บทที่ 1 ิญญาตื่นรู้
ทวีปชางหลาน เขตแดนหมาป่ามาร
ภายใต้ราตรีอันมืดมิด เย่ฮวนนอนจมกองเื ใบหน้าขาวซีดราวกับกระดาษ เืทั่วร่างเกือบจะไหลจนหมดสิ้น
ในขณะที่ใกล้จะสิ้นใจนี้เอง ณ ส่วนลึกของสายเื พลังสายเือันลึกลับและกว้างใหญ่สายหนึ่งก็พลุ่งพล่านออกมา ราวกับแม่น้ำที่ไหลเชี่ยวกราก ซัดสาดไปทั่วทุกมุมของร่างกาย
ในเวลาเดียวกัน บริเวณหน้าท้องที่ซูบผอม ปรากฏเงาร่างเลือนรางของกระถางเทพเก้าสีขึ้นมา โดยอาศัยพลังสายเืนั้นหลอมรวมเข้ากับเส้นชีพจรยุทธ์ทั้งเก้าในร่างกาย
ณ ส่วนลึกของิญญา ความทรงจำที่หลับใหลมาเนิ่นนานค่อย ๆ ตื่นขึ้น ความทรงจำสองสายเริ่มถักทอและหลอมรวมเข้าด้วยกัน...
"กระถางปาฮวง? นี่ข้าเกิดใหม่จริง ๆ หรือ?
ข้าคือเย่ฮวน อดีตเ้าสำนักหุ่นเชิดปีศาจ จักรพรรดิหุ่นเชิดผู้ควบคุมหุ่นเชิดด้วยแกนอสูร แต่ในตอนนี้ข้ากลับเป็เพียงบุตรชายไร้ค่าของตระกูลเย่ ผู้มีสายเืระดับต่ำชั้นสามัญและเป็ขยะในการฝึกยุทธ์ เย่ฮวนงั้นหรือ?
มิน่าเล่า ตัวข้าในชาตินี้ถึงเป็ขยะที่ไม่อาจฝึกยุทธ์ได้ ที่แท้พลังสายเืถูกกระถางปาฮวงที่เสียหายดูดซับไป เพื่อซ่อมแซมตัวเองนี่เอง
แต่ว่า เ้าของร่างเดิมนี้ใช้ชีวิตได้น่าเวทนาเหลือเกิน บิดาและพี่ชายถูกศัตรูภายนอกฆ่าตาย ท่านอาสามต้องกลายเป็คนพิการ เหลือเพียงท่านปู่คนเดียวที่ฝืนประคับประคองตระกูลเย่ไว้!
วันปกติก็ถูกพวกคุณชายเ้าสำราญเรียกใช้ราวกับบ่าวไพร่ ทั้งยังถูกลงไม้ลงมืออยู่บ่อยครั้ง!
ช่างเป็เื่ที่ท่านอาทนได้ แต่ท่านอาสะใภ้ทนไม่ได้จริง ๆ!
น่าแค้นใจ! น่าฆ่าให้ตาย! น่าถลกหนัง!"
...
ในขณะที่เย่ฮวนกำลังขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโกรธแค้นแทนเ้าของร่างเดิม ทันใดนั้น ก็มีลมเย็นะเืพัดโหมกระหน่ำ
ที่แท้คือหมาป่ามารหลายตัวที่มีขนาดใหญ่ราวกับม้าศึก มันได้กลิ่นคาวเืจึงะโออกมาจากพุ่มไม้พร้อมแววตาดุร้าย ตัวที่นำหน้ามานั้น คือสัตว์อสูรระดับสี่ระยะต้น าาหมาป่าสีเงินเย้ยจันทร์!
"เย่ิช่างกล้านัก หลอกข้าเข้ามาในเทือกเขาสัตว์อสูร คงคิดจะสร้างสถานการณ์ให้ข้าถูกสัตว์อสูรกินจนตายสินะ!
