หลังจากขั้นตอนชำระล้างเสร็จสิ้นแล้วชิงจื่อก็มาช่วยเยว่เฟิงเกอเกล้าผมอย่างประณีตสวยงามที่หน้ากระจก
เยว่เฟิงเกอมองใบหน้าสมบูรณ์แบบในกระจกตรงหน้าก่อนจะเกือบถูกใบหน้าของตนเองทำเอาลุ่มหลง
“พระชายาทรงงดงามยิ่งนักเพคะ”ชิงจื่อได้เห็นสภาพตอนที่เยว่เฟิงเกอไม่แต่งหน้าหนาหนักก็อดทอดถอนใจออกมาไม่ได้
เยว่เฟิงเกอยิ้มแฉ่งให้ชิงจื่อจากนั้นถามว่า “ชิงจื่อ หากเ้าเป็บุรุษ จะตกหลุมรักข้าหรือไม่? ”
ชิงจื่อถูกคำพูดของเยว่เฟิงเกอทำเอาหน้าแดงในทันใดนางรีบก้มหน้าลงไป กล่าวตอบอย่างขลาดกลัว “หากบ่าวเป็บุรุษบ่าวจะต้องตกหลุมรักพระชายาอย่างแน่นอนเพคะ”
คำพูดของชิงจื่อช่างถูกอกถูกใจเยว่เฟิงเกอยิ่งนางยื่นมือไปหยิกแก้มสาวใช้ตนเล่น แย้มยิ้มแล้วยืนขึ้น “พวกเราไปกันเถอะไปรับอาหารเช้ากัน”
เมื่อคนทั้งสองมาถึงห้องอาหารเยว่เฟิงเกอก็เห็นว่าอ๋องหน้าน้ำแข็งกำลังนั่งอยู่ในตำแหน่งที่นั่งตรงกลางส่วนชายารองฉินหว่านนั้นถูกจัดให้นั่งอยู่บนที่นั่งที่ค่อนข้างห่างไกลออกไปจากเขา
ที่นี่มีสาวใช้ยืนรับใช้อยู่สองสามคนขณะที่เฉี่ยวอวี้เองก็ยืนอยู่ข้างกายชายารองฉินหว่าน ยามนี้ใบหน้านางยังคงบวมแดงอย่างน่ากลัวตาข้างหนึ่งถูกผ้าขาวพันไว้ ดูแล้วคนคงจะาเ็สาหัสมาก
กระนั้นเยว่เฟิงเกอกลับไม่คิดสงสารเฉี่ยวอวี้แม้แต่น้อยจะอย่างไรนี่ก็คือบทลงโทษที่อีกฝ่ายสมควรได้รับ
ทางด้านม่อหลิงหาน แม้เขาจะเห็นว่าเยว่เฟิงเกอมาได้เสียทีบนใบหน้ากลับยังคงความเ็าเช่นเดิม ไม่มีความรู้สึกใดแม้แต่น้อย
ส่วนฉินหว่านยามนี้ั์ตาอีกฝ่ายราวกับมีเปลวเพลิงกำลังลุกโชน นางมองเยว่เฟิงเกอราวกับจะใช้เพลิงแผดอีกฝ่ายเพื่อขจัดความคับแค้นในใจ
เยว่เฟิงเกอทำเป็มองไม่เห็นสายตาของฉินหว่านนางเดินตรงไปยังเก้าอี้ตัวหนึ่งแล้วนั่งลงทันที
ในตอนนี้เองม่อหลิงหานก็กล่าวขึ้นว่า“เหตุใดไปนั่งไกลถึงเพียงนั้น เข้ามาสิ”
ม่อหลิงหานพูดจบก็เหลือบมองที่ว่างด้านข้างตนแสดงท่าทีบอกให้เยว่เฟิงเกอนั่งลงข้างเขา
เยว่เฟิงเกอไม่กล่าววาจานางยอมเป็เด็กดี เดินไปนั่งลงข้างกายม่อหลิงหาน
ด้วยเหตุนี้ สายตาที่ฉินหว่านใช้มองเยว่เฟิงเกอในยามนี้จึงราวกับมีใบมีดแหลมคมปักลงบนร่างเยว่เฟิงเกอก่อนจะคว้านเอาเนื้อหนังนางครั้งแล้วครั้งเล่า
ฉินหว่านไม่กล้ากล่าววาจาใดนางเพียงใช้สายตาจิกกัดเยว่เฟิงเกอ อย่างไรเสีย ตัวนางเองก็วาดหวังไว้อยากจะได้รับสิทธิ์นั่งลงข้างกายม่อหลิงหาน และกินอาหารร่วมกันกับเขา
ทว่า ม่อหลิงหานกลับมีท่าทีปฏิเสธนางทำให้นางไม่มีความกล้าที่จะขยับเข้าไป
“กินเถอะ”ม่อหลิงหานกล่าวแล้วเริ่มขยับตะเกียบก่อนใครเพื่อน
