บทที่ 11 เผชิญหน้ากับงูกลายพันธุ์
เขาไม่กล้ารอช้าแม้แต่วินาทีเดียว รีบวิ่งกลับไปทันที
เหลียนอี้ใจนตัวสั่น หลบอยู่หลังพี่สาวด้วยความหวาดกลัว
คนที่มากับหวังเถียจวินต่างจ้องมองพี่น้องตระกูลเหลียนด้วยสายตาไม่เป็มิตร
"เหลียนเอ้อร์ ตามกฎแล้ว ใครทำให้คนอื่นตกน้ำต้องชดใช้ยาชำระล้างหนึ่งเม็ด ไม่อย่างนั้นถ้าหวังเถียจวินเป็มะเร็งิัจริงๆ ชีวิตเขาก็จบแล้ว"
พูดจบ พวกเขาก็หันหลังเดินเข้าป่าไป
ในดินแดนร้างนี้มีกฎเช่นนี้จริงๆ แต่กฎนี้ใช้ไม่ได้ผลกับครอบครัวพวกเธอที่ถูกมองว่าโง่เขลา พวกเขาไม่มียาจะให้อยู่แล้ว แล้วจะไปอธิบายเหตุผลให้คนที่ไม่เข้าใจโลกภายนอกฟังได้อย่างไร?"
ได้แต่ยอมเสียเปรียบอย่างเงียบๆ เท่านั้น!
แต่เงื่อนไขก็ต้องตั้งไว้ เผื่อว่ามันจะเป็จริงขึ้นมา
เหลียนเซวียนรู้สึกปวดหัวอย่างหนัก อีกแล้ว... ไม่ระวังก็เป็หนี้อีกแล้ว และหนี้นี้รอไม่ได้ การตกลงไปในน้ำที่มีกัมมันตรังสีสูง ยิ่งปล่อยให้เวลาผ่านไปนาน ความเสี่ยงที่จะเป็มะเร็งิัก็ยิ่งสูง
คืนนี้จะต้องหาเงิน 1,000 หยวนให้ได้ เพื่อให้แม่เอาไปส่งให้บ้านลุงหวัง
แม้ว่าพวกเขาจะเห็นใจครอบครัวคนโง่อย่างพวกเธอ และอาจจะไม่มาเรียกร้องหรือขู่ฆ่าที่บ้านจริงๆ แต่เธอก็ไม่สามารถทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้ได้
เพียงเช้าวันเดียวก็ทำให้พ่อตาในอนาคตสองคนโกรธเสียแล้ว เหลียนอี้อารมณ์ตกถึงขีดสุด ตลอดทางเดินตามหลังพ่อกับพี่สาวคนโตโดยไม่พูดอะไรเลย
เหลียนเซวียนดูเวลา ตอนนี้หกโมงครึ่งแล้ว ในระบบตอนนี้มีแต้มทั้งหมด 56 แต้ม เธอไม่สามารถแลกยาชำระล้างจากร้านค้าในระบบเพื่อชดใช้ให้ตระกูลหวังได้
บรรจุภัณฑ์ของยาต่างกัน พวกเขาคงไม่ยอมรับแน่นอน
ดังนั้นเธอจึงต้องพยายามเก็บของเก่าให้มากที่สุด นำสิ่งที่หาได้ไปแลกเงิน แล้วให้พวกเขาเอาเงินไปซื้อยาเอง ทุกคนจะได้สบายใจ
เธอต้องรีบหาสถานที่ที่สามารถเก็บเกี่ยวอาหารได้ทันที
"พ่อ พ่อรู้ไหมว่าที่ไหนยังมีอาหารให้เก็บได้บ้าง?" เหลียนเซวียนถาม
เหลียนเอ้อร์ส่ายหน้า
"ไม่มีอาหารแล้ว ตอนนี้อาหารทั้งหมดถูกตรวจสอบไปแล้ว หาไม่ได้แล้ว"
ขณะที่พูด มุมปากของเขายังคงมีรอยยิ้มบริสุทธิ์ อารมณ์ไม่ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์วุ่นวายเมื่อครู่เลย
เหลียนเซวียนอดอิจฉาไม่ได้ การมีพ่อที่โง่เขลาแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ!
มองไม่ออกว่าใครดีใครร้าย จึงไม่ต้องแบกรับภาระทางใจใดๆ ต่อให้ฟ้าถล่มดินทลายก็ยังมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขได้
เหลียนเซวียนหันไปมองน้องชายอีกครั้ง
"น้องชาย นายมีสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับฝึกวิชาอีกไหม?"
เหลียนอี้พอได้ยินเื่นี้ก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
"มีสิ!"