ข้าผู้เป็ถึงเ้าสำนักอันดับหนึ่งแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์ แม้แต่สัตว์อสูรระดับาข้ายังควบคุมได้ตามใจนึก จะมาเกรงกลัวหมาป่ามารที่มีสายเืราชันเพียงสามส่วนได้อย่างไร?"
เมื่อเห็นว่าเป็อาหารอันโอชะ ราชันย์หมาป่าจึงเห่าไล่ฝูงหมาป่าตัวอื่น แล้วเดินตรงเข้ามาเพียงลำพัง ในขณะที่หมาป่ามารตัวนั้นเข้ามาใกล้ และตั้งใจจะกัดกินร่างกายของเย่ฮวน
"วิชาสังเวยิญญาบงการอสูร!"
เย่ฮวนรวบรวมพลังิญญาที่เพิ่งตื่นขึ้น โจมตีเข้าที่ศีรษะของอีกฝ่ายอย่างรุนแรง
ฟึ่บ!
แสงสีดำสายหนึ่งพุ่งออกจากระหว่างคิ้วของเย่ฮวน เข้าสู่ส่วนลึกของหนีหวันกงในหัวของาาหมาป่าสีเงินเย้ยจันทร์โดยตรง ที่นั่นคือสถานที่บ่มเพาะต้นกำเนิดจิติญญาและสร้างพลังิญญา
แสงสีดำนี้คือส่วนหนึ่งของต้นกำเนิดจิติญญาของเย่ฮวน ซึ่งมีคุณภาพสูงส่งจนแม้แต่สัตว์อสูรระดับเก้าทั่วไปก็ไม่อาจเทียบได้ ความแตกต่างนี้ ไม่ต่างอะไรกับการโจมตีจากมิติที่เหนือกว่า!
ทันใดนั้น พลังิญญาอันมหาศาลก็แผ่ซ่านออกมา ครอบคลุมทั่วทั้งหนีหวันกงของหมาป่ามารในชั่วพริบตา จากนั้น ต้นกำเนิดจิติญญาของเย่ฮวนก็เริ่มหยั่งรากลงที่นี่ และิญญาทั้งสองสายก็ค่อย ๆ หลอมรวมกัน
โฮก!
เมื่อััได้ถึงความเ็ปรุนแรงที่ศีรษะราวกับถูกค้อนทุบ หมาป่ามารก็ดิ้นพล่านบนพื้นอย่างรุนแรง แม้แต่ต้นไม้ที่หนาเท่าถังน้ำก็ถูกชนจนหักกลางต้น
ทว่า เวลาผ่านไปเพียงสิบกว่าลมหายใจ ความเ็ปก็หายไป สติของหมาป่ามารกลับคืนสู่สภาวะปกติ
ในตอนนี้ เมื่อมันหันไปมองเย่ฮวนที่อยู่ด้านข้าง แววตาดุร้ายได้หายไปสิ้น เปลี่ยนเป็ความนอบน้อมแทน เย่ฮวนที่นอนอยู่บนพื้น รู้สึกได้ว่าตนเองและหมาป่ามารตัวนี้สามารถสื่อใจถึงกันได้แล้ว
'นึกไม่ถึงเลยว่า ข้าจะตกต่ำถึงขั้นต้องใช้การโจมตีเต็มกำลัง เพื่อควบคุมหมาป่ามารระดับสี่เพียงตัวเดียว
เดิมทีเป็เื่ที่ใช้ยาเม็ดคุมิญญาระดับสี่เพียงเม็ดเดียวก็จัดการได้ แต่กลับต้องเสียต้นกำเนิดจิติญญาคุณภาพระดับิญญาศักดิ์สิทธิ์ของข้าไปหนึ่งเส้นโดยเปล่าประโยชน์' เย่ฮวนคิดในใจ
ขณะนั้น ราชันย์หมาป่าเดินเข้ามาใกล้ แลบลิ้นสีแดงฉานเริ่มเลียคราบเืรอบตัวเย่ฮวน แววตาเต็มไปด้วยความกังวล
"ไป ไปหาตัวยาที่ช่วยสมานแผลและฟื้นฟูกายมา" เย่ฮวนสั่งการอย่างอ่อนแรง
ราชันย์หมาป่าดูเหมือนจะเข้าใจความหมายในคำพูดของเย่ฮวน จึงชูคออันมหึมาขึ้นและส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ
ครู่ต่อมา... ซู่! ซู่!