เยว่เฟิงเกอมองอาหารบนโต๊ะไปทีหนึ่งที่มีทั้งโจ๊กและอาหารจำพวกแป้งทั้งหลายดูแล้วน่าเอร็ดอร่อย
นอกจากนี้ ตรงกลางโต๊ะยังมีน้ำแกงไก่ถ้วยใหญ่ตั้งอยู่
ด้านในใส่ไก่ไว้ทั้งตัวเนื้อไก่นั้นถูกตุ๋นจนเปื่อยไปถึงกระดูก อีกทั้ง กลิ่นหอมหวนน่ารับประทานของแกงไก่ยังลอยโชยเป็ระยะๆทำเอาเยว่เฟิงเกออดกลืนน้ำลายไม่ได้
เยว่เฟิงเกอมองเพียงไม่นานก็ดึงสายตากลับมาแล้วก้มหน้ากินกับข้าวในถ้วยตรงหน้า
ในตอนนี้เองตะเกียบคู่หนึ่งคีบน่องไก่ชิ้นหนึ่งยื่นมาตรงหน้านางก่อนจะวางลงในถ้วยนาง
เยว่เฟิงเกอเงยหน้าขึ้นและเห็นว่าคนที่คีบน่องไก่ให้นางคนนั้นไม่ใช่สาวใช้ชิงจื่อ แต่เป็อ๋องหน้าน้ำแข็งม่อหลิงหานที่นั่งอยู่ข้างกายนาง
“กินดูสิน่องไก่นี่รสชาติดีมาก” น้ำเสียงม่อหลิงหานราบเรียบราวกับกำลังพูดเื่ปกติธรรมดาอย่างที่สุดออกมา
เพียงแต่พอประโยคนี้ลอดผ่านหูของเยว่เฟิงเกอกลับกลายเป็ว่าในประโยคที่เขาเอื้อนเอ่ยออกมาเต็มไปด้วยความเยาะหยัน
อย่างไรก็ตาม นางรู้อยู่แล้วว่าชายคนนี้ไม่มีทางยอมให้นางมานั่งข้างกายง่ายๆหรอก
เขาตั้งใจคิดจะใช้วิธีนี้มาทำให้นางโกรธ
ในความทรงจำเ้าของร่างเดิมไม่ชอบกินเนื้อไก่ เมื่อคนเห็นเนื้อไก่ทีไรเป็ต้องอ้วกออกมา
แต่ยามนี้ม่อหลิงหานกลับคีบน่องไก่มาให้นางกินนี่นับเป็การท้าทายอย่างชัดเจน เพราะเขาคงแค่อยากเห็นท่าทางตอนที่นางตกที่นั่งลำบาก
หึคิดจะจัดการนาง? ไม่มีทาง
เยว่เฟิงเกอหรี่ตามองฉินหว่านเห็นว่ามุมปากอีกฝ่ายกำลังยกขึ้นสูงอย่างปิดไม่มิด ท่าทางเหมือนคนกำลังรอชมละครสนุกด้วยใจเริงร่าอย่างแทบจะกลบเกลื่อนไว้ไม่ไหว
ขณะเดียวกันม่อหลิงหานเองเห็นว่าเยว่เฟิงเกอไม่ยอมกินน่องไก่นั่นเสียทีก็อดยกยิ้มน้อยๆ อย่างที่น้อยครั้งจะมีบ้างไม่ได้
เพียงแต่รอยยิ้มนี้กลับหายไปอย่างรวดเร็วและแทนที่ด้วยความเ็าดังเดิม
เดิมคิดว่าเยว่เฟิงเกอจะเอามือปิดปากแล้ววิ่งหนีออกไปมิคาดนางจะไม่มีท่าทางอย่างที่ทุกคนคิดฝัน
ในทางตรงกันข้าม ยามนี้เยว่เฟิงเกอกลับคีบน่องไก่ขึ้นแล้วอ้าปากกัดไปคำหนึ่งท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคนที่เฝ้ามอง
หนนี้นางไม่เพียงกัดเข้าไปคำใหญ่ทั้งยังเคี้ยวไปชมไปอย่างออกรส “น่องไก่นี่รสชาติดียิ่ง คนโบราณช่างเก่งกาจนักรู้วิธีทำเนื้อไก่ให้รสชาติเป็เช่นนี้ได้ ไม่เลวๆ เลย”
น่องไก่ชิ้นนั้นถูกเยว่เฟิงเกอกินจนเหลือแต่กระดูกภายในระยะเวลาอันสั้นก่อนจะถูกโยนลงไปบนจานเล็กๆ บนโต๊ะ
นางไม่รอช้ารีบคีบปีกไก่ขึ้นมาลองลิ้มอีกชิ้นหนึ่งเมื่อมาถึงตรงหน้า นางก็โยนใส่ปากแล้วเคี้ยวด้วยความเอร็ดอร่อย
128
