2
‘คราวนี้จะกลับคอนโดฯ ยังไงล่ะ?’
นับดาวบ่นพึมพำกับตัวเองพลางถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่าได้แต่ยืนมองสายฝนที่กำลังเทกระหน่ำอย่างหนักหน่วงผ่านหน้าต่างโดยไม่มีท่าทีว่าจะหยุดมิหนำซ้ำมันยังคงตกหนักกว่าเก่าเสียอีก
ความเย็นจากไอละอองฝนและเครื่องปรับอากาศทำให้หญิงสาวอดยกมือกอดตัวเองด้วยความเหน็บหนาวไม่ได้ก่อนที่เรียวขาสวยจะพาตัวเองเดินไปหยิบรีโมทเพื่อปรับลดอุณหภูมิและเดินทรุดตัวนั่งลงตรงโซฟาพลางหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูขึ้นมากดเล่นเพื่อคั่นเวลา ไม่รู้ว่าเป็เพราะบรรยากาศหรือความเหนื่อยล้าทำให้ดวงตางามเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังมองเธออยู่อย่างอ่อนโยนพลางยิ้มบาง ๆ อย่างนึกเอ็นดูคนตัวเล็ก
เธอไม่เคยเปลี่ยนไปเลยจริง ๆ
ยังคงน่ารักเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนจนเขาตกหลุมรักครั้งแล้วครั้งเล่าแต่หากต้องซุกซ่อนความรู้สึกไว้ข้างในกลัวว่าหากพูดมันออกไปจะทำให้ความสัมพันธ์ที่มีอยู่มันขาดสะบั้นลงหากเป็อย่างนั้นเขาคงทำใจไม่ได้ ขอแค่ได้แอบมองเธออยู่ใกล้ ๆ เพียงเท่านี้เขาก็สุขใจแล้วได้แต่หวังว่าสักวัน
ความรู้สึกของเขาและเธอ...
...จะตรงกันเสียที
ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมานับั้แ่วันที่บอกลาเธอเพื่อศึกษาต่อต่างประเทศชายหนุ่มมักจะติดตามข่าวคราวของเธอผ่านเพื่อนสนิทอีกคนของเขาจนทำให้เขารับรู้ว่าเธอเข้ามาทำงานอยู่ที่บริษัทของครอบครัวเขาทำให้ธาวินรีบเรียนให้จบเพื่อจะได้กลับมาพบเธออีกครั้งและวันนี้เขาก็ได้พบเธออย่างที่หวังไว้จริง ๆ
หากถามว่าเขาเริ่มตกหลุมรักเธอั้แ่ตอนไหนเขาเองก็ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกันรู้ตัวอีกทีเธอก็เข้ามาอยู่ในใจเขาจนเต็มหัวใจชายหนุ่มเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าของเธอก่อนจะถอดเสื้อสูทสีกรมคลุมร่างบอบบางไว้อย่างแ่เบาเมื่อเห็นอาการสั่นเล็กน้อยของคนตัวเล็กจนนับดาวถึงกับสะดุ้งเมื่อััได้ถึงความอบอุ่นของอะไรบางอย่างบนตัว ดวงตาหวานเบิกกว้างอย่างใเมื่อรับรู้ว่าสิ่งที่อยู่บนตัวเธอคือเสื้อสูทของบุรุษพลางเงยหน้าขึ้นก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าเ้าของเสื้อสูทอย่างเต็มตา
ธาวิน?...
เขามาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร? หญิงสาวเอ่ยถามตัวเองภายในใจอย่างสงสัยทั้ง ๆ ที่เขาควรจะกลับไปตั้งนานแล้วด้วยซ้ำ
“เอ่อ ท่านรองประธาน” หญิงสาวเปล่งเสียงเรียกเขาเสียงแ่อย่างตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไว้ไม่อยู่
ให้ตายเถอะน่าอยู่ใกล้เขาทีไรใจของเธอกลับเต้นผิดปกติทุกครั้งไป
“ผมไปส่ง” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยบอกกับคนร่างเล็กตรงหน้าจนนับดาวได้แต่มองเขาพลางกระพริบตาปริบ ๆ อย่างไม่อยากจะเชื่อ
“เอ่อ ไม่ดีมั้งคะ” นับดาวเอ่ยด้วยความเกรงใจ แม้ว่าจะดีใจที่ได้อยู่ใกล้ชิดเขาแต่สถานะระหว่างเขากับเธอตอนนี้เป็เ้านายและลูกน้องมันคงไม่เหมาะหากคนอื่นเห็นเข้า
“อย่าดื้อ” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเข้มพลางตีหน้าขรึม
312