เสียงพุ่มไม้ไหวอย่างรุนแรง หมาป่าสีเงินตัวเล็กกว่าสิบตัววิ่งถลาเข้ามา ในปากคาบตัวยาระดับต่ำมาจำนวนมาก ราชันย์หมาป่าส่งสัญญาณทางสายตา ฝูงหมาป่าสีเงินจึงวางตัวยาลงบนพื้น แล้วหายลับเข้าไปในพุ่มไม้อีกครั้ง
ด้วยความช่วยเหลือของหมาป่ามาร เย่ฮวนจึงพยายามพยุงตัวลุกขึ้น เขาค้นหาในความทรงจำ จนพบวิชาระดับสูงสุดที่ได้มาอย่างยากลำบากในชาติก่อน
เคล็ดวิชาหลอมปราณปาฮวง!
นั่นคือวิชาลึกลับที่สามารถหลอมรวมสรรพสิ่ง ให้กลายเป็ปราณปาฮวง ใช้ปราณปาฮวงหลอมกาย เมื่อบรรลุขั้นสูงสุด ร่างกายจะไม่มีวันเสื่อมสลายและไม่ดับสูญ! ดังนั้น เคล็ดวิชาหลอมปราณปาฮวงจึงถูกเรียกว่า วิชาหลอมกายาปาฮวง
ยามนี้กระถางปาฮวงได้รับการซ่อมแซมเบื้องต้นแล้ว ร่างกายจึงสามารถดูดซับพลังิญญาที่ขุ่นมัวระหว่างฟ้าดินมาหลอมเป็ปราณปาฮวงได้หนึ่งสาย
ฟู่!
ปราณธาตุไฟสายเล็กละเอียดดุจเส้นไหมพุ่งออกจากฝ่ามือของเย่ฮวน ห่อหุ้มผลิญญาก่อโลหิตัระดับสี่เอาไว้ ภาพประหลาดปรากฏขึ้น ผลไม้อสูรนั้นค่อย ๆ กลายเป็กระแสพลังยาร้อยสายที่บริสุทธิ์
เย่ฮวนเห็นดังนั้นก็ยินดีเล็กน้อย
"กระถางปาฮวงนี้สมคำร่ำลือจริง ๆ แม้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ถือว่าคุ้มค่า!
รอให้ข้าซ่อมแซมกระถางปาฮวงนี้ให้สมบูรณ์ และให้ตบะกลับคืนสู่จุดสูงสุด ถึงตอนนั้นเมื่อกลับไปยังแดนศักดิ์สิทธิ์ ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป!
เ้าสำนักทั้งเจ็ดที่ร่วมกันรุมล้อมสังหารข้า บัญชีนี้ คนแซ่เย่จะจดจำไว้ก่อน!
รวมถึงตระกูลเย่ในชาตินี้ ความตกต่ำนี้ ข้าจะเป็คนพลิกฟื้นมันเอง!"
เมื่อคิดได้ดังนั้น เย่ฮวนจึงดูดซับกระแสพลังยานั้นเข้าสู่ร่างกายทันที
ซู่!
