บ่ายวันเสาร์ที่เงียบสงบ ฮานะถือสมุดการบ้านเดินไปยังบ้านข้าง ๆ ที่อยู่ติดกัน เป็บ้านของโซดะเด็กหนุ่มวัย 19 ปี เรียนอยู่มหาวิทยาลัยปีที่สอง ฮานะรู้สึกสนิทกับพี่โซดะเพราะเขามักจะมีขนมอร่อย ๆ มาให้เธอกับทะสึกิ พี่ชายของเธออยู่บ่อยครั้ง
“พี่โซตะ อยู่ไหมคะ?” เสียงใส ๆ ของฮานะดังไปถึงโซดะที่กำลังดูหนังแนวเรทเอ็กซ์อยู่ในห้องนั่งเล่นพอดี ช่างเป็เวลาที่ไม่เหมาะเลยสำหรับฮานะ แต่มันกลับกายเป็สิ่งที่เธอต้องพบเจอและไม่ปฏิเสธ โซดะเดินออกมาจากห้องและมาเปิดประตู เขายิ้มอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง
“ว่าไงฮานะ มาหาพี่มีอะไรหรือเปล่า?” เธอก้มหน้าลังเลเล็กน้อย ก่อนเงยหน้าขึ้นถามด้วยเสียงแ่
“พี่โซดะคะ ทำไมเวลาหนูจับ มันถึงเต้นแรงกว่าปกติคะ?” แล้วเธอก็เล่าให้โซดะฟังในสิ่งที่เธอทำให้กับครูทามาโอะ เมื่อเย็นวันก่อน
โซตะชะงักไปนิด แต่ยิ้มบาง ๆ แล้วเชิญเธอนั่งที่โซฟา เสียงนาฬิกาแขวนเดินติ๊กตอกในบ้านเงียบสงัด เขาดึงมือเธอมาแนบอกด้านซ้าย
“ลองฟังดูสิ…นี่คือหัวใจพี่ มันเต้นเพราะเรากำลังใกล้กัน”ฮานะโน้มตัวชิด รู้สึกได้ถึงเสียง ตุบ…ตุบ… ที่ถ่ายทอดผ่านฝ่ามือเมื่อเธอแนบหูเข้าใกล้อกของพี่โซดะ ร่างเธอเหมือนถูกดึงเข้าสู่จังหวะเดียวกัน
โซตะจับมือเธอลงต่ำอย่างช้า ๆ วางไว้ตรงตำแหน่งที่เขาตั้งใจ
“หัวใจเต้นแรง…แต่ที่นี่แรงยิ่งกว่า ลองรู้สึกดูนะ” โซดะเอ่ยขึ้นให้นิ้วเรียวเล็กสัมผัสกับร่องหลืบของเธอเองฮานะสะดุ้งวาบ จังหวะใต้ฝ่ามือเธอรุนแรงและเร่งเร้ากว่าที่อกหลายเท่า ร่างกายร้อนวูบวาบทันที โซตะไม่พูดต่อ เพียงปล่อยมือเขาออก เหลือแค่มือเล็กของฮานะที่ยังคงแนบอยู่ตรงนั้น “ถ้าอยากรู้จริง ๆ ก็ต้องฟังไปเรื่อย ๆ ด้วยตัวเอง”
ฮานะหายใจแรงขึ้นทุกวินาทีที่มือยังคงสัมผัส จังหวะเต้นรัวเหมือนพาเธอหลุดจากโลกของตำราเรียนไปไกลแสนไกล และระหว่างนั้้นที่ฮานะยังคงกรีดนิ้วไปตามร่องและสัมผัสเม็ดละมุน ใบหน้าที่เริ่มบิดเบี้ยว ตาที่หลับพร้อมรอยยิ้มเหมือนฝัน โซดะเปิดเสื้อตัวเล็กของเธอขึ้นเผยให้เห็นหน้าอกอูมเกินวัยทั้งสองข้าง
"คราวนี้พี่จะฟังเสียงหัวใจของเธอไปด้วยนะ" เขาเอ่ยขึ้นพร้อมแนบหูเข้ากับอกของเธอ จัดจังหวะให้ริมฝีปากอยู่ใกล้กับยอดอก เขาใช้ลิ้นเลียวนไปทั่วยอดอก
เสียงของฮานะคราวอือ..อือ ในลำคอ โซดะยังคงใช้ริมฝีปากและลิ้นกับทั้งสองอกอูมให้กับฮานะเมื่อเห็นว่าเธอมีความสุขยิ่งกว่าการได้ขนมจากเขา ฝ่ายฮานะพยายามเม้มปากแน่น พยายามกลั้นเสียงครางไม่ให้เล็ดรอด ในท้ายสุดทำนบแห่งความเสียวของฮานะของแตก
"พี่โซดะ ฮานะอ๊าา..อ๊าา ไม่ไหวค่ะ ฮานะไม่ไหวค่ะ" ความรู้สึกถึงความสุขยิ่งกว่าครั้งก่อนที่เกิดขึ้นกับครูทามาโอะ ความสงสัยของเธอไม่ได้ถูกดับลง แต่กลับถูกขยายให้ลึกและแรงกว่าเดิม
โซดะปล่อยให้เธอเอนกายพิงเขาด้วยความเหนื่อยหอบ แต่เธอยิ้มให้เขาแทนคำขอบคุณ