เหลียนเซวียนมองเหลียนอี้ด้วยความหวัง
"ในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์นั้นมีข้าวสาลีอีกไหม?"
"ไม่มีข้าวสาลี มีข้าวเ้า จะไปไหม?" เหลียนอี้ตอบ
เหลียนเซวียนพยักหน้าอย่างแรง
"ไป ไป ไป น้องชาย นำทางไปข้างหน้าเลย!"
เหลียนอี้วิ่งออกไปทันที เหลียนเซวียนกับพ่อวิ่งตามไปอย่างรวดเร็ว ทั้งสองคนเพิ่งฟื้นตัวจากความเสียหายจากกัมมันตรังสีสูง วิ่งไม่เร็ว และวิ่งไปไม่กี่ก้าวก็หายใจไม่ทัน หัวใจเต้นแรง ไอไม่หยุด
แบบนี้ไม่ได้ ร่างกายที่แข็งแรงเป็ทุนสำคัญของการเก็บของเก่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ต้องค่อยๆ ฟื้นฟูร่างกายให้ดีขึ้น เวลาเก็บของเก่าจะได้มีประสิทธิภาพมากขึ้น
เหลียนเซวียนใช้แต้มไป 33 แต้ม ซื้อยาฟื้นฟูครึ่งขวด แบ่งให้พ่อดื่มคนละครึ่ง
เหลียนอี้หันกลับมา เห็นพี่สาวกับพ่อกำลังเทอะไรบางอย่างเข้าปาก
เขาทนไม่ได้ วิ่งกลับมาถาม
"พี่สาว กินอะไรกัน?"
"กินยา" เหลียนเซวียนส่ายขวดยาที่ว่างเปล่า
"ยาอะไร ฉันก็จะกินด้วย!"
"ขม" เหลียนเซวียนตอบสั้นๆ
เหลียนอี้ไม่เชื่อ รับขวดแก้วเล็กมา สูดกลิ่นข้างในอย่างแรง
"ไม่ขมนี่ ผมไม่ได้กลิ่นขมเลย"
เหลียนเซวียนเตะเขาทีหนึ่ง
"รีบนำทางเร็ว ระวังเดี๋ยวหวังเถียจวินกลับมาตีนายนะ!"
พอได้ยินชื่อหวังเถียจวิน เหลียนอี้ใจนวิ่งหนีไปทันที
เหลียนเซวียนรู้สึกว่าหลังจากดื่มยาแล้ว ร่างกายมีแรงขึ้นเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเป็เพราะจิตใจหรือไม่ เธอเดินโซเซตามรอยเท้าของน้องชาย ในที่สุดก็มาถึงสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่เขาพูดถึงตอนเวลา 10 โมง!
ครั้งนี้ไม่ได้เห็นข้าวทันที
แต่ต้องเดินตามน้องชายไปตามลำธารเข้าไปในูเาระยะหนึ่ง มาถึงบริเวณที่เต็มไปด้วยก้อนหินระเกะระกะ ในที่สุดก็เห็นกอข้าวที่เขียวชอุ่มที่จุดที่ลำธารเลี้ยว
ข้าวที่นี่ทั้งหมดเหลืองแห้งแล้ว แต่ที่ปลายมีรวงข้าวหนักอึ้งอยู่ไม่น้อย มองดูแล้วไม่น้อยกว่าข้าวสาลีเมื่อวานเลย
และในูเามีต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงาทึบ ไม่ต้องกังวลเื่แดดร้อนและกัมมันตรังสีสูง สามารถนั่งบนก้อนหินใหญ่ตรวจสอบได้อย่างสบายใจ
ทั้งสามคนลงมือตัดข้าวทันที
ข้าวเหล่านี้ไม่ใช่รอบที่สอง แต่เป็รอบแรก
ตามหลักแล้วควรเก็บเกี่ยวไปเมื่อสองเดือนก่อน เนื่องจากทิ้งไว้นานขนาดนี้ เมล็ดข้าวจำนวนไม่น้อยร่วงหล่นไปแล้ว ที่เหลือก็หลวมมาก เพียงแค่ใช้มือแตะเบาๆ ก็ร่วงลงมา
ถ้าตกลงไปในน้ำลำธารที่มีกัมมันตรังสีเกินมาตรฐานก็เอาไปใช้ไม่ได้แล้ว
ทุกครั้งที่ข้าวร่วงไปเม็ดหนึ่ง หัวใจของเหลียนเซวียนก็เ็ปราวกับมีเืหยด
เธอรีบหยิบกระสอบป่านออกมาจากเป้ รองไว้บนพื้น ค่อยๆ ปัดรวงข้าวลงบนกระสอบป่าน แล้วใช้มือทั้งสองถูไปมา เมล็ดข้าวทั้งหมดก็ร่วงลงบนกระสอบป่าน
พ่อและน้องชายเห็นวิธีการของเหลียนเซวียน ก็เริ่มเลียนแบบเธอ
ทั้งสามคนจมอยู่ในความสุขของการเก็บเกี่ยว ไม่ได้สังเกตเลยว่า มีงูลายสีเทาเข้มตัวใหญ่เท่าแขนเด็กทารกค่อยๆ ห้อยลงมาเหนือศีรษะของเหลียนเซวียน
เมื่อเหลียนอี้สังเกตเห็น เขาร้อง
"แม่เ้า!"
