หงสาสีนิล (จบ)

        ยามแสงสุดท้ายของวันกำลังจะลาลับขอบฟ้า เฉินโย่วก็เดินทางมาถึงหมู่บ้านไป๋กู่

        เมื่อกลับมาถึงทุกคนก็พากันถอนหายใจคำหนึ่ง

        แม้ว่าภูเขาลูกนี้จะเต็มไปด้วยกระดูกทั่วทุกสารทิศ แต่บัดนี้กลับรู้สึกคุ้นเคยกับมันนัก

        โดยเฉพาะยามที่เห็นแม่นางหลัวยืนอยู่หน้าภูเขากระดูก

        เฉินโย่วเมื่อเห็นเช่นนั้นก็รีบโผเข้าอ้อมกอดของแม่นางหลัว

        เมื่อเห็นว่าเฉินโย่วกลับมาอย่างปลอดภัย จิตใจที่ม้วนเป็นปมของหลัวอู๋เลี่ยงจึงค่อยๆ คลายลง

        นายท่านสามมองแม่นางหลัวที่กำลังยืนรอให้พวกเขากลับมาอยู่หน้าภูเขากระดูก เขาพลันนิ่งอึ้งไม่รู้จะกล่าวอันใด เพียงแต่ยืนอยู่ด้านหลังพร้อมใบหน้าอมยิ้ม มองไปยังสตรีตรงหน้าตน

        ส่วนอาลู่และอาสวินกำลังทำความเคารพภูเขากระดูกอย่างรู้พิธี จากนั้นจึงค่อยเดินมาทักทายเหล่าคนที่รออยู่

        ราชครูตั้งใจมองเหล่าคนที่เพิ่งกลับมา พลันรู้สึกไม่ค่อยเข้าใจเท่าใดนัก หลังจากคนพวกนี้ทำความเคารพ ภูเขากระดูกก็ดูเหมือนจะสงบลงอย่างเห็นได้ชัด

        เดิมทีเขาเพียงคำนวณปากว้าแล้วพบว่าทางรอดของตนอยู่ทางทิศพายัพ มิคาดคิดเลยว่าตนนั้นจะได้มาเจอกับเรื่องน่าสนใจเช่นนี้

        โดยปกติแล้วการก่อตั้งตำแหน่งของวังหลวงมักจะเลือกทำเลที่มีเหล่าทวยเทพคอยคุ้มครอง ทั้งในยามที่แคว้นแข็งแกร่งนั้น โชคจากทั้งแปดทิศก็จะมารวมกันที่วังหลวง ใต้หล้าก็ย่อมจะมีแต่โชคดีหลั่งไหลเข้ามา

        ทว่าสถานที่ที่ทวยเทพทอดทิ้งนั้นกลับแตกต่างกับที่อื่น ที่นั่นไม่เพียงไร้ซึ่งความเจริญ แต่ยังมีเคราะห์ร้ายปกคลุมไปทั่วทุกหนแห่งตลอดจนบริเวณโดยรอบ ทำให้รอบๆ นั้นกลายเป็นดินแดนรกร้าง

        ราชครูเคยอ่านตำราที่บรรพบุรุษตระกูลจ้งตกทอดไว้ให้ลูกหลาน เนื้อหาของมันก็เล่าไว้ประมาณนี้

        ตำราเล่มนี้ตกทอดไว้สำหรับราชครูในแต่ละรุ่นเท่านั้น

        เนื้อหาในตำราไม่มีทางผิดพลาดอย่างแน่นอน

        ทว่าภูเขากระดูกตรงหน้าเขาในตอนนี้ ดินแดนที่เหล่าทวยเทพทอดทิ้งนั้นไม่เพียงมีคนอยู่ขวักไขว่ ทั้งบริเวณโดยรอบก็ไม่ได้กลายเป็นดินแดนรกร้าง กลับกันบัดนี้ยังกลายมาเป็นเส้นทางการค้าที่แสนรุ่งเรือง

        ในความมืดมิดที่คลุมเครือ ราชครูเกิดความรู้สึกขึ้นว่าเหตุที่โชคชะตาชักนำเขามาที่นี่ บางทีอาจเป็นเพราะอยากให้เป็นเขาเป็นคนมาไขปริศนานี้ก็เป็นได้

        “ท่านอาจารย์ ข้าซื้อของขวัญมามอบให้ท่าน” เฉินโย่วเมื่ออ้อนน้าหลัวของนางเสร็จแล้วก็รีบวิ่งมาตรงหน้าท่านอาจารย์

