ณ หน่วยลอจิสติกต์ของบริษัทขายผลิตภัณฑ์ยาและเครื่องมือแพทย์ เนื่องจากหน่วยนี้ไม่ค่อยจะรับโทรศัพท์ ดังนั้นเลขาฯ ประจำตัวท่านประธานจำต้องมาตามหัวหน้าหน่วยด้วยตัวเอง
“มีอะไรหรือเปล่าคะ คุณธัญสิยา ทำไมมาถึงแผนกลอจิสติกต์เลยล่ะคะ” ชลนาศแปลกใจ
“ท่านประธานรอพบคุณค่ะ รีบไปเถอะนะคะ” ธัญสิยากล่าว
“อ้อ เดี๋ยวรีบไปเดี๋ยวนี้ล่ะค่ะ ขอบคุณนะคะที่มาบอกถึงที่นี่” ชลนาศกล่าว
“ก็พวกคุณไม่ชอบรับโทรศัพท์นี่คะ ต่อไปรบกวนรับโทรศัพท์หน่อยเถอะค่ะ” ธัญสิยาถึงขั้นขอร้อง
“ค่ะๆ ต่อไปจะหาคนมาประจำจุดรับโทรศัพท์ก็แล้วกันค่ะ” ชลนาศกล่าว
ชลนาศจำต้องเดินตามเลขาฯ ท่านประธานไป
******************************************************
ณ ห้องท่านประธาน
“เรียกฉันมาพบมีอะไรหรือเปล่าคะ” ชลนาศกล่าว
“คืนนี้ผมจะต้องตรวจเช็คสต็อคที่คลังสินค้าครับ ผมจะให้คุณช่วยตรวจเช็คด้วย” ท่านประธานสั่ง
“ได้ค่ะ” ชลนาศรับคำ
“งั้นผมขอให้คุณมาให้ตรงเวลานะครับ สองทุ่มตรงห้ามสายเด็ดขาด” ท่านประธานสั่ง
“รับทราบค่ะ” ชลนาศรับคำ
ชลนาศเดินกลับมาที่หน่วยในใจคิดว่า “งานเข้าเสียแล้วสิ ท่านประธานเกิดนึกขยันอะไรขึ้นมาอีกล่ะเนี่ย”
******************************************************
ณ คลังสินค้า เวลาสองทุ่มตรง
“ดีมากครับ คุณมาตรงเวลาจริงๆ” ท่านประธานกล่าวชม
“งั้นรีบตรวจเช็คเถอะค่ะ ฉันจะได้รีบกลับ” ชลนาศกล่าว
ทันใดนั้นเอง อยู่ดีๆ ไฟฟ้าในคลังสินค้าเกิดดับกะทันหัน ทำให้ชลนาศใแล้วเผลอเข้าไปกอดท่านประธาน
“ทำไมไฟถึงดับได้ล่ะเนี่ย” ชลนาศบ่น
“คุณชลนาศครับกรุณาอย่าแต๊ะอั๋งผมสิครับ” ท่านประธานกล่าว
“ขอโทษค่ะ ฉันแค่ใเฉยๆ” ชลนาศรีบปล่อยท่านประธานทันที
แต่เหตุการณ์ที่น่าใยังไม่จบ เพราะอยู่ดีๆ รปภ.เกิดเข้าใจผิดคิดว่าตัวเองลืมปิดประตูคลังสินค้า เขารีบปฏิบัติหน้าที่อย่างดีเยี่ยมทันที
“เฮ้ย! ประตูคลังสินค้าปิดแล้ว เร็วเข้าค่ะ” ชลนาศรีบวิ่งไปที่ประตู
แต่ระยะระหว่างประตูทางเข้ากับบริเวณสินค้าไกลกันมาก ทำให้ทั้งคู่วิ่งไปไม่ทัน เพราะประตูได้ปิดสนิทและถูกคล้องโซ่จากภายนอกเรียบร้อยแล้ว
“โอ๊ย ทำไมซวยแบบนี้เนี่ย” ชลนาศบ่น
“งั้นคุณก็รีบโทรบอกเพื่อนหรือบอกรปภ. สิครับ” ท่านประธานแนะนำ
“สักครู่นะคะ อ้าว เวรกรรม แบตหมดแล้วค่ะ แล้วมือถือคุณล่ะคะ” ชลนาศกล่าว
“ผมลืมพกมาครับ” ท่านประธานส่ายหน้าอย่างหมดหวัง
