณ์แบบนี้คงต้องสร้างกระโจมชั่วคราวไปก่อนเพราะแถวนี้ยังไม่ถึงเขตใกล้กับตัวเมือง จึงไม่มีบ้านคนหรือโรงเตี๊ยมให้ได้พักสบายๆ ได้
เขาคอยสังเกตหว่านชิงเยว่ตลอดเวลาเพื่อหาทางพูดคุยขอโทษนางที่ทำให้นางต้องลำบากเพราะเขาบังคับให้นางมาด้วย ที่จริงแล้วเมื่อตอนที่นางคุยกับหยางิหลงเขาก็ได้ยินทุกอย่างที่ทั้งคู่ได้คุยกัน สิ่งที่นางพูดมาทำให้เขาต้องตัดใจกับลู่เจียวจิงให้ได้สักที เขาเชื่อในญาณวิเศษของหว่านชิงเยว่โดยไม่มีข้อแม้ว่าทั้งหยางิหลงและลู่เจียวจิงต่างก็เป็เนื้อคู่กัน
เขาถึงต้องหาข้ออ้างแยกตัวออกมาโดยอ้างว่าต้องรับผิดชอบส่งหว่านชิงเยว่ด้วยตัวเองตามที่ได้รับปากบิดานางเอาไว้ เพราะว่าตอนนี้เขายังไม่พร้อมจะที่เจอกับทั้งคู่ เขาขอเวลาตัดใจจากลู่เจียวจิงได้จริงๆ เขาถึงจะกลับไปทำตัวเป็พี่ชายของนางและสหายที่ี่่รักและภักดีกับหยางิหลงได้เหมือนเดิมที่ผ่านมา
หว่านชิงเยว่หันมามองคนถามทำตาดุใส่เขา อย่าบอกนะว่าไม่รู้
“ข้าเมื่อยเ้าคะ จะออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์แถวนี้ให้มากหน่อย แถวนี้มลพิษมันเยอะเกินไป”
ลู่จิ้นฝานขมวดคิ้วอย่างสงสัยสิ่งใดคือมลพิษ? แล้วเหตุใดนางถึงสูดเข้าไปได้ แล้วจะไม่เป็ไรงั้นเหรอ?
ลู่จิ้นฝานไม่ทันจะได้ถาม ิเฟยหลงก็คว้าแขนหว่านชิงเยว่ไปตรวจด้วยสีหน้าเป็กังวล จนหว่านชิงเยว่แทบจะหงายหลังล้มลงไป
“พี่เฟยหลงท่านทำอะไรน่ะข้าเกือบจับกบแล้วเห็นมั้ย”
“พูดจาเหลวไหล กบจะมาอยู่แถวนี้ที่ได้ที่ไหนกัน ลูกแมวน้อยอย่าดิ้น มาให้พี่ตรวจดูก่อนเ้าถูกพิษเข้าไปนานหรือยัง แล้วเ้าเ็ปที่ไหนบ้างบอกพี่เร็วเข้า”
หว่านชิงเยว่ถึงกับกลอกตามองบนอย่างเหนื่อยหน่ายตัวเอง ต่อไปจะประชดใครให้ดูด้วยว่าเขาอยู่ยุคไหนจะได้ไม่ต้องเสียเวลาอธิบายแบบนี้
“ไม่มีพิษที่ไหนทั้งนั้นเ้าคะข้าแค่พูดไปเท่านั้นเอง ข้าไปก่อนนะเ้าคะ”
“พี่ไปด้วย/ข้าไปด้วย”
“ไม่ต้องมากันทั้งคู่นั้นแหละเ้าค่ะ พวกท่านเป็อะไรกันหมดเนี่ยทำไมต้องมแกล้งข้าด้วย”
หว่านชิงเยว่ทนไม่ไหวด้วยความโมโหผู้ชายตัวโตสองคนที่ทำอะไรเป็เด็กแบบนี้
“พี่ไม่ได้แกล้งเ้าเลย”
ิเฟยหลงตอบนางเสียงเบาทำตาปริบปริบมองนางประมาณว่ากำลังถูกใส่ร้าย
“แล้วทำไมท่านถึงไม่ยอมขี่ม้ากลับมานั่งเบียดข้าบนรถม้าแบบนี้ล่ะเ้าคะ รถม้าก็คันนิดเดียว พวกท่านบอกข้ามา หากว่าไม่ได้แกล้งแล้วจะเรียกว่าอะไรเ้าคะ?”
