(นิยายแปล) สตรีมเมอร์น่ารักปฏิวัติวงการอาหารกาแลกซี

ตอนที่ 36 ยังต้องช่วยเจ้านายเฝ้าภรรยา

        ถังเหอเองก็ไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจ ถึงแม้ลูกหมาป่าน้อยจะเคลื่อนไหวช้ามาก เขาก็ยังรักษาท่าทางและสีหน้าเดิมไว้ตลอด รอให้มันเข้ามาหาตนอย่างเงียบๆ

        เสี่ยวอิ๋นเฝ้าอยู่ข้างๆ ถังเหอตั้งแต่ต้นจนจบ ท่าทางราวกับเป็นบอดี้การ์ดผู้พิทักษ์ สายตาจ้องเขม็งที่ตัวลูกหมาป่าน้อย หากเห็นมันมีท่าทีว่าจะจู่โจมเมื่อไรก็จะเข้าไปฉีกมันเป็นชิ้นๆ!

        โชคยังดี เจ้าลูกหมาป่าไม่มีเจตนาทำร้ายถังเหอจริงๆ มันค่อยๆ ขยับมาตรงหน้ามนุษย์คนนี้ จากนั้นก็สัมผัสได้ถึงมือใหญ่อันอบอุ่นและอ่อนโยนคู่หนึ่งโอบกอดตัวมัน ช่วยจัดขนให้มันอย่างนิ่มนวล ท่าทีระมัดระวังและจริงจังนั้นราวกับว่ามันเป็นลูกสัตว์น้อยที่ต้องการการดูแลมากที่สุดบนโลกใบนี้

        “โบร๋ว…” ลูกหมาป่าน้อยเงยหน้าขึ้นส่งเสียงร้องเล็กๆ ให้ถังเหอหนึ่งครั้ง แล้วแลบลิ้นสีชมพูออกมาเลียมือเขาเบาๆ เพื่อแสดงความเป็นมิตร

        ถังเหอรู้ว่าตอนนี้ลูกหมาป่ายอมรับเขาแล้ว แม้ว่าเหตุผลส่วนใหญ่อาจจะเป็นเพราะเนื้อย่างของเขา แต่ก็เพียงพอให้เขารู้สึกดีใจมากแล้ว

        เขาเริ่มสัมผัสขาหลังอันผิดรูปข้างนั้นเบาๆ รู้สึกได้ว่าร่างของเจ้าลูกหมาป่าน้อยพลันสั่นเทาขึ้นมา ก่อนจะผ่อนคลายลง ปล่อยให้เขาสัมผัสมัน

        ขาหลังของลูกหมาป่าน้อยผิดรูปอย่างรุนแรงไปแล้ว กระดูกขาของมันหัก แถมยังไม่ได้รับการรักษาที่ถูกต้องและทันท่วงที จึงทำให้มันพิการ

        ถังเหอไม่รู้ว่าในอดีตลูกหมาป่าน้อยตัวนี้ต้องเผชิญกับอะไรมา แต่รู้ว่าตอนนี้เขาสงสารเจ้าหมาป่าน้อยตัวนี้มากๆ อยากช่วยมันรักษาแผล แม้จะยังไม่แน่ใจว่าตัวเองจะสามารถรักษาได้หรือไม่ แต่เขาก็อยากลองพยายามดู

        “เสี่ยวหลาง นายเต็มใจจะกลับบ้านไปกับฉันไหม” ถังเหอถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

        “โบร๋ว” ลูกหมาป่าน้อยโงหัวออกมาจากในอ้อมแขนของถังเหอ สองตาอันใสกระจ่างแต่ซับซ้อนจ้องมองเขาอยู่แบบนั้น ราวกับพยายามตัดสินว่าคำพูดของเขาจริงใจหรือเปล่า

        ถังเหอปล่อยให้ลูกหมาป่าน้อยพินิจพิจารณาตัวเองโดยไม่หวาดหวั่น หนึ่งคนหนึ่งตัว ‘มองกันอย่างลึกซึ้ง’ ทำให้เสี่ยวอิ๋นจอมดราม่าที่ด้านข้างแทบสะกดกลั้นความอิจฉาไว้ไม่ไหว

        มันว่าแล้ว มันว่าแล้ว!

