หนึ่งวันกับอดีต

        รถพาฉันมาส่งยังประตูโรงเรียน โชคดีที่คืนนี้สภานักเรียนต้องอยู่เก็บสถานที่ ประตูโรงเรียนจึงยังเปิดอยู่ 

        ฉันรีบลงจากรถแล้ววิ่งเข้าไปในโรงเรียน พลางตาก็ดูเวลาในโทรศัพท์ อีกสามนาทีจะเที่ยงคืนแล้ว

        “น้องโต๊สคะ น้องโต๊ส” ฉันเรียกหาเขาเมื่อมาถึงหน้าห้องเก็บของแล้ว ก่อนจะเปิดประตูห้องเก็บของเข้าไปข้างในหวังว่าจะพบเขายืนรออยู่ในนั้น แต่กลับพบเพียงความมืดสนิทและความเงียบสงบ

        “น้องโต๊ส…..”

        ติ๊ด ๆ ติ๊ด ๆ เสียงนาฬิกาดังบอกว่าตอนนี้เป็๲เวลาเที่ยงคืนแล้ว

        ปั่ง ปั่ง ปั่ง 

        จู่ ๆ ก็เกิดเสียงดังจากด้านนอกห้องเก็บของ ฉันรีบวิ่งออกไปดู

        “พลุ.....” 

        บนท้องฟ้าเต็มไปด้วยพลุมากมาย

        “ยัยพิ้งค์ อยู่นี่นี่เองฉันตามหาแทบแย่!!” น้ำหวานที่อยู่ในชุดเดรสเดินทำหน้าบึ้งตึงมาหาฉัน

        “หวาน” ฉันก้มลงมองตัวเอง ก่อนจะพบว่าตอนนี้ตัวเองไม่ได้อยู่ในชุดนักเรียน แต่กลับอยู่ในชุดเดรสขาว

        ฉันกลับมาจากอดีตแล้ว?

        “ยืนเหม่ออะไรอยู่ยะ”

        “วันนี้วันที่เท่าไหร่” ฉันเอ่ยถามอย่างเหม่อลอย สายตายังคงมองท้องฟ้านิ่ง

        “อะไรยะ ถามแปลก ๆ”

        “แล้วตกลงวันนี้คือวันที่เท่าไหร่”

        “วันที่ 13 ไม่สิเที่ยงคืนแล้วต้องเป็๲วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563”

        “งั้นหรอ” เรากลับมายังปัจจุบันแล้วจริง ๆ 

        ตัวฉันในอดีตจะเป็๲ยังไง ความสัมพันธ์ของตัวฉันในอดีตกับน้องโต๊สจะเป็๲ยังไงต่อไป

        “งั้นหรออะไรยะ นี่จะหาเ๹ื่๪๫หรือไงฮะ#!@#@#$#....” น้ำหวานบ่นยาวเหยียด ซึ่งบ่นอะไรนั้นฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน

        “นี่หวาน”

        “อะไร” น้ำหวานหยุดบ่นแล้วมองฉัน

        ฉันหันกลับมามองน้ำหวานนิ่ง

        “คนที่ตั้งฉายาให้ฉันว่าประธานเผด็จการ คือแกใช่มั้ย”

        น้ำหวานนิ่งอึ้งไปสักพัก ก่อนจะกระตุกยิ้ม

        “บะ บะ บะ บ้า แกไปเอามาจากไหน ฉัน ฉันไม่ได้เป็๞คนตั้ง จริงจริ๊งงง”

        “เป็๲แกจริง ๆ สินะ”

        เราทั้งคู่นิ่งเงียบไปสักพัก ก่อนน้ำหวานจะยิ้มกว้างแล้วหันหลังวิ่งหนี

        “เ๱ื่๵๹มันนานมาแล้วจำไม่ได้”

        “แกตายยัยหวานนนน” 

        หลังจากนั้นเราทั้งคู่ก็วิ่งไล่จับกันท่ามกลางพลุบนฟ้า

        หลังจากวันนั้นก็ผ่านมาแล้วสองปี เวลาช่างผ่านไปไวจริง ๆ ตอนนี้ฉันเรียนจบแล้วและได้เข้ามาบริหารบริษัทของครอบครัวอย่างเต็มตัว นั่นทำให้งานของฉันเพิ่มมากขึ้นจนแทบจะไม่มีเวลาพักกินข้าว แต่ถึงกระนั้นฉันก็ไม่ลืมที่จะแบ่งเวลาไปหาแม่กับน้อง 

        ความรู้สึกเสียใจและเอาแต่โทษตัวเองที่ไม่ได้ไปดูใจพ่อเป็๞ครั้งสุดท้ายมันก็ได้หายไปหมดแล้ว ในบางครั้งวันหยุดยาวพวกเราก็จะพากันไปทำบุญให้พ่อบ้าง ซึ่งตอนนี้ความสัมพันธ์ของฉันกับน้องก็ดีขึ้นมากทีเดียว

        สกิลการเข้าสังคมของฉันก็ดีขึ้นมาก ฉันยิ้มมากขึ้นและไม่ตึงเครียดกับงานจนทำให้คนอื่นรู้สึกอึกอัด ความสัมพันธ์ของฉันกับลูกน้องหรือแม้แต่เพื่อนรุ่นเดียวกันก็ดีขึ้นมาก นาน ๆ ครั้งก็จะมีการนัดไปเจอกันบ้าง ความอึดอัดหรือความกังวลที่เก็บซ่อนไว้ในใจของฉันก็คลายลงไปเยอะจนแทบจะหายไปหมดแล้ว ฉันรู้สึกใช้ชีวิตได้ง่ายขึ้นมากทีเดียว

        “อ๊ะ สมุดเล่มนี้” ฉันพูดพร้อมกับหยิบสมุดเก่า ๆ เล่มหนึ่งออกมาจากกล่องลัง

        ตอนนี้ฉันกำลังจัดห้องทำงานใหม่ของตัวเองอยู่

        ฉันเปิดสมุดเล่มนั้นออกมาดู ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา มันคือสมุดไดอารี่ที่ตัวฉันได้เขียนไว้ให้กับตัวเองในอดีตได้อ่าน ฉันจำไม่ได้ว่าตัวเองได้อ่านมันบ้างมั้ย แต่ดูจากสภาพของมันแล้วคงได้รับการดูแลอย่างดีเลยล่ะ

        “ประธานคะ คนที่จะมาสมัครเป็๲เลขาของประธานมาถึงแล้วค่ะ” 

        “อ่อหรอ ให้เข้ามาได้เลย” ว่าแล้วฉันก็เก็บของกลับเข้ากล่องให้เรียบร้อยก่อนจะจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่ แล้วนั่งลงหยิบแฟ้มประวัติที่พนักงานหญิงคนเมื่อกี้นำมาให้ขึ้นมาดู แต่ยังไม่ทันได้เปิดดูก็ได้มีเสียงเอ่ยทักทายมาขัดเสียก่อน

        “สวัสดีครับ ผมมาสมัครงานตำแหน่งเลขาครับ”

        ฉันหยุดมือที่กำลังจะเปิดแฟ้มแล้วเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า ก่อนรอยยิ้มดีใจจะปรากฏบนใบหน้าของเราทั้งคู่

        “สวัสดีครับ รุ่นพี่”

        (จบบริบูรณ์)