ภาพสาวน้อยทำหน้าดุยืนกอดอก ทำท่าคุกคามไม่ได้ทำให้ทั้งคู่หวาดกลัวกลับทำให้ทั้งเอ็นดูพร้อมกับนึกอยากแกล้งนางขึ้นมาจริงๆ ด้วยซ้ำ
“พี่กลัวความสูง หากนั่งนานๆ ใจพี่ก็จะสั่นเ้าจะไม่สงสารพี่เลยอย่างงั้นรึ”
น้ำเสียงออดอ้อนกับดวงตาพราวระยับหว่านเสน่ห์ของเขาทำให้นางคันไม่คันมืออยากจะทุบคนน่าสงสารสักตุ๊บสองตุ๊บให้หายหวาดกลัว
ลู่จิ้นฝานเบิกตากว้างมองท่านหมอเทวดาที่ใครต่างให้เกียรติอย่างไม่น่าเชื่อว่าจะมีมุมหน้าหนาขนาดนี้ ได้แต่กระแอมกระไอมองไปทางอื่นเพราะรู้สึกอายแทนเขาจนแทบทนมองไม่ได้
“ถ้าท่านกลัวม้าแล้วที่ผ่านมาท่านเดินทางยังไงเ้าคะ หรือจะบอกว่าเดินมา ข้าไม่เชื่อหรอก ในเมื่อข้าเดินทางมาที่นี่ก่อนท่านตั้งหนึ่งวันท่านถึงจะรู้ว่าข้ามาที่นี่ แล้วที่ท่านตามมาได้เร็วขนาดนั้นไม่ใช่เพราะขี่ม้ามาหรือไงเ้าคะ”
หว่านชิงเยว่เอ่ยอย่างรู้ทัน ดูซิว่าเขาจะแถอย่างไรอีก
“พี่ใช้วิชาตัวเบา”
ิเฟยหลงตอบแบบหน้าตาเฉยทำให้หว่านชิงเยว่ถึงกับอ้าปากค้าง มันมีจริงหรือ? วิชาตัวเบาที่มีแต่ในนิยายไม่ใช่เป็จินตนาการของคนเขียนหรอกหรือ?
เมื่อเถียงิเฟยหลงไม่ได้จึงหันไปจัดการพระรองหน้าั์ต่อเป็รายถัดไป
“แล้วท่านล่ะอย่าบอกนะว่าเกิดกลัวความสูงเหมือนกันอีก”
สายตาพิฆาตของคนงามตรงหน้าทำให้ลู่จิ้นฝานถึงกับไปไม่เป็ เขาไม่หน้าหนาพอที่จะตอบแบบท่านหมอ จึงได้หันไปมองหน้านางตรงๆ เพื่อจะบอกความจริงกับนาง
“ข้าเพียงแต่อยากขอโทษเ้าที่ความเอาแต่ใจตัวเองของข้าทำให้เ้าต้องไม่สบายไปหลายวัน แล้วข้าก็อยากขอบคุณเ้าที่ช่วยบอกที่ซ่อนของกลุ่มฏจนสามารถทำลายพวกแม่ทัพหวังลงได้โดยที่เสียเืเสียเนื้อน้อยมาก แล้วที่สำคัญคือเ้าได้พูดกับหยางิหลงให้เขาตัดสินใจที่จะดูแลน้องสาวของข้า ข้าอยากขอบคุณจากใจจริง”
หว่านชิงเยว่ถอนหายใจท่าทางข่มขู่หายไปทันที นางทั้งเข้าใจและสงสารเขาที่มีรักแต่พูดออกมาไม่ได้ แววตาที่มองลู่จิ้นฝานอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว ทำให้คนบางคนถึงกับไม่พอใจพยายามนึกว่าในตัวของเขาพอจะมียาตัวไหนที่จะมอบให้ลู่จิ้นฝานได้ลองใช้ดูบ้างทันที
ลู่จิ้นฝานรับรู้ความรู้สึกที่นางมอบให้ทางสายตา เขาเดาว่านางอาจจะรู้ว่าเขาคิดอย่างไรกับน้องสาวบุญธรรมของตัวเองแต่นางก็ไม่ได้เปิดโปงเขา ดังนั้นเขาจึงได้แต่ขอบคุณนางในใจต่อไปนี้เขาจะรับนางเป็น้องสาวหรือเป็สหายของเขาคนนึงหากว่านางไม่รังเกียจ
“ข้าเข้าใจแล้วเ้าคะ คำขอบคุณกับคำขอโทษข้ารับเอาไว้แล้ว แต่ท่านไม่ต้องมารู้สึกผิดอะไร ข้าเพียงทำสิ่งที่ข้าควรจะทำเท่านั้นเ้าคะ แต่ต่อไปข้าคงจะไม่กล้าขี่ม้าอีกแล้วชีวิตนี้”
หว่านชิงเยว่เอ่ยยิ้มๆ ดวงตาหยาดน้ำค้างมีประกายล้อเลียนลู่จิ้นฝานเล็กน้อยทำเอาเขาถึงกับหูแดงด้วยความอับอายเมื่อนึกถึงตอนขามาที่โยนนางขึ้นหลังม้าอย่างไม่ปราณีแถมควบม้าด้วยความเร็วโดยไม่ให้นางได้พักเลยทำให้นางคงจะเข็ดกับการขี่ม้าเพราะเขาจริงๆ
“หากว่าเ้ากลัวนักก็ไม่ต้องขี่ม้าอีกต่อไป พี่จะเป็คนพาเ้ากลับบ้านเอง ส่วนเ้าจะไปไหนก็ไปไม่ต้องตามมา!”
คนที่ทนไม่ได้ที่เห็นทั้งคู่เริ่มจะพูดคุยสนิทสนมกันจึงตัดสินใจรวบเอาเอวบางของนางเอาไว้ในอ้อมแขน หว่านชิงเยว่ใจึงใช้แขนทั้งสองข้างโอบรอบคอเขาไว้แน่นเมื่อิเฟยหลงพานางบินโดยที่ใช้กำลังภายในหรืออะไรซักอย่างนางก็ไม่แน่ใจนัก เขาพานางไปโดยที่นางไม่ทันตั้งตัวหรือแม้แต่จะถามความสมัครใจจากนางเลยด้วยซ้ำ นางได้แต่โอดครวญในใจ
'นี่มันอะไรกันหนักกันหนาเนี่ย ไม่ได้อยากจะบิน อยากจะนอนเข้าใจกันบ้างไหมเนี่ย'
6K
