ณ โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง ซึ่งมีนามว่าโรงเรียนสาธิตมงกุฏ โรงเรียนนี้เป็โรงเรียนมัธยมชั้นนำของรัฐบาล ที่เด็กในโรงเรียนนี้มีอัตราการสอบติดมหาวิทยาลัยชื่อดัง รวมทั้งศึกษาต่อในระดับต่างประเทศเป็จำนวนมาก ไม่แพ้โรงเรียนนานาๆชาติและโรงเรียนชั้นนำของเอกชนเลยแม้แต่น้อย
ที่โรงเรียนแห่งนี้พึ่งจะออกประกาศผลสอบปลายภาคของโรงเรียนไปได้ไม่นาน โดยผ่านระบบออนไลน์ แต่เนื่องจากโรงเรียนนี้เป็โรงเรียนของรัฐบาล จึงยังคงมีธรรมเนียมแปะใบประกาศผลสอบทางกระดานอยู่ เพื่อให้นักเรียนที่อยู่ในโรงเรียนได้ตรวจสอบผลการเรียนของตน
“ฉันมาตามสัญญาแล้วนะยัยพลอย” เด็กหนุ่มรูปร่างผอมสูง ผิวขาว สวมแว่นตากรอบสี่เหลี่ยมเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีรำคาญ เขากล่าวทักทายเพื่อนสาวของเขา พลางเดินมาที่กระดานประกาศผลสอบของห้องเรียนมอห้าห้องหนึ่ง ซึ่งเป็ห้องเรียนของเขาเอง
“ดีใจที่แกมานะเพชร” เพื่อนผู้หญิงของชายหนุ่มกล่าวก่อนจะเดินมาที่กระดานประกาศผลสอบ เธอเป็หญิงสาวเพื่อนห้องเดียวกับเพชร หุ่นค่อนข้างดี ผิวขาว ไว้ผมยาวและรวบด้วยริบบิ้นสีน้ำเงิน เธอมีชื่อว่าพลอย
“ฉันไม่ได้ดูผลการสอบผ่านระบบออนไลน์ แต่ตรงดิ่งมาที่โรงเรียนเลยนะเนี่ย” เพชรกล่าวพลางอมยิ้ม “มาวัดกันเถอะยัยพลอย ผลการสอบปลายภาครอบนี้ ใครจะแน่กว่ากัน”
“ตามสัญญานะแก” พลอยกล่าวพลางกลั้นหัวเราะ “ถ้าผลคะแนนรวมฉันได้มากกว่าแก แกต้องทำตามคำขอของฉันหนึ่งข้อ”
“ให้เล่นเกมออนไลน์เสมือนจริงสินะ” เพชรกล่าวพลางถอนใจ “ไอ้ระบบเกมปัญญาอ่อนที่พาลจะบั่นทอนผลการเรียน ฉันไม่เอาด้วยหรอก”
เพชรกล่าวก่อนจะใช้นิ้วไล่หารายชื่อของตนบนกระดาษประกาศผลสอบอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะมาหยุดที่ชื่อของตัวเอง เขาอมยิ้มทันทีกับคะแนนที่ได้
“คะแนนเต็มห้าร้อยคะแนน ฉันได้สี่ร้อยแปดสิบห้า ยอมแพ้ซะเถอะยัยพลอย เธอชนะฉันไม่ได้แล้วล่ะ”
“พลอยได้สี่ร้อยเก้าสิบเอ็ด” พลอยกล่าวพลางยิ้มร่า “พลอยชนะนะเพชร...ทำตามคำขอของเราซะดีๆ”
เพชรถึงกับทำสีหน้าเหวอ เมื่อเขาพบว่าอีกฝ่ายได้คะแนนมากกว่า เขาแทบไม่เชื่อว่าตัวเองจะแพ้ เพราะแต่ไหนแต่ไรมา เขาเป็คนคอยติวหนังสือ และข้อสอบให้กับยัยพลอย...นี่มันอะไรกัน
