ความทรงจำครั้งนั้น มันตอกย้ำเธอให้จดจำ ให้ระวัง อย่าได้หลงเชื่อใครอีกเด็ดขาด ทุกคน ไม่เว้นแม้กระทั่งเขาซึ่งเมื่อครั้งหนึ่ง เธอเคยฝากชีวิตและความหวังทุกอย่างไว้ที่เขา
“ปล่อยมือค่ะ ชั้นจะรีบไปทำงาน สายมากแล้ว” เธอพูดพร้อมกับหันหน้าไปทางอื่น ไม่ยอมสบตาเขาอย่างจริงจัง
“ทราย ทรายยังโกรธพี่อยู่หรือ? พี่ขอโทษ พี่จำเป็ต้องไป เวลานี้พี่ก็กลับมาแล้ว เรากลับมารักกันเหมือนเดิมนะ นะทรายนะ” เขาพูดอ้อนวอนเธออย่างน่าสงสาร ความจริงใจของเขาส่งผ่านมือเขามาสู่มือของเธอ ซึ่งตัวเธอเองก็รับรู้ได้
คนเราเจ็บแล้วต้องจำ ถ้าไม่จำ เขาไม่เรียกว่าคนแล้ว เขาเรียกกันว่า “ควาย” ในเวลานี้ เธอจะไม่ยอมเป็ “ควาย” ให้เขาอีกครั้งหนึ่งแน่
“คุณเป็ใครหรือค่ะ? ขับรถมาชนคนอื่นแล้วยังไม่ขอโทษสักคำ นี่แถมยังจะมาลวนลามผู้หญิงอื่นอีก” คำพูดของเธอ ทำให้เขารู้สึกว่าเหินห่างมากๆ เขาเ็ปใจขึ้นมาทันที
เราเคยรักกันไม่ใช่หรือ?
พี่ไม่เคยทิ้งเธอไปไหนเลย
ที่ไปเพราะภาระหน้าที่ของบุตรที่มีต่อบุพการี
เขาไม่ได้มีเื่เสียหายอะไร?
ไม่ใช่เื่ผู้หญิงหรือมือที่สาม
ไม่มีปัญหาเื่ความประพฤติหรือสิ่งเสพติดใดๆ
“พี่คิดถึงทรายตลอดเวลาเลยนะ เขียนจดหมายมาก็ไม่ตอบ นี่ตั้งหลายปีแล้ว ทรายยังไม่ให้อภัยพี่อีกหรือ?” เขาพร่ำรำพัน น้ำตาไหลอย่าไม่อาย
ความจริงวันนี้ เขาจะไปหาเพื่อนรุ่นพี่คนหนึ่ง แต่พอดีเกิดอุบัติเหตุและได้มาเจอคนรักเก่า เขาถึงว่าเป็ทุกขลาภเลยนะ เกิดอุบัติเหตุก่อนแล้วก็มาเจอเื่ดีๆ
เธอหันมามองเขาอย่างจริงจัง ส่งสายตาคมเข้มแต่แฝงไว้ด้วยความเ็ปจากภาพหรือเื่ราวในอดีต
“แก้วที่มันร้าวแล้ว คุณจะต่ออย่างไรให้มันเหมือนเดิมได้ค่ะ ความจริง คุณก็ร่ำเรียนมาสูง น่าจะทราบเื่นี้ดี” เธอถามไปด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่ก็สั่นเครือ พยายามรักษาอาการทั้งของหัวใจและร่างกาย ให้อยู่ในสภาวะที่ปกติที่สุด
เขายังคงร่ำไห้อย่างไม่อาย จับมือเธอไว้แน่น จนเธอเริ่มรู้สึกเจ็บ
“ปล่อยมือค่ะ คราวหน้าถ้าเจอกัน ไม่จำเป็ไม่ต้องทักนะคะ” เธอพูดจบก็ดึงมือกลับมา
เธอเดินผ่านหน้าเขาไปและเลยไปดูรถมอร์ไซด์ของตัวเอง เดินวนรอบหนึ่งรอบ เท่าที่สมองมี เธอมองแล้ว รถของเธอไม่น่าจะเป็อะไรมากนัก
เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงตรงไปที่รถมอร์ไซด์และพยายามยกมันขึ้นมาให้อยู่ในท่าปกติ แต่มันหนักเหลือเกิน ลุงผาเห็นเข้าจึงเข้ามาช่วยพยุงรถให้ขึ้นมาจนอยู่ในท่าปกติจนได้
“อย่างแรกเลยคือขอบคุณมากค่ะลุง และอย่างที่สอง หนูชื่อเรยาค่ะ ไม่ใช่ชื่อทรายแล้วค่ะ เผื่อเจอกันคราวหน้า กรุณาเรียกให้ถูกนะคะ” เธอพูดซะยืดยาวเลย ลุงได้ฟังก็ได้แต่ครับๆเท่านั้น
“ไปก่อนค่ะ ถ้าไม่จำเป็อย่าเจอกันเลย หนูไม่ได้โกรธลุงหรือใครนะค่ะ แค่เจ็บแล้วจำค่ะ ขอให้ลุงโชคดีนะคะ” เธอพูดจบและก็สตาร์ทเครื่องออกไปเลย
ภาพที่เธอขับรถมอร์ไซด์วิ่งผ่านหน้าเขาไปนั้นมันตอกย้ำความเ็ปของเขาอย่างมากมาย นี่นับเป็ครั้งที่สองแล้วที่เธอหนีจากเขาไปอย่างไม่ใยดี
สรุปนี่เป็ความผิดของเขาหรือ?
ความรัก กับ หน้าที่
เขาต้องเลือกระหว่างคนสองคน
คนหนึ่งเป็นคนที่รักและบูชา เลี้ยงดูเขามาจนเติบใหญ่ เป็นผู้มีบุญคุณเป็นล้นพ้น เขามีหน้าที่ที่ต้องตอบแทนส่วนอีกคน เป็นคนที่เขารักมากมาย สามารถตายแทนเธอได้ เขาพยายามทำทุกสิ่งให้เธอรับรู้ว่าเขารักเธอมากเพียงใดถ้าจะโทษก็คงต้องโทษเวลา เวลาเจ้าตัวดี มันทำให้เขาและเธอต้องพรากจากกัน ต่อไปนี้ เขาจะไม่ยอมเจ้าเวลาตัวดีนี่อีก เขาจะไม่ยอมให้เวลามาพรากเธอไปอีกแล้ว แต่ว่าวันนี้ เขาจะปล่อยเธอไปก่อน เธอยังไม่พร้อมที่จะเปิดใจให้เขา ต้องรอสักระยะหนึ่ง อะไรๆอาจจะดีขึ้น
85K
