ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        "สุภาษิตว่า 'แม่น้ำใหญ่ไหล แม่น้ำน้อยชื่นบาน แม่น้ำใหญ่ไม่มีน้ำ แม่น้ำน้อยก็แห้ง' พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่คือแม่น้ำใหญ่ของพวกเรา ส่วนพวกหนูกับบ้านสามก็คือแม่น้ำน้อย ถ้าแม่น้ำใหญ่ไม่ยอมแบ่งน้ำให้พวกเรา แม่น้ำน้อยก็คงเหือดแห้ง" อาสะใภ้รองรู้ดีว่าแม่เฒ่าให้ความสำคัญกับสายเลือดมาก จึงยกสุภาษิตโบราณนี้มาอ้าง

        แม่เฒ่าหูฟังแล้วรู้สึกว่ามีเหตุผล "เดี๋ยวฉันจะไปบอกพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ของแกอีกที ให้เยวี่ยเยวี่ยไล่คนนอกไป แล้วให้พวกแกสองคนที่เป็นสะใภ้ไปทำงานให้แทน"

        จากนั้นแม่เฒ่าหูก็หันไปกำชับสองแม่ลูกบ้านรอง "เยวี่ยเยวี่ยเป็นคนหัวอ่อน ต้องใช้ไม้อ่อน หล่อนไม่ชอบให้ใครมาบังคับขู่เข็ญ ต่อไปนี้พวกแกเจอหล่อนต้องพูดจาหวานๆ หน่อย เข้าใจไหม?"

        สองแม่ลูกก็รีบพยักหน้าเห็นด้วย

        หลังจากกินอาหารเย็นเสร็จ แม่เฒ่าหูก็ไปเยี่ยมเยียนบ้านย่าหลิน

        ตอนที่เธอไปถึง ย่าหลินกับหลินซือหย่วนก็เพิ่งกินอาหารเย็นเสร็จเช่นกัน

        หลินซือหย่วนทักทายแม่เฒ่าหูคำหนึ่ง แล้วก็เดินออกจากห้องโถงไป

        เขาไม่ชอบสุงสิงกับคนแก่ที่ไม่ใช่ย่าแท้ๆ ของตัวเองอยู่แล้ว แถมยังรู้ว่าแม่เฒ่าหูไม่ดีกับหลันเยวี่ย หลินซือหย่วนจึงยิ่งตีตัวออกหาก

        ย่าหลินรีบชงชา พร้อมกับหยิบเมล็ดแตงโม และลูกกวาดออกมาต้อนรับแม่เฒ่าหูที่มาเยี่ยมเยียน

        หลังจากดื่มชาไปชามหนึ่ง กินเมล็ดแตงโมและลูกกวาดไปอีกเล็กน้อย แม่เฒ่าหูจึงบอกจุดประสงค์ที่มา "น้องหลิน ฉันรู้ว่าเธอพูดกับเยวี่ยเยวี่ยได้ผลกว่าฉันที่เป็นย่าแท้ๆ เสียอีก รบกวนเธอช่วยพูดเกลี้ยกล่อมหน่อยนะ"

        "พี่หู พูดอะไรอย่างนั้น เยวี่ยเยวี่ยเป็นหลานแท้ๆ ของพี่ ขนาดพี่เป็นคนพูดเองยังไม่ได้ผล แล้วฉันที่เป็นคนนอกจะพูดอะไรได้" ย่าหลินกล่าวด้วยท่าทีเกรงใจ

        แม่เฒ่าหูตอบ "ถ้าฉันเกลี้ยกล่อมได้ผลจริง แล้วทำไมเยวี่ยเยวี่ยถึงไปจ้างซุนเจวียนที่เป็นคนนอกมาทำงาน แต่ไม่ยอมจ้างอาสะใภ้แท้ๆ ของตัวเองล่ะ น้องหลินก็รู้ว่าเมื่อก่อนตอนที่สหกรณ์จัดอบรมเย็บผ้า บ้านรองกับบ้านสามของฉันก็เคยไปเรียนกันมา สองคนนั้นเป็นสะใภ้ที่ขยันขันแข็ง ฝีมือการเย็บผ้าต้องดีกว่าซุนเจวียนคนนั้นแน่นอนอยู่แล้ว จริงไหม?"