“ปีหน้าสู้กันใหม่” เพชรกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่ยอมแพ้ “ปีนี้ลูกจ้างที่บ้านมันลาออกพร้อมกันสองคน ฉันต้องช่วยงานจนไม่มีเวลาอ่านหนังสือเลยน่ะสิ”
“แพ้ก็คือแพ้ค่ะ” พลอยกล่าวพลางหัวเราะในลำคอ “หรือแกจะผิดคำพูด ถ้าแบบนั้นใส่กระโปรงซะเถอะนะเพชร”
“เออ เล่นก็เล่นวะ” เพชรกล่าวพลางถอนใจ “ว่าแต่มันเสียบกับทีวีที่บ้านฉันได้มั้ย ถ้าต้องซื้อทีวีใหม่แม่คงบ่นฉันแน่ๆ”
“โถ่ เพชรเอ้ย...ครั้งสุดท้ายที่แกเล่นเกมมันเมื่อไหร่กัน ทำไมพูดอะไรล้าหลังแบบนั้น”
“ถ้าซื้อคอมใหม่ฉันไม่เอานะ” เพชรกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ทุกวันนี้คอมที่บ้านฉันมีเอาไว้พิมพ์รายงานกับดูคอร์สเรียนพิเศษออนไลน์เท่านั้น ไม่ใช้ทำอย่างอื่น”
“เพชร แกรู้จักเทคโนโลยีโลกเสมือนไหม ที่ว่าความรู้สึกและประสาทรับรู้ของเราทั้งหมด จะลงไปอยู่ในระบบนั้นน่ะ”
“รู้จักสิ” เพชรกล่าว “นั่นมันเทคโนโลยีใหม่ที่ญี่ปุ่นเอามาใช้งานได้จริงกว่าสิบปีแล้ว มีใครบ้างล่ะที่ไม่รู้”
“เกมที่เราจะเล่น เขาใช้ระบบนั้นย่ะ มันมีชื่อว่า มอนสเตอร์ รีเจี้ยน ออนไลน์ หรือ เอ็ม อาร์ โอ ทั้งจิตใจและจิติญญาของนายจะลงไปอยู่ในโลกของเกมเลยล่ะ ประสาทััและการรับรู้ทุกๆอย่างของนาย จะเชื่อมต่อกับโลกของเกม มันคือโลกอีกใบที่จับต้องได้ เราจะได้ผจญภัยพร้อมกับมอนสเตอร์คู่หูภายในนั้น”
“จริงดิ” เพชรกล่าวด้วยน้ำเสียงตกตะลึง เขาเริ่มจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเพื่อนในห้องของเขาบางคน ที่พูดคุยถึงเื่ของเกม ถึงพูดราวกับว่าตัวเองลงไปเล่นด้วยยังไงยังงั้น “เดี๋ยวนี้เกมมันทำได้ขนาดนั้นแล้วหรือวะ ทำไมฉันไม่รู้เลย”
“ใช่ ทุกวันนี้เกมเขาเล่นกันในระบบโลกเสมือนแล้ว ไอ้เกมที่ต้องเล่นผ่านเครื่องเล่น ดูผ่านหน้าจอทีวีหรือโหลดลงคอมน่ะ มันตกยุคแล้วย่ะ...เป็ไง เริ่มสนใจแล้วหรือยัง”
“ก็...ค่อยเข้าท่าหน่อย” เพชรกล่าวพลางทำท่าครุ่นคิด อันที่จริงแล้วเขาตื่นเต้นใจจะขาดอยู่แล้ว แค่นึกว่าตัวเองจะได้วิ่งโลดในโลกเสมือนจริง และสามารถทำทุกๆอย่างได้ในนั้น ใครบ้างจะไม่สนใจ
“แล้วต้องทำยังไง ซื้อเกมที่ไหน” เพชรเอ่ยถามเ้าตัวซึ่งชวนเขาทันที ทำเอาพลอยยิ้มร่า
