ฝ่ามือที่มองไม่เห็น

ยามไฮ่ ความมืดมิดปกคลุมกระท่อมไม้ท้ายสวนสมุนไพรของหมอซุน กลิ่นยาต้มฉุนจัดอบอวลไปทั่วห้องปรุงยา เฉินกู่นั่งบนม้านั่ง แผลเป็นลึกที่ข้อมือขวาเด่นชัดใต้แสงตะเกียง สายตาทอดมองหมอเฒ่าบดสมุนไพรในโกร่งหินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

“ข้ากับนายอำเภอเค้นถามจนกู่เฉินซานยอมรับว่ามีผู้อยู่เบื้องหลัง” เฉินกู่เอ่ยเสียงต่ำ “แต่มันยังปากแข็งเรื่องฆ่าคน ถ้าไม่ใช่มันแล้วจะเป็นใคร”

หมอเฒ่าเงยหน้าขึ้น “มาถึงขั้นนี้ ถ้าไม่ใช่มัน ก็คงเป็นท่านกับข้าแล้ว”

“นายอำเภอเชื่อมั่นแต่ในกฎหมายและเอกสาร” มือปราบเฒ่าแค่นเสียง “บุกถึงสำนักแต่กลับต้องถอยเพราะไม่มีหมายอาญา หากรอการสืบสวนตามระเบียบ ร่องรอยคดีคงถูกลบจนสิ้น... ความจริงเรื่องคนที่ฆ่าเฉินอู่ลูกชายข้า ก็คงถูกฝังไปพร้อมกับพวกมัน”

หมอซุนละมือจากโกร่งหิน ใบหน้านิ่งสนิท “แล้วท่านคิดจะลงมืออย่างไร”

เฉินกู่ชูกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา “ข้ามีหลักฐานสรุปคดีที่มัดตัวกู่เฉินซาน ข้าจะลากตัวมันมาสะสาง”

“ที่ใด”

“โรงเจร้างท้ายเมืองคืนนี้” เฉินกู่ตบฝ่ามือลงบนโต๊ะ “ข้าจะใช้ข้ออ้างเรื่องเบาะแสชายชุดดำนัดมันไปพบ... แต่ฝีมือข้าด้อยกว่ามัน ข้าต้องการตัวช่วยจากท่าน ป้องกันมิให้เสือตัวนี้แแว้งกัด”

“สิ่งใด” หมอเฒ่าถามเสียงราบเรียบ

“ยาที่ระงับลมปราณ ข้าต้องทำให้มันสิ้นฤทธิ์ก่อน”

หมอซุนนิ่งเงียบ ปลายนิ้วเคาะโกร่งบดยาช้า ๆ ก่อนหันไปหยิบห่อยาสีขาวบนชั้นวาง “นี่คือยาสยบราชสีห์ ออกฤทธิ์ลิดรอนเส้นชีพจรและลมปราณ ยามยาเข้าสู่ร่างกาย ต่อให้เป็นยอดฝีมือก็ยากจะโคจรลมปราณชั่วคราว วิธีใช้ก็ง่ายดาย... เพียงกระจายตามทิศทางลม”

มือปราบหันมาสบตากับหมอยาเฒ่า “ท่านคงไม่วางยาข้าด้วยกระมัง”

“หากข้าคิดทำเช่นนั้น ท่านคงไม่ได