เพียงครึ่งลมหายใจ พลังยาที่เปี่ยมล้นก็ถูกร่างกายที่แห้งผากดูดซับไปจนหมดสิ้น พละกำลังฟื้นคืนมาอย่างเห็นได้ชัด เย่ฮวนลงมือต่อเนื่อง หลอมรวมและดูดซับตัวยาระดับสามและระดับสี่อีกสิบกว่าต้นที่เหลือจนหมด
เวลาผ่านไปเพียงชั่วจิบชา พละกำลังของเย่ฮวนก็ฟื้นคืนมาทั้งหมด วิชาหลอมกายาปาฮวงขั้นที่หนึ่ง ปราณปาฮวงที่หลอมออกมาได้เป็ธาตุไฟ
ในขณะนี้ เย่ฮวนนั่งขัดสมาธิโดยมีเปลวเพลิงห่อหุ้มทั่วร่าง ร่างกายส่งเสียงเปรี๊ยะ ๆ ออกมาอย่างชัดเจน นั่นคือผลของการหลอมสิ่งสกปรกออกจากร่างกาย
พริบตาเดียว เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม เย่ฮวนรู้สึกว่าร่างกายมาถึงขีดจำกัดที่จะรับไหว และพลังยาที่ดูดซับมาก็เกือบจะหมดสิ้น ทว่า ประโยชน์ที่ได้รับนั้นชัดเจนยิ่งนัก
เดิมทีเขาไม่สามารถรวบรวมพลังสายเืได้ ฝึกฝนั้แ่หกขวบจนถึงสิบแปดปี ก็เป็เพียงผู้ฝึกยุทธ์ระยะต้น แต่ยามนี้ เมื่อกระถางปาฮวงตื่นขึ้น เพียงชั่วครู่เดียว เขาก็บรรลุถึงระดับผู้ฝึกยุทธ์ระยะปลาย
เมื่อััได้ถึงพลังที่พลุ่งพล่านในกาย เย่ฮวนจึงเดินตรงไปยังต้นไม้เหล็กหว่านที่หนาเท่าปากชามต้นหนึ่ง เขาเงื้อหมัดขวา รวบรวมพลังทั่วร่าง แล้วชกออกไปอย่างรุนแรง
ตูม! โครม!
ต้นไม้เหล็กหว่านถูกชกจนหักกลางต้น ล้มลงกับพื้นทันที!
เป็อย่างที่คิด การโจมตีด้วยพลังกายบริสุทธิ์นี้ มีอานุภาพเทียบเท่ากับยอดฝีมือยุทธ์ระยะปลาย!
กระถางปาฮวง ไม่หลอกข้าจริง ๆ!
ขอเพียงมีตัวยามากพอ จะดูดซับโดยตรงหรือหลอมเป็โอสถคุณภาพสูง วิชาหลอมกายาปาฮวงนี้ก็จะเติบโตขึ้นได้เรื่อย ๆ!
แผนการตอนนี้ คือต้องหาตัวยาและหินิญญาให้ได้จำนวนมหาศาล"
ในขณะนั้นเอง มีเสียงลมพัดแรงดังมาจากที่ไกล ๆ เงาร่างหลายสายกำลังวิ่งตรงมาทางนี้ พร้อมเสียงสนทนาของคนไม่กี่คนแว่วมา
"พี่อวิ๋นหลง ท่านว่าเย่ฮวนจะถูกหมาป่ามารกัดกินจนไม่เหลือซากแล้วหรือยัง? หากเป็เช่นนั้น กลับไปคงรายงานได้ลำบากนะ"
"น้องเย่ิไม่ต้องกลัว มีพวกข้าหลายคนเป็พยาน ยืนยันกับตาว่าเห็นเขาถูกหมาป่ามารกิน ต่อให้พ่อบุญธรรมพิการของเ้าจะไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ!
ตระกูลซ่างกวนของข้า ในฐานะผู้ตรวจการแห่งเขตโม่หนาน ใช่ว่าเย่เจี้ยนหนานจะกล้าล่วงเกินได้
ตกลงกันตามนี้นะ เมื่อเ้าได้เป็ผู้นำตระกูลแล้ว จีหรูซวงต้องแต่งเป็ภรรยาให้ข้า!"
"แน่นอนอยู่แล้ว!"
...
ระหว่างที่สนทนา ทั้งหมดก็มาถึงเบื้องหน้าของเย่ฮวน
ทว่า เมื่อเห็นเย่ฮวนยืนอยู่ข้างต้นไม้ที่หักสะบั้นโดยไร้รอยขีดข่วน พวกเขาก็ถึงกับชะงักงัน! เพราะข้างกายของเขามีหมาป่าสีเงินตัวมหึมาหมอบราบอยู่กับพื้น ราวกับสุนัขบ้านที่เชื่องตัวหนึ่ง
1K