“ไหนว่าไม่สนใจไง นี่ถามถึงแหล่งซื้อเกมโดยที่ยังไม่ทันจะได้ฟังเลยนะ ว่าเกมนี้มันมีจุดเด่นอะไรบ้าง”
“เกมจะเล่นให้สนุก มันก็ต้องเข้าไปลองเลยสิถึงจะถูก ขืนโดนเธอสปอยเนื้อเื่จนจบ ฉันอาจจะเบื่อจนไม่มีใจจะเล่นก็ได้”
“เพชร แกแน่ใจนะว่าจะลองเล่นเองคนเดียวทั้งหมด โดยไม่ให้ฉันแนะนำอะไรเลยน่ะ”
“เออ แน่ซะยิ่งกว่าแน่” เพชรตอบด้วยความมั่นใจ “ของอย่างนี้มันต้องลองด้วยตัวเองสิ ถ้ารู้อยู่แล้วว่าต้องสู้ยังไง ผ่านด่านตรงไหน มันจะไปสนุกอะไรกัน”
พลอยถึงกับกลั้นขำเอาไว้ไม่ไหว ดูท่าเพชรจะเข้าใจว่าเกมที่จะเล่นนั้นเป็เกมแนวตะลุยด่านไปเรื่อยๆ หากได้รับความช่วยเหลือจะหมดสนุกในทันที เพราะไม่ได้ลองเล่นด้วยตัวเอง
“ก็ได้ เดี๋ยวนายลองเข้าไปเล่นก็จะรู้เอง ว่ามันต่างจากที่คิดไว้มาก อย่าลืมมาขอบคุณฉันล่ะ ที่ทำให้นายได้พบกับโลกใบใหม่”
หลังจากนั้นพลอยก็พาเพชรไปซื้อเกมในร้านเกมชื่อดัง ซึ่งตั้งขายในห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางกรุงเทพ เพชรสังเกตุอยู่อย่างหนึ่งว่าร้านเกมนี้แปลกๆ เพราะร้านเกมนั้นใช้ชื่อว่าบริษัทไดเมนชั่นเวิลด์ จำกัด มหาชน (สาขาประเทศไทย) ซึ่งบริษัทระดับมหาชนมันดูใหญ่โตเกินกว่าที่จะมาเปิดขายเกม นี่คือความคิดสำหรับคนที่อยู่นอกวงการเกมอย่างเพชรเข้าใจ
“เครื่องเล่นเกมเสมือนจริงแบบพกพา ราคารวมส่วนลดแล้ว อยู่ที่ห้าหมื่นห้าพันบาทถ้วนครับ”
เพชรแทบจะสำลักน้ำลายตัวเองทันที เมื่อได้ยินราคาเครื่องเล่นเกมที่ปาไปกว่าครึ่งแสน เขามองว่ามันแพงมาก แต่ทว่าพลอยนั้นกลับยิ้มราวกับว่ามันเป็เื่ปกติ
“ยัยพลอย ทำไมราคามันแพงจนซื้อมอไซได้เลยเนี่ย...ฉันไม่เล่นแล้วได้มั้ย”
“โถ่เพชร เกมสมัยนี้เขาก็ราคานี้กันทั้งนั้นแหละ รุ่นสูงๆแบบลงไปนอนในห้องแคปซูลนี่เป็แสนเลยนะ” พลอยกล่าวให้เพชรเข้าใจ ก่อนที่เธอจะตัดสินใจออกเงินค่าเครื่องเล่นเกมให้เพชรไปก่อน
“ถ้าคิดว่าสนุก และจะเล่นแน่ๆ ค่อยคืนเงินฉันนะเพชร...ซึ่งแน่นอน ว่านายต้องคืนเงินฉันแน่ๆ”
“ยอมใจเธอเลย” เพชรกล่าวพลางถอนใจ “เดี๋ยวฉันโอนเงินให้เธอเลยแล้วกัน เล่นก็เล่น”
หลังออกจากร้านเกม เพชรเดินไปส่งพลอยที่รถไฟฟ้าบีทีเอส ก่อนที่เขาจะลงมารอรถเมล เนื่องจากบ้านของเพชรนั้นอยู่แถวเยาวราช จึงจัดว่าใกล้ห้างสรรพสินค้านี้มาก
