ตอนที่ 2: ข้าวต้มิญญาและความดื้อรั้นของแรงโน้มถ่วง
หลังจากทำความสะอาดลานหินเสร็จสิ้น ท้องฟ้าก็สว่างเต็มที่ แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงมาอาบไล้หลังคากระเบื้องของสำนักวิถีเมฆา หลินเทียนวางไม้กวาดลงบนชั้นเก็บของอย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ภายนอกเขาจะดูเหมือนชายหนุ่มธรรมดาที่ไร้เรี่ยวแรง ทว่าทุกการกระทำล้วนต้องผ่านการคำนวณอย่างรอบคอบ เพื่อไม่ให้มวลความหนาแน่นในร่างกายเผลอทำลายข้าวของเครื่องใช้รอบตัวจนพังพินาศ
เขาเดินลัดเลาะไปตามทางเดินแคบๆ มุ่งหน้าสู่โรงอาหารของศิษย์สายนอก บรรยากาศยามเช้าเต็มไปด้วยความคึกคัก เหล่าผู้ฝึกตนฝึกหัดต่างจับกลุ่มพูดคุยถึงความก้าวหน้าในการบ่มเพาะพลัง บ้างก็โอ้อวดถึงเคล็ดวิชาที่เพิ่งได้รับมาใหม่ หลินเทียนเพียงแค่อมยิ้มและเดินผ่านไปอย่างเงียบเชียบ เขาไม่คิดจะเข้าไปมีส่วนร่วมกับความวุ่นวายเ่าั้ ชีวิตที่ค่อยเป็ค่อยไป ไม่ต้องเร่งรีบไปแก่งแย่งชิงดีกับใคร นี่แหละคือความสุขที่แท้จริง
เมื่อมาถึงโรงอาหาร ชายหนุ่มรับชามข้าวต้มิญญาใสแจ๋วที่มีเมล็ดข้าวเพียงหยิบมือเดียว พร้อมกับผักดองชิ้นเล็กๆ มันเป็อาหารพื้นฐานที่แทบจะไม่มีพลังปราณใดๆ แฝงอยู่เลย แต่สำหรับเขาแค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้รู้สึกถึงการมีชีวิตแบบปุถุชน
หลินเทียนเลือกที่นั่งริมหน้าต่าง ซึ่งมี เงา ของต้นท้อทอดตกลงมาบดบังแสงแดดจัดจ้าน เขาค่อยๆ ตักข้าวต้มเข้าปาก รสชาติจืดชืดและัักรุบกรอบของผักดองทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด การได้นั่งกินข้าวเงียบๆ รับลมเย็นๆ โดยไม่ต้องคอยระแวงว่าจะมีใครมาลอบทำร้าย นับเป็่เวลาที่มีค่าอย่างยิ่ง
"หลบไป! อย่าเกะกะขวางทาง!"
เสียงตวาดดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับแรงกระแทกที่หัวไหล่ ศิษย์สายนอกร่างท้วมคนหนึ่งเดินชนเขาอย่างจังด้วยความรีบร้อน
ปึก!
แทนที่หลินเทียนจะเซถลา ร่างท้วมนั้นกลับกระเด็นถอยหลังไปสองก้าว น้ำแกงในชามของอีกฝ่ายหกเลอะเทอะเต็มพื้น ชายร่างท้วมเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อครู่นี้เขารู้สึกราวกับเดินชนก้อนหินผาขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางป่าลึก ไม่ใช่ไหล่ของมนุษย์ปกติ
เพื่อรักษาความแเี หลินเทียนรีบลุกขึ้นยืนแล้วก้มศีรษะประหลกๆ ทันที "ข้าขออภัย! ข้าไม่ทันระวังเอง ศิษย์พี่เจ็บตรงไหนหรือไม่?"
เสียงใสราวกับกระดิ่งแก้วดังขึ้นในหัวของเขาเบาๆ[ระบบ: ภารกิจ 'ความอดทนต้านทานฟ้า' ความคืบหน้า 2/100 ครั้ง]
ศิษย์ร่างท้วมสะบัดหน้าอย่างหัวเสีย แม้จะงุนงงกับััเมื่อครู่และเจ็บแปลบที่หัวไหล่ แต่เมื่อเห็นท่าทีอ่อนน้อมและหวาดกลัวของหลินเทียน เขาก็ได้แต่สบถคำหยาบคายออกมาสองสามคำแล้วเดินสะบัดก้นจากไปโดยไม่เอาเื่
ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะนั่งลงจัดการข้าวต้มในชามต่อจนหมดเกลี้ยง วันนี้ก็ยังคงเป็อีกวันที่สงบสุขและราบรื่นตามความตั้งใจของเขา
1K