“อะไรนะคะ ลืมเอามา แม่เ้า แล้วจะออกไปยังไงล่ะเนี่ย ห้องมืดก็มืด แถมร้อนอีกต่างหาก” ชลนาศบ่นต่อ
แต่ยังโชคดีที่มีแสงจันทร์จากภายนอกลอดส่องผ่านหน้าต่างกระจก ทำให้ยังพอเห็นแสงสลัวๆ
“นั่นท่านประธานกำลังจะทำอะไรน่ะ ทำไมต้องถอดเสื้อด้วยคะ” ชลนาศใ
“ผมร้อนจริงๆ ครับ ผมไม่ทำอะไรคุณหรอกน่า คุณไม่ใช่สเป็คผมเลยสักนิด” ท่านประธานกล่าว
“งั้นก็แล้วไปค่ะ แต่คุณก็ควรให้เกียรติฉันบ้างนะคะ ยังไงฉันก็เป็ผู้หญิง” ชลนาศบ่น
“คุณจะถอดบ้างก็ได้นะครับ ผมไม่ว่าคุณหรอก” ท่านประธานกล่าว
“ทะลึ่ง เอาเถอะค่ะ คุณอยากทำอะไรก็ทำเถอะค่ะ” ชลนาศกล่าว
ชลนาศเลยนั่งพิงกำแพงแล้วเหยียดขาในท่าที่สบาย ส่วนท่านประธานก็นั่งตามไม่แพ้กัน
“คุณจะนอนก็ได้นะครับ เดี๋ยวผมเฝ้าให้ หากมีคนมาช่วย ผมจะปลุกคุณเอง” ท่านประธานกล่าว
“ร้อนอย่างนี้ ฉันหลับไม่ลงหรอกค่ะ” ชลนาศกล่าว
แต่สิบนาทีผ่านไป ชลนาศก็หลับอย่างง่ายดาย พร้อมกับกรนเล็กน้อย นอนหงายและเอาเสื้อกันหนาวมานอนหนุน อยู่ในท่าที่สบายสุดๆ
ท่านประธานได้แต่ส่ายหน้าให้ คิดในใจว่า “ช่างไม่มีความเป็ผู้หญิงเอาเสียเลยจริงๆ”
แต่สักพักท่านประธานก็ได้กลิ่นควันอะไรบางอย่าง เขาเลยต้องรีบปลุกชลนาศทันที
“ตื่นเถอะครับ ผมได้กลิ่นอะไรไม่รู้” ท่านประธานกล่าว
ชลนาศงัวเงียตื่น “ก็กลิ่นธูปไงคะ”
“แล้วดึกดื่นป่านนี้ใครจะมาจุดธูปกันล่ะครับ” ท่านประธานสงสัย
ชลนาศยังไม่ได้สติเต็มที่เลยงัวเงียพูด “ก็วันพรุ่งนี้หวยออก พวกเขาก็เลยจุดธูปขอเลขกันค่ะ”
“อะไรกัน ทำไมพวกเขาถึงกล้าแอบทำอะไรแบบนี้ แล้วหากคลังสินค้าเกิดไฟไหม้ขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ มันน่าหักเงินเดือนเสียจริงๆ” ท่านประธานเริ่มโมโห
ชลนาศเริ่มตาสว่าง เพราะนั่นหมายความว่าแถวนี้ต้องมีคนอยู่ เธอก็เลยรีบวิ่งไปเคาะประตูเพื่อขอความช่วยเหลือทันที ไม่สนใจคำพูดของเ้านายอีก
ชลนาศใช้แรงทั้งหมดเท่าที่มี รีบเคาะประตูอย่างไม่ยั้ง แต่บุคคลภายนอกนั่นไซร้ กลับคิดอีกแบบหนึ่ง
******************************************************
ภายนอกคลังสินค้ามีปั้นหยาพร้อมกับทีมแม่บ้านสี่คนที่มานั่งจุดธูปขอหวย แต่พอได้ยินเสียงประตูคลังสินค้ากลับพากันใ
“นั่นไง นั่นไง ท่านเ้าที่เ้าทางของที่นี่ต้องแสดงอิทธิฤทธิ์แล้วแหงเลย” แม่บ้านคนหนึ่งกล่าว
“งั้นพวกเรารีบนับตามเสียงเคาะกันเถอะ” แม่บ้านอีกคนแนะนำ