มือขวาของเขาถือถุงพลาสติกขนาดใหญ่ ข้างในบรรจุกล่องเหล็กอย่างดี จากที่เพชรตรวจสอบสินค้า มันเป็อุปกรณ์แบบสวมหัว และเชื่อมระบบการเล่นเกมด้วยอินเตอร์เน็ตในบ้านของเขาเอง ซึ่งรายละเอียดมากกว่านั้น เขาต้องไปลองใช้งานที่บ้าน
ทันทีที่เพชรก้าวเท้าขึ้นรถเมล กลุ่มวัยรุ่นและผู้ใหญ่บางคนก็จับจ้องเขา บางคนถึงขั้นกระซิบกระซาบและชี้มาทางเขาอย่างจงใจ เพชรได้ยินอย่างชัดเจน ว่าเขาพูดถึงเกมของบริษัทไดเมนชั่นเวิลด์ ท่าทางไอ้สิ่งที่เขากำลังจะเล่นนั้น มันคงดังจริงๆนั่นแหละ ถึงขนาดคนส่วนใหญ่มองโลโก้ถุงแล้วรู้ได้ทันที
รถเมลจอดลงที่ฝั่งตรงข้ามบ้านของเขาพอดี บ้านของเพชรนั้นเป็ตึกแถวสี่ชั้นย่านเยาวราช โดยตึกแถวสองอันติดกันเป็ของบ้านเขา ตึกแถวริมซึ่งติดกับตลาดเก่าเป็ภัตตาคารขายอาหารจีนและที่พักลูกจ้าง มันเป็กิจการของพ่อแม่เขา ที่ได้รับสืบต่อมาจากบรรพบุรุษ ส่วนตึกอีกแถวที่เหลือ ครอบครัวของเขาใช้อยู่อาศัยนั่นเอง
เนื่องจากเพชรเป็ลูกคนเดียว ชั้นสี่ของบ้านจึงถูกยกให้เป็ที่ของเขา ทำให้เขาออกแบบพื้นที่ของเขาได้อย่างอิสระ เพชรนั้นมีห้องนอน ห้องทำการบ้าน และห้องคอมบนชั้นของตัวเอง โดยเมื่อกลับมาถึงบ้าน เพชรก็ตรงดิ่งไปที่ห้องทำการบ้านทันที เพราะถ้าหากเป็ห้องนี้ เขามั่นใจว่าพ่อและแม่ของเขาจะไม่มีวันเข้ามารบกวนเด็ดขาด
เขาบรรจงแกะกล่องเหล็กออกมาทันทีและวางทุกอย่างเอาไว้บนโต๊ะ ก่อนจะสำรวจอุปกรณ์ทุกชิ้นพลางอ่านคู่มือการใช้งาน เมื่อพร้อมจะเล่นแล้วที่นอนพกพาจึงถูกปูลงบนพื้นกระเบื้องทันที
วิธีการเล่นเกมนั้นแสนจะง่าย แค่ตั้งค่าการเชื่อมต่ออินเตอร์เน็ต สวมเครื่องเล่นลงบนหัว นอนลงบนที่นอนของตน ก็สามารถเตรียมพร้อมเข้าสู่เกมได้ทันที
เพชรนั้นลงทะเบียนการใช้งานั้แ่ตอนอยู่ร้านขายเกมแล้ว ดังนั้นแค่เขาสวมเครื่องเล่น มันก็จะแสกนหน้าและม่านตาของเขาโดยอัตโนมัติ เมื่อระบบตรวจสอบว่าเป็ตัวของเขาจริงๆ เพชรก็เริ่มดำดิ่งลงสู่โลกของเกมในทันที
สติสัมปชัญญะทั้งหมดของเขาดับวูบ ก่อนที่ความรู้สึกและการรับรู้ของเขาจะถูกลบล้างออกจากร่างกายของตน และดำดิ่งเข้าสู่สถาณที่ใหม่ นั่นคือโลกของเกมนั่นเอง
10K