        ก็เสี่ยวเหอเหอของมันอ่อนโยนใจดีขนาดนี้ พวกสัตว์จึงต้านทานไม่ไหว คนดีอย่างเสี่ยวเหอเหออย่างไรก็ต้องเป็นที่ชื่นชอบของคนและสัตว์มากมายอยู่แล้ว เจ้านายซื่อบื้อไร้วิสัยทัศน์ ไม่รู้จักคุณค่าคนดีของมัน จนป่านนี้แล้วก็ยังไม่มา ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไปเสี่ยวเหอเหอของมันมีหวังถูกคนอื่นฉุดไปแน่

        ในใจเสี่ยวอิ๋นผิดหวังกับเจ้านายของตัวเองจริงๆ แต่จะให้หาทางพาเจ้านายของมันมาก็จนปัญญา ทำได้ก็แต่ช่วยเจ้านายโง่เง่านั่นเฝ้าเสี่ยวเหอเหอ คอยดูไว้ไม่ให้ถูกคนหรือสัตว์อื่นลักพาตัวไป

        เฮ้อ...แต่ไม่ว่ากู้ม่อฉีจะโง่แค่ไหน หมอนั่นก็เป็นเจ้านายของมันอยู่ดี จะโยนทิ้งก็ไม่ได้ มันช่างเป็นสัตว์พันธะที่อาภัพเสียจริงๆ

        สัตว์พันธะของคนอื่นแค่ต้องต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเจ้านาย แต่กับมันยังต้องรับหน้าที่ช่วยเจ้านายเฝ้าภรรยาอีก ยังมีสัตว์พันธะตัวไหนน่าอนาถไปกว่ามันอีกไหม

        ไม่มีแล้วแน่ๆ!

        ขณะที่เสี่ยวอิ๋นกำลังเล่นละครฉากใหญ่อยู่ในใจนั้นเอง อีกด้านหนึ่งลูกหมาป่าน้อยกับถังเหอก็ตกลงกันได้แล้ว

        “เอาละ ไลฟ์วันนี้ขอจบแค่นี้นะครับ อีกอย่างวันนี้ทำภารกิจไลฟ์ประจำวันเกินกำหนดไปแล้วด้วย ดังนั้นพรุ่งนี้เลยอยากขอลาสักวัน จะได้พาเสี่ยวหลาง[1]ไปดูหน่อยว่าขาของมันยังรักษาได้ไหม” ถังเหอดูเวลาแล้วพูดกับเหล่าผู้ชมในห้องไลฟ์

        วันนี้เขาไลฟ์ตั้งแต่มาถึงป่าม่อยวนแล้ว จนตอนนี้ก็ไลฟ์มาเกือบๆ แปดชั่วโมงซึ่งเท่ากับปริมาณสำหรับภารกิจไลฟ์สองวันพอดี

        เมื่อเป็นแบบนี้ เขาก็สามารถลาหยุดพักผ่อนได้หนึ่งวันแล้ว

        แม้ว่าแฟนคลับในห้องไลฟ์จะรู้สึกเสียดายที่จะไม่ได้เจอถังเหอหนึ่งวัน แต่ก็รู้ว่าเขามาไลฟ์ทุกวันแบบนี้คงเหนื่อยมาก ต้องการการพักผ่อนบ้างจริงๆ ไม่ต้องพูดถึงว่าพรุ่งนี้ยังต้องพาหมาป่าน้อยไปหาหมอด้วย

        ทุกคนได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ลูกหมาป่าน้อยปรากฏตัวมากับตา จึงรู้สึกเห็นอกเห็นใจหมาป่าน้อยไม่ต่างกัน ย่อมไม่ปฏิเสธแผนของถังเหอ

        ‘พี่ชาย คุณก็เหนื่อยมากแล้ว รักษาเสี่ยวหลางเสร็จก็พักอีกสักวันเถอะ พวกเรารอคุณได้อยู่แล้ว’

        ‘นี่พี่ชายตั้งใจจะรับเลี้ยงเสี่ยวหลางเหรอ บอกเรื่องผลการรักษาเสี่ยวหลางกับพวกเราด้วยได้ไหม เราก็เป็นห่วงมันมากเหมือนกัน’

        “ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงเสี่ยวหลางนะครับ ไว้ถึงตอนนั้นผมจะบอกผลการรักษากับพวกคุณเองครับ” ถังเหอเห็นแฟนๆ ที่น่ารักเห็นใจลูกหมาป่าน้อยกันมากขนาดนี้ ก็ซาบซึ้งใจมากเช่นกัน

        เชิงอรรถ

^ แปลว่า หมาป่าน้อย