        นางนั้นอยู่ในช่วงที่กำลังชื่นชอบการที่คนเอ่ยชมตนอยู่พอดี

        ไม่ว่าใครบนภูเขานี้เอ่ยชมนางสักประโยคหนึ่ง นางก็จะลิงโลดจนออกนอกหน้า ใบหน้าพลันเจิดจ้าไปด้วยรอยยิ้ม ราวกับว่ากำลังมีความสุขเป็นที่สุด

        ราชครูที่กำลังตกอยู่ในภวังค์อยู่นั้นก็พลันถูกเสียงของเด็กหญิงเรียกสติขึ้นมา

        เขาก้มมองเด็กหญิงก็เห็นว่าสองมือนั้นยื่นหนังสือเล่มหนึ่งส่งให้ตน

        ที่แท้ก็เป็นตำราซานไห่จิง

        หน้าปกเล่มนั้นดูเรียบง่ายไปหน่อย เขายังจำได้ว่าในหอตำราก็มีอยู่เล่มหนึ่ง เพียงแต่ปกนั้นจะแข็งกว่า ทั้งยังหรูหรายิ่ง ภาพวาดทุกภาพในเล่มล้วนแต่ใช้อาจารย์ที่เลื่องชื่อเฉพาะทางเป็นคนวาด

        ดังนั้นเพียงแค่ตำราซานไห่จิงเพียงเล่มเดียวก็หนักจนยกไม่ขึ้นแล้ว

        เขาจึงลองเปิดตำราที่เด็กหญิงส่งให้ดู พบว่าหน้าแรกมีข้อความเขียนไว้แถวหนึ่งว่า “ศิษย์ลู่เฉินโย่วขอมอบให้ท่านอาจารย์กัว”

        เขานั้นแต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่เคยขาดแคลนสิ่งใด ยามอยู่ในวังไม่ว่าสิ่งใดก็ล้วนมี

        ทว่าเมื่อคิดย้อนกลับไป สิ่งที่เคยเป็นของเขาบัดนี้ล้วนสูญสิ้นแล้ว เช่นเดียวกันกับการหนีตายในครั้งนี้ เขานั้นหนีออกมาได้เพียงแต่ตัว กระทั่งลูกศิษย์ก็ยังต้องทอดทิ้งไว้ในวัง

        บัดนี้ยามได้ถือตำราเล่มนี้ในมือ ตำราที่ศิษย์มอบให้เขาเป็นทรัพย์สินของเขาจริงๆ

        ราชครูจึงได้แต่พยักหน้าอย่างเลื่อนลอยแล้วจึงยื่นมือออกไปจับจุกผมที่ชี้ราวกับดอกไม้บนศีรษะของเด็กหญิง ช่างนุ่มมือจริงๆ

        อ่อนนุ่มราวกับหัวใจของเขาในตอนนี้

        วันนี้ยามค่ำภูเขากระดูกจะจัดการประชุมอีกครั้ง                              

        เหล่าปานำกลองออกมาตีเสียงดังตึงตังเป็นสัญญาณ

        ค่ำนี้หัวข้อหลักในการประชุมคือเรื่องหมู่บ้านไป๋กู่ได้รับการสถาปนาอย่างเป็นทางการแล้ว

        นายท่านสามย้ายแผ่นจารึกออกมาให้ชาวบ้านเห็นโดยทั่วกัน

        ใบหน้าพราวยิ้มนั้นกล่าวขึ้น “วันนี้ยามลงเขาข้าได้ไปหาท่านผู้เฒ่าเจ้าคณะอำเภอให้ช่วยเขียนอักษรให้เป็นพิเศษ แม้ตัวอักษรของท่านผู้เฒ่าจะดูธรรมดา แต่เมื่อมีตัวอักษรเหล่านี้ย่อมหมายความถึงการยืนยันว่าหมู่บ้านไป๋กู่ของเรานั้นได้เป็นหมู่บ้านอย่างเป็นทางการแล้ว ต่อไปพวกเราล้วนแต่เป็นสุจริตชน เป็นผู้คนของหมู่บ้านไป๋กู่ ทั้งข้ายังได้ขึ้นทะเบียนภูมิลำเนาให้ทุกคนแล้ว สมุดทะเบียนภูมิลำเนานี้สามารถช่วยยืนยันสถานะของทุกคนได้ ในอนาคตเด็กๆ ในหมู่บ้านก็สามารถไปเรียนหนังสือได้ เมื่อท่องจำเขียนชื่อตนได้ก็สามารถไปขึ้นทะเบียนภูมิลำเนาได้เช่นกัน”

