ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ถังฮวนตกใจมากจึงรีบวิ่งไปที่ร้านตีเหล็กตรงหน้า และพบว่าประตูของร้านนั้นได้ถูกทำลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยตกกระจายเกลื่อนพื้น พร้อมกับเด็กหนุ่มอายุราว 16 - 17 ปีในร่างสูงใหญ่ สวมชุดสีดำ สะพายดาบที่เอว
ข้างๆ เด็กหนุ่มนั้นมีชายหนุ่มสามคนคือ ถังหง ถังเจียง และถังจวิ้นเจวี๋ย ท่าทางยียวนกวนบาทาอย่างยิ่ง
“ถังจ้าว?”ถังฮวนขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาแข็งกร้าวขึ้น
เบื้องหน้าคือ ถังจ้าว เป็นพี่ชายคนที่สองของถังหง แม้มันจะมีอายุมากกว่าเขาเพียงปีเดียว แต่ความสามารถนั้นกลับเหนือกว่าอยู่หลายส่วน เล่าขานกันว่าเส้นลมปรานทั้งหกได้ถูกเปิดเมื่อไม่นานมานี้ อีกทั้งยังสามารถเลื่อนขั้นเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่สอง นอกจากนั้นถังจ้าวยังถูกปลูกฝังให้มันมีความขยันหมั่นเพียรอยู่เสมอ ด้านความแข็งแกร่งของมันนั้นจัดว่าไม่เป็นรอง ท่านลุงของมันกับถังหง
แต่กระนั้น ถังฮวนก็ไม่ได้รู้สึกกลัวอันใด
ครู่ต่อมา ถังฮวนจ้องมองไปที่ทั้งสามคนพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน “คราวนี้อยากจะโดนอัดชุดเล็กหรือจัดไปชุดใหญ่? ถังหง เจ้ามีคำสั่งเสียอะไรเป็นครั้งสุดท้ายมั้ย ลองนึกดูดีๆ ซิ?”
สิ้นคำกล่าว ถังฮวนขยับไปข้างหน้าเล็กน้อย พร้อมจะก้าวออกไป
ถังหง ถังเจียง และถังจวิ้นเจวี๋ยหน้าเปลี่ยนสี ขยับถอยห่างโดยไม่รู้ตัว
“ฮึ่ม!”
เด็กหนุ่มในชุดสีดำที่ชื่อ ถังจ้าว เมื่อเห็นดังนั้น ใบหน้าก็ไม่สามารถซ่อนความสุขุมไว้ได้อีก
พวกถังหงทั้งสามนั้นรับรู้ถึงพลัง พวกมันจึงหยุดลงทันที สีหน้าของพวกมันเริ่มแปรเปลี่ยน ความร้อนผ่าวปรากฏบนใบหน้าแต่ละคน ถังหงก่นด่าออกมา “ถังฮวนเจ้าอย่าหยิ่งผยองเกินไปนัก คราวที่แล้วข้าปล่อยเจ้าไป ครั้งนี้ เจ้าจะได้รับรู้ถึงความโกรธของข้าซะบ้าง!”
ด้วยความโกรธ ถังหงชักดาบออกมาแล้วพุ่งไปที่ถังฮวน
“เข้ามาเลย!”
ถังฮวนเปล่งเสียหัวเราะ แล้วดึงดาบออกจากชั้นวางอาวุธข้างกายทันทีที่ดาบปรากฏ การเคลื่อนไหวของถังฮวนก็แปรเปลี่ยนทันที คล้ายกับมังกรที่หลบซ่อนกาย มันคล้ายมีแรงกระเพื่อมอันมหาศาล ส่งออกมาอยู่ตลอดเวลา
ในใจของถังหงปรากฏความปั่นป่วน สีหน้าแปรเปลี่ยนจนปั้นยาก และรู้สึกว่าแรงกดดันนั้นมากเกินจะบรรยาย
แม้ว่ายากที่จะยอมรับ แต่สถานการณ์ในคราก่อนก็ทำให้เขาต้องตระหนักว่า เมื่อเผชิญหน้ากับถังฮวน ฝีมือของเขากลับทำอะไรไม่ได้เลย นั่นเป็นสิ่งทำให้เขากังวล
“เสี่ยวหง ถอยไป” ตอนนี้ถังจ้าวก้าวออกไปข้างหน้าทันที และกระซิบเบา ๆ
“ได้ เลยท่านพี่”
ถังหงมองไปที่ถังฮวนอย่างเดือดดาล แม้จะไม่เต็มใจอยู่บ้าง แต่ดาบในมือกลับสอดเข้าในฝักอย่างรวดเร็ว
“ถังฮวนถึงแม้ว่าน้องชายของข้าจะดูไร้ยางอายไปบ้าง แต่เขาก็ไม่ป่าเถื่อนเช่นเจ้า”
ถังจ้าวมองไปที่ถังฮวน ก่อนจะกล่าวอย่างเยือกเย็น ท่วงท่าดูเย่อหยิ่ง ดูหมิ่น และเย้ยหยัน
แม้เขาไม่ได้จัดเป็นอัจฉริยะรุ่นใหม่ของตระกูลถัง ทว่าก็ยังดีกว่าเด็กทั่วไปมากนัก ตัวเขานั้นเคยพบเจอถังฮวนหลายครั้งในเมืองนู่ลั่ง แต่ก็ไม่เคยรังแกคนที่ไม่เคยฝึกจิตวิญญาณที่แท้จริง เขาแตกต่างจากถังหงและคนอื่นๆ ตรงที่ไม่ได้อยากเกี่ยวข้องกับถังฮวนแต่ครานี้ต่างออกไป เขาไม่อาจสอดมือช่วยเรื่องถังหง แม้ว่าไม่อยากจะปกป้องมันนัก แต่พี่น้องก็คือพี่น้อง
“หากข้าป่าเถื่อนเยี่ยงสัตว์ป่าจริง ก็ไม่แน่ว่าถังเทียนเหริน พ่อของเจ้าเป็นสัตว์ป่าด้วยหรือไม่?”
เมื่อได้ยินคำพูดของถังจ้าว ถังฮวนเกือบจะระงับความโกรธไว้ไม่ได้ มือขวาที่จับดาบของเขาสั่นระริก ในความทรงจำลึกๆ ของเขา สิ่งที่ชายหนุ่มเกลียดที่สุดก็คือ คำกล่าวหาว่าเป็นคนเถื่อน ซึ่งจากความโกรธอย่างยิ่งนั้นทำให้ใบหน้าของถังฮวนดูน่ากลัวขึ้นไปอีก
“พวกคนเถื่อนอย่างเจ้าช่างดื้อรั้นซะจริงๆ”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 9 พยัคฆ์คำราม (1)

นิยายแนะนำ

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 9 พยัคฆ์คำราม (1)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้