งูใ เดิมมันเตรียมจะโจมตีเหลียนเซวียน แต่กลับพุ่งตรงไปที่เหลียนอี้แทน
โชคดีที่มันพุ่งเข้าใส่เหลียนอี้ที่ร่างกายยังแข็งแรงพอสมควร
เห็นเหลียนอี้ยกกระสอบป่านขึ้นมากันการโจมตีของงูใหญ่ แล้วห่อหุ้มงูไว้ในกระสอบ มือทั้งสองกดแน่น
งูตัวนั้นดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งอยู่ข้างใน
"พี่สาว เอาไม้มาตีมัน เร็วเข้า!"
เหลียนเซวียนในชาติก่อนมักจะออกไปเก็บของในป่าบ่อยๆ เธอเคยเห็นงูมาไม่น้อย แต่การลงมือตีงูแบบนี้ ไม่เคยทำมาก่อนเลย คิดแล้วขาทั้งสองก็อ่อนไปหมด
แต่ตอนนี้น้องชายกำลังกดงูใหญ่ไว้แน่น ถ้าไม่รีบฆ่ามันให้ตาย มันอาจจะมุดออกมาจากช่องว่างและกัดเหลียนอี้ อันตรายถึงชีวิตได้ทุกเมื่อ
เหลียนเซวียนไม่ลังเลอีกต่อไป คว้าท่อนไม้มา ตีลงไปที่กระสอบที่มีงูอยู่ข้างในอย่างแรง
หนึ่งที สองที สามที...
สัตว์ร้ายนั้นค่อยๆ หยุดเคลื่อนไหว
"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับเ้าของร่าง คุณสำเร็จในการฆ่างูกะปะหัวตะปูแดงที่กลายพันธุ์ ได้รับ 35 แต้ม"
"งูตัวนี้มีพิษร้ายแรง และหลังจากกลายพันธุ์แล้วมันกระหายเืและชอบฆ่า มีความสามารถในการสืบพันธุ์สูงมาก บริเวณใกล้เคียงต้องมีตัวอื่นๆ อีกแน่นอน แนะนำให้ถอนตัวออกมาทันที"
ไม่ทันได้ดีใจกับ 35 แต้มนั้น เหลียนเซวียนะโเสียงดัง
"วิ่ง!"
ทั้งสามคนรีบออกจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว แม้แต่เมล็ดข้าวที่เพิ่งถูไว้ก็ไม่ทันได้เก็บ
เมื่อวิ่งออกมาอยู่ใต้แสงแดดร้อนระอุ หัวใจของเหลียนเซวียนก็สงบลงบ้าง พวกเขาหาร่มเงาต้นไม้เพื่อหลบแดด เอาผ้าคลุมกันแดดออกมาคลุมตัว
แสงแดดยามเที่ยงกำลังแรง อุณหภูมิใต้ผ้าคลุมสูงถึง 45 องศา โชคดีที่ลมบนูเาแรง พัดเอาความร้อนออกไปได้บ้าง
เหลียนเซวียนมีเวลาย้อนคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ เป็ความประมาทของเธอเอง
ยามเที่ยงร้อนจัด งูก็เหมือนคนที่ชอบอยู่ในที่ร่ม ประกอบกับที่นั่นมีกองหินระเกะระกะและมีแหล่งน้ำ เป็ที่อยู่อาศัยตามธรรมชาติของงู
เมื่อพบสถานที่แบบนี้ในป่า ไม่ต้องคิดเลย ควรหันหลังกลับทันที มีงู 10,000% แน่นอน!
แต่เธอกลับมองข้ามจุดนี้ไป สนใจแต่ข้าวที่สุกงอมเ่าั้
ล้วนเป็เพราะความยากจน
แม้จะรู้ว่าที่นั่นมีงู เหลียนเซวียนก็ยังไม่สามารถละทิ้งข้าวเ่าั้ได้ ถ้า่เที่ยงไม่เหมาะกับการเก็บเกี่ยว เธอก็อาจจะรอให้ถึงเวลาที่อากาศเย็นแล้วค่อยไปอีกครั้ง
3K