        ย่าหลินรีบกล่าวสนับสนุน "จริงด้วย จริงด้วย ลูกสะใภ้บ้านรองกับบ้านสามของพี่ ไม่ว่าจะงานบ้านหรืองานไร่งานนา ก็เก่งกาจเป็นอันดับต้นๆ เลย"

        "น้องหลิน ฉันจะไม่พูดอ้อมค้อมให้เสียเวลา เธอช่วยไปพูดกับเยวี่ยเยวี่ยหน่อย อย่าให้เข้าข้างแต่คนนอก มีเงินก็ควรจะให้คนในครอบครัวได้หากำไรด้วยกัน ปล่อยให้คนนอกได้ดีไปคนเดียว มันจะเกิดประโยชน์อะไร" แม่เฒ่าหูตั้งใจจะให้ย่าหลินช่วยเป็นคนกลางไกล่เกลี่ย ดังนั้นเธอจึงลดท่าทีลงอย่างมากต่อหน้าย่าหลิน

        ตั้งแต่แม่เฒ่าหูมาถึง ย่าหลินก็รู้แล้วว่ามีเรื่องสำคัญถึงได้มาหา

        เมื่อเผชิญหน้ากับคำขอที่ไม่สมเหตุสมผลของแม่เฒ่าหู ย่าหลินก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก "พี่หู นิสัยของเยวี่ยเยวี่ยพี่ก็รู้ดี เรื่องที่เด็กคนนั้นตัดสินใจแล้ว ต่อให้เป็นพ่อแม่ก็เปลี่ยนใจไม่ได้ แล้วที่จ้างซุนเจวียนมาทำงาน เยวี่ยเยวี่ยก็คงคิดไตร่ตรองมาดีแล้ว ซุนเจวียนไม่ใช่แค่ขยันขันแข็ง แต่ฝีมือการเย็บผ้าก็ดีจริงๆ เยวี่ยเยวี่ยเปิดร้านเสื้อผ้า ตั้งใจจะผลิตเองขายเอง ถ้าพวกอาสะใภ้กับน้องสาวฝีมือเย็บผ้าไม่ดี เด็กคนนั้นก็คงไม่จ้างหรอก"

        "น้องหลินไม่คิดจะช่วยเป็นคนกลางไกล่เกลี่ยให้ฉันให้ได้เลยใช่ไหม?" แม่เฒ่าหูเริ่มหน้าบึ้ง "หลันเยวี่ยยังไม่ได้ลองพิจารณาอาสะใภ้ทั้งสองคนเลย แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าสะใภ้ทั้งสองคนฝีมือไม่ดีเท่าซุนเจวียน น้องหลิน เธอมีหลานชายแค่ซือหย่วนคนเดียว คงไม่เข้าใจความรู้สึกของฉันหรอก ถ้าเธอมีลูกชายหลายคน แล้วลูกชายคนหนึ่งรวย เธอจะไม่หวังให้ลูกชายที่รวยช่วยเหลือพี่น้องที่ยังลำบากอยู่เลยเหรอ?"

        คำพูดในตอนท้ายๆ ของแม่เฒ่าหูเริ่มไม่ค่อยสุภาพนัก โชคดีที่ย่าหลินเป็นคนใจเย็น จึงไม่โกรธเคือง

        ย่าหลินสงบสติอารมณ์ของตัวเอง "พี่หู ถึงฉันจะมีหลานชายแค่คนเดียว แต่บางเรื่องฉันก็เข้าใจดี พี่น้องทางฝั่งแม่ของฉันก็มีไม่น้อย พี่สามของฉันเป็นคนที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในบรรดาพี่น้อง แต่พวกฉันก็ไม่เคยคิดจะไปพึ่งพาเขาเลย ถึงฉางหมินกับน้องชายทั้งสองคนของเขาจะเป็นพี่น้องร่วมสายเลือดเดียวกัน แต่พวกเขาต่างก็มีครอบครัวของตัวเองแล้ว ควรที่จะดูแลแค่ครอบครัวของตัวเองสิ บอกตามตรงนะคะ ถ้าพี่ยังอยู่ พวกเขาคือพี่น้อง ยังเป็นครอบครัวเดียวกันอยู่ แต่วันที่พี่จากไปแล้ว พวกเขาก็เป็นแค่ญาติ ญาติพี่น้องอย่าว่าแต่จะช่วยเหลือกันเลย แค่ไม่เหยียบย่ำกันก็ดีถมไปแล้ว"

        คำพูดของย่าหลินทำให้แม่เฒ่าหูโกรธจัด "น้องหลิน เยวี่ยเยวี่ยยังไม่ได้แต่งงานเข้าบ้านเธอเลย เธอก็คิดที่จะยุแยงให้หล่อนห่างเหินกับพวกเราแล้วเหรอ?"