        ราชครูเดิมทีอยากจะชวนนายท่านสามสนทนาเรื่องค่ายกล ทว่าเมื่อเห็นใบหน้ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่เต็มไปด้วยความยินดีของเหล่าชาวบ้าน แม้ว่าบางคนจะมีริมฝีปากเพียงครึ่งหนึ่ง หรือบางคนจะมีขาเพียงข้างเดียว หรืออาจเหลือแขนเพียงข้างเดียว ก็ล้วนแล้วแต่เดินไปรับสมุดทะเบียนภูมิลำเนากันอย่างเบิกบาน เมื่อเห็นเช่นนั้นเขาจึงมิอาจหักหาญกล่าวเรื่องนี้ขึ้นมาได้

        หากยามนี้กล่าวเรื่องที่ให้ทุกคนอพยพย้ายถิ่นฐานขึ้นมา เกรงว่าเขาคงจะโดนทุบตีจนไม่เหลือชิ้นดี

        ในระหว่างที่ราชครูกำลังลังเลนั้น อยู่ดีๆ ก็รู้สึกว่ามีคนกำลังสะกิดเขา ที่แท้ก็เป็นเสี่ยวอู่ศิษย์ของเขา กำลังใช้นิ้วก้อยหนาๆ ของตนสะกิดแขนเขาเบาๆ

        ราชครู “...”

        “ท่านอาจารย์ นายท่านหวังกำลังเรียกท่านอยู่”

        เมื่อราชครูเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่านายท่านสามที่ยืนอยู่บนระเบียงกำลังยิ้มให้ตน ด้านข้างมีเด็กหญิงผมจุกกำลังยืนยิ้มอยู่เช่นกัน

        “ท่านอาจารย์กัว นี่สมุดทะเบียนภูมิลำเนาของท่าน”

        ราชครูนั้นไม่คาดฝันว่าจะมีของตนเองด้วย

        ในใจเขานั้นคิดว่าจะอยู่ที่นี่เพียงชั่วคราวมาโดยตลอด

        แม้แม่นางหลัวจะกล่าวว่าเขาเป็นคนกันเอง ทว่าเขากลับไม่เคยมีความรู้สึกเช่นนั้น ถึงอย่างไรเขาก็ยังเป็นราชครูผู้ภาคภูมิ ในใจลึกๆ จึงคิดอยู่เสมอว่าวันหนึ่งเขาคงจะได้กลับเข้าไปอยู่ในวังหลวง

        ไม่คิดเลยว่าบัดนี้ตนจะมาลงเอยอยู่ในค่ายโจร ดินแดนที่ทั้งรกร้างและป่าเถื่อน แม้ว่าที่นี่จะเปลี่ยนชื่อเป็นหมู่บ้านไป๋กู่แล้วก็ตาม

        เขาเป็นลูกหลานสายตรงของตระกูลจ้ง เป็นราชครูแห่งแคว้นเชิน ทว่ากลับกลายมาเป็นชาวบ้านคนหนึ่ง แม้เรื่องนี้จะฟังดูเหลวไหลนัก ทว่าเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธมัน รอยยิ้มของคนในหมู่บ้านนั้นราวกับเป็นโรคติดต่อ เพียงชั่วพริบตาทั้งหมู่บ้านก็พากันยิ้มอย่างอิ่มเอม

        ในใจราชครูก็พลันรู้สึกตื้นตันขึ้นมาเช่นกัน

        เขารู้เรื่องนโยบายนี้มาก่อนแล้ว เมื่อองค์หญิงเป็นคนเสนอขึ้นมา ทุกคนจึงรู้สึกอัศจรรย์ใจนัก

        ในตอนนั้นเขายังเป็นถึงราชครู ใครบ้างที่จะไม่รู้จักเขา ใครบ้างจะกล้าโต้แย้งเขา ใครบ้างจะกล้าขวางทางเขา ด้วยเหตุนั้นเรื่องการขึ้นทะเบียนภูมิลำเนาจึงไม่เคยอยู่ในความคิดเขา

        ทว่าเรื่องก็ผ่านมาแสนนานกว่าจะส่งผลมาถึงเมืองเล็กๆ ในเขตชายแดนแห่งนี้

        “ท่านอาจารย์กัว ท่านเพียงเขียนชื่อลงบนแถวแรกในสมุดก็เรียบร้อยแล้ว หลังจากนี้ยามอยู่บนเขาหากท่านมีครอบครัวก็สามารถเขียนชื่อสมาชิกคนอื่นไว้ด้านล่างได้”

        ราชครู “...”