แต่ทว่ารปภ. ที่เดินสำรวจตามหน้าที่ก็รีบมาไล่ปั้นหยากับพรรคพวกทันที แม่บ้านทั้งสี่วิ่งหนีเตลิดเปิดเปิง แทนที่จะกลัวผีแต่กลับกลัวรปภ. มากกว่า
ในขณะที่ปั้นหยาไปหลบอยู่แถวใกล้ๆ ประตูคลังสินค้า ส่วนรปภ. ก็วิ่งตามแม่บ้านไปแล้ว
ปั้นหยาเห็นว่าทางเริ่มเคลียร์ก็เลยจะรีบหนี แต่กลับได้ยินเสียงอันคุ้นเคย
“ปั้นหยา ช่วยด้วย ช่วยด้วย ชลนาศเองนะ ฉันถูกขังอยู่ในคลังสินค้า รีบมาช่วยที” ชลนาศะโขอความช่วยเหลือ
“เฮ้ย ชลนาศ ทำไมถูกขังได้ล่ะ” ปั้นหยาสงสัย
“เื่มันยาว เดี๋ยวกลับไปจะเล่าให้ฟังนะ รีบไปตามรปภ. มาปลดล็อคกุญแจให้ที ท่านประธานก็อยู่ในนี้ด้วย” ชลนาศกล่าว
“ห๊า ท่านประธานก็อยู่ด้วย ถ้าท่านรู้ว่าพวกฉันมาขอหวยที่นี่ต้องหักเงินเดือนแน่เลย” ปั้นหยากล่าว
“เดี๋ยวสิ ปั้นหยาอย่าเพิ่งหนีไป เดี๋ยว” ชลนาศเข้าใจว่าเพื่อนกลัวโดนหักเงินเดือน
“ไม่ต้องขอร้องเขาแล้วล่ะครับ ยังไงพวกเขาก็คงไม่อยากโดนหักเงินเดือนหรอกครับ อดทนรอจนถึงเช้าเถอะ” ท่านประธานกล่าว
“เพื่อนฉันไม่ใช่คนแบบนั้นค่ะ” ชลนาศเชื่อมั่นในตัวเพื่อน
“งั้นผมจะคอยดู” ท่านประธานฉุกคิดที่จะลงโทษคนที่มาจุดธูปขอหวย เลยรีบมาโฉบมือถือของชลนาศไปทันที
“คุณเอามือถือฉันไปทำไมคะ” ชลนาศใ
“ผมจะเก็บมือถือคุณไว้ เพราะในนี้ต้องมีรูปปั้นหยาแน่ๆ ผมจะเอาผิดคนที่มาจุดธูปขอหวยครับ” ท่านประธานกล่าว
ชลนาศไม่อยากให้เพื่อนเดือดร้อนเลยรีบมาแย่งมือถือตัวเองคืน แต่แล้วทั้งคู่กลับล้มไปด้วยกัน แต่ชลนาศยังไม่ยอมแพ้ เธอรีบคร่อมตัวท่านประธานเพื่อแย่งมือถืออยู่ในสภาพที่ิ่เหม่มาก แต่ท่านประธานกลับเหยียดแขนไว้เหนือหัวตัวเอง
“เอาคืนมานะคะ คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้” ชลนาศพยายามเอื้อมแต่แขนเธอสั้นกว่า
“ไม่ คุณควรตั้งสติได้แล้วนะครับ ว่าตอนนี้คุณกำลังลวนลามผมอยู่” ท่านประธานกล่าว
“คุณก็เอามือถือคืนฉันสิค่ะ ฉันจะได้เลิกทำ” ชลนาศยังไม่หยุด
ทันใดนั้นเอง ประตูคลังสินค้าก็เปิดออก แลดูสว่างตามาก เพราะรปภ.ถือไฟฉายมาที่คนทั้งคู่ที่กอดฟัดกันนัวเนียเพื่อแย่งมือถือ
6 คน 12 ตา จ้องไม่กระพริบ เพราะอึ้งที่เห็นคู่กัดกอดฟัดกันแบบนั้น
เมื่อทั้งคู่ตั้งสติได้ ชลนาศรีบลุกออกมาจากตัวท่านประธานทันที ส่วนท่านประธานที่มีมาดขรึมเป็ปกติ เขาไม่ได้สนใจอะไร รีบสวมเสื้อ แล้วสั่งให้ทุกคนตามเขาไปที่ห้องทำงานท่านประธานทันทีเพื่อคาดโทษ
******************************************************
ณ ห้องท่านประธาน
“แม้ผมจะอยากขอบคุณพวกคุณที่มาช่วยผมกับชลนาศไว้ แต่ผมไม่พอใจที่พวกคุณมาจุดธูปเพื่อขอเลขแบบนี้ พวกคุณรู้มั้ยว่า หากคลังสินค้าเกิดไฟไหม้ขึ้นมา มันจะเสียหายมากแค่ไหน ดังนั้นผมจะหักเงินเดือนพวกคุณ คนละ 1,000 บาท” ท่านประธานกล่าว
“แต่พวกเขาช่วยคุณเอาไว้นะคะ ทำไมคุณถึงไม่ยอมลดโทษลงบ้างล่ะคะ” ชลนาศบ่น
“หรือว่าจะให้หักเงินเดือนคุณทั้งหมด เพื่อแลกกับที่คนอื่นๆ ไม่ต้องรับโทษกันล่ะครับ” ท่านประธาน
“ก็…” ชลนาศกำลังจะพูดก็ได้ค่ะ แต่ถูกเพื่อนห้ามไว้
“พอเถอะ ยัยชลนาศ” ปั้นหยาปรามเพื่อน พร้อมกับหันไปหาท่านประธาน “พวกเรายินดีรับโทษค่ะ งั้นพวกเราขอตัวก่อนนะคะ”
ปั้นหยากับแม่บ้านจึงรีบดึงตัวชลนาศซึ่งเป็คู่กัดท่านประธานให้ออกมาจากห้องทำงานของท่านประธานทันที
“ทำไมล่ะ ปั้นหยา ทำไมต้องยอมด้วยล่ะ พวกเธออุตส่าห์ไปช่วยเขานะ” ชลนาศกล่าว
“อย่าต่อความยาวสาวความยืดเลยนะ ดีไม่ดี พอเธอพูดมากเข้า ท่านประธานเกิดหักเงินเดือนพวกเราทั้งหมดกันพอดี” ปั้นหยากล่าว
“นั่นสิคะ คุณชลนาศ แค่นี้ป้าว่ามันก็หักเยอะแล้วนะคะ” แม่บ้านกล่าว
“หนูขอโทษค่ะคุณป้า เพราะหนูแท้ๆ” ชลนาศโทษตัวเอง
“ไม่เป็ไรค่ะ งั้นป้าขอเลขวันที่และเดือนเกิดของหนูก็พอ” แม่บ้านกล่าว
“18 สิงหาค่ะ” ชลนาศบอกวันเกิด
“แล้วคุณรู้วันเกิดท่านประธานมั้ยคะ” แม่บ้านถาม
“7 มีนาค่ะ” ชลนาศกล่าวอย่างไม่คิด
“เฮ้ย รู้ได้ไงน่ะ ชลนาศ” ปั้นหยาสงสัย
“ก็วันนั้นเป็วันที่แม่ของท่านประธานขอร้องให้ฉันขับรถให้ เพื่อไปเซอร์ไพรส์วันเกิดท่านประธานน่ะ เลยจำได้ มันเพราะบังเอิญเท่านั้นแหละ” ชลนาศกล่าว
“พวกเราได้แล้ว ตอนที่ทั้งคู่กอดฟัดกันนัวเนีย คุณชลนาศอยู่บน ก็ซื้อบน 188 ส่วนท่านประธานอยู่ข้างล่าง ก็ซื้อล่าง 73 ก็แล้วกัน” แม่บ้านตีเป็เลขหวย
“งั้นก็ขอให้เลขของพวกหนูนำโชคก็แล้วกันจะได้ทดแทนเงินเดือนที่หักไป” แม่บ้านอีกคนกล่าว
ทั้งปั้นหยาและชลนาศก็ได้แต่ส่ายหน้ากับความคิดสร้างสรรค์ของพวกป้าแม่บ้าน ที่สามารถตีทุกอย่างเป็เลขหวยได้
และแล้ว พวกป้าแม่บ้านและปั้นหยาก็ถูกหวยกันถ้วนหน้า เลยไม่มีใครบ่นเื่ถูกหักเงินเดือนเลย เพราะงวดนั้นพากันถูกเยอะมาก ชลนาศและท่านประธานเลยกลายเป็ตัวนำโชคไปเลย
คำเตือน
หวยใต้ดินเป็การพนันที่ผิดกฎหมาย โปรดอย่าทำตามนะคะ
482