        "คุณย่า เรื่องในครอบครัวของเรา เราคุยกันในบ้านของเราสิคะ จะมาพาลใส่ย่าใหญ่ของหนูทำไม?" หูหลันเยวี่ยยังไม่ทันได้เดินเข้าบ้าน ก็ตวาดแม่เฒ่าหูก่อน

        เธอตั้งใจจะมาปรึกษาเรื่องบางอย่างกับหลินซือหย่วน แต่ยังไม่ทันได้เดินเข้าบ้านก็ได้ยินเสียงดังของย่ามาจากในห้องโถง

        เดิมทีหูหลันเยวี่ยไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปในห้องโถง ตั้งใจว่าจะรอให้ย่ากลับไปก่อนแล้วค่อยเข้าไปคุยกับย่าหลิน

        แต่เมื่อได้ยินเนื้อหาที่สองคนคุยกัน หูหลันเยวี่ยก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไป

        หลังจากตวาดแม่เฒ่าหูแล้ว เธอก็ผลักประตูเข้าไปในห้องโถง

        พอแม่เฒ่าหูถูกตวาดและเห็นหูหลันเยวี่ยเดินเข้ามา สีหน้าก็ไม่ดี "เยวี่ยเยวี่ย ถ้าแกเป็นคนรู้ความ ฉันคงไม่รบกวนให้ย่าใหญ่ของแกมาเป็นคนกลางไกล่เกลี่ยหรอก"

        "คุณย่า หนูไม่รู้ความตรงไหนเหรอคะ?" หูหลันเยวี่ยถามอย่างเย็นชา

        "แกมีเงินแต่ไม่ยอมให้อาสะใภ้แท้ๆ ของตัวเองได้หาเงิน กลับให้ซุนเจวียนที่เป็นคนนอกได้กำไร แกเรียกแบบนี้ว่ารู้ความไหม? " แม่เฒ่าหูถามกลับอย่างไม่เกรงใจ

        ยังไม่ทันที่หูหลันเยวี่ยจะได้พูดอะไร แม่เฒ่าหูก็รุกไล่ต่อ "แกไม่ยอมให้หลิงหลิงติดตามแกไปทำงาน ฉันก็พอจะเข้าใจได้ หลิงหลิงยังเด็ก เย็บผ้าไม่เป็น แต่อาสะใภ้ทั้งสองคนของแกก็ทำเป็น แม่แกกับถิงถิงน้องแกไปเรียนเย็บผ้าด้วยกันมาก่อน ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพ่อแม่ของแกไม่ได้บอกเรื่องนี้ให้ฟัง"

        หูหลันเยวี่ยตั้งใจฟังย่าพูดจบ จากนั้นก็ค่อยๆ เอ่ยปาก "คุณย่า หนูรู้ว่าอาสะใภ้ทั้งสองคนของหนูเย็บผ้าเป็น แต่หนูจะไม่ใช้พวกเธอหรอก คุณย่ารู้ไหมว่าทำไมหนูถึงไม่จ้างพวกเธอ?"

        "จะด้วยอะไรล่ะ ก็แกมันเข้าข้างแต่คนนอกไง" แม่เฒ่าหูกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

        หูหลันเยวี่ยหัวเราะเบาๆ "ถ้าคุณย่าจะคิดแบบนั้นก็ได้ค่ะ แต่ที่หนูไม่จ้างอาสะใภ้ก็เพราะว่าหนูรำคาญพวกเธอ ในช่วงสิบแปดปีที่ผ่านมา หนูไม่ได้อยู่ที่บ้าน แต่ความทุกข์ทรมานที่แม่ของหนูได้รับในบ้านหลังนี้ หนูรู้ดี นอกจากหนูจะรำคาญพวกเธอแล้ว ยังอีกมีเหตุผลที่ต้องพูดถึงก็คือ พวกเธอแก่เกินไปค่ะ"

        หูหลันเยวี่ยเว้นช่วงไป แล้วก็พูดต่อ "หนูเปิดร้านเสื้อผ้าเพื่อหาเงิน ไม่ใช่เพื่อการกุศล ตั้งแต่พนักงานขายในร้านเสื้อผ้าไปจนถึงคนที่ทำงานเบื้องหลัง หนูจะใช้แต่คนหนุ่มคนสาว แม้แต่แม่ของหนู ต่อไปก็คงได้แค่ช่วยงานเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ในอนาคตหนูจะเปิดโรงงานเสื้อผ้า ตอนนั้นหนูก็คงจะจ้างแต่คนหนุ่มสาวเช่นกัน คนที่อายุเกินสามสิบปี หนูคงไม่พิจารณา"

        "อะไรนะ แกยังจะเปิดโรงงานเสื้อผ้าอีกเหรอ?" แม่เฒ่าหูเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

        เธอไม่คิดว่าหูหลันเยวี่ยจะมีความทะเยอทะยานมากขนาดนี้

        สำหรับคนที่ไม่เคยเห็นโลกกว้างอย่างแม่เฒ่าหู การเปิดโรงงานเป็นเรื่องใหญ่โตอย่างยิ่ง!