        หลังจากคืนนั้นที่นายท่านสามสนทนากับท่านอาจารย์กัวเรื่องนางในดวงใจ หลังจากนั้นชายหนุ่มก็รู้สึกผิดอยู่เสมอ ทว่าก็รู้สึกใกล้ชิดสนิทกับท่านอาจารย์กัวขึ้นมาอีกหน่อย รู้สึกว่าเขาก็ไม่ได้เป็นคนย่ำแย่อะไร

        “ท่านอาจารย์รีบเขียนเร็วเข้า ข้ายังไม่รู้เลยว่านามเต็มของท่านคืออะไร หากต่อไปข้าออกไปต่อยตีกับคนอื่น จะได้ช่วยปกป้องชื่อเสียงของท่านอาจารย์ได้” เฉินโย่วกล่าวขึ้นอย่างกระตือรือร้น

        ราชครู “...”

        ไฉนเด็กหญิงตัวเล็กแค่นี้จึงต้องออกไปต่อยตีกับคนอื่นเล่า ทั้งเรื่องช่วยเขารักษาชื่อเสียงนี่มันเรื่องเหลวไหลอันใดกัน

        นายท่านสามยังคงทำทีราวกับไม่เห็นแววตาของท่านอาจารย์ข้างกายตน เรื่องนี้นับว่าช่วยไม่ได้ นายท่านใหญ่เคยกล่าวต่อหน้าคนทั้งค่ายว่าจะให้เฉินโย่วเป็นผู้สืบต่อตำแหน่งของตนก่อนที่เขาจะสิ้นใจไปในเวลาต่อมา

        ทั้งค่ายก็ล้วนปฏิบัติกับเฉินโย่วเสมือนเป็นนายหญิงน้อยไปแล้ว คนในค่ายยามกล่าวอันใดก็ล้วนเต็มเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายของเหล่ากองโจร แม้ว่าทุกวันนี้จะเลิกปล้นชิงกันไปแล้วทว่านิสัยเดิมๆ ก็ไม่อาจแก้ไขได้ในวันเดียว

        ราชครูจึงก้มลงไปเขียนนามตัวเองเงียบๆ ว่า ‘กัวฟาง’ สองตัวอักษร

        นามเดิมของเขานั้นคือจ้งฟาง ทว่าไม่อาจเขียนแซ่จ้งของตนลงไปได้

        คนแซ่จ้งนั้นมีจำนวนน้อยนัก ทั้งแคว้นเชินมีเพียงแค่ตระกูลของเขาเท่านั้น

        เฉินโย่วยืนจ้องอาจารย์ตนเขียนนาม เมื่อเห็นว่าเขาเขียนคำว่าฟางลงไป ดวงตาพลันเบิกโพลง

        นางนั้นชอบตั้งฉายาให้ผู้อื่นตั้งแต่ยังเป็นเด็กน้อย ทั้งยังชอบขานนามเป็นคำซ้ำ

        ทว่านางกลับไม่เคยนึกฝันว่าชายชราผมขาวหน้าใหญ่หน้าโตตรงหน้าตนนั้นจะมีนามว่าฟางฟาง

        นายท่านสามก็อ้ำอึ้งไปครู่หนึ่ง

        ทว่าใบหน้านั้นกลับมีรอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้น กล่าวชมขึ้นเสียงดัง “นามของท่านอาจารย์ช่างยอดเยี่ยม”

        ราชครูได้ยินแล้วพลันหน้ากระตุกขึ้น ดีอันใดกัน เจ้าอยากหัวเราะก็หัวเราะออกมาเถิด

        จากนั้นจึงเห็นนายท่านสามหยิบสมุดทะเบียนของตนออกมา บรรทัดแรกปรากฏลายมือเรียบร้อยเขียนว่า ‘เฉินหรูอี้’

        ราชครูเห็นเช่นนั้นก็เข้าใจได้ทันที ใบหน้าจึงเผยรอยยิ้มอายๆ ขึ้น “ดีเยี่ยมเช่นกัน ดีเยี่ยมเช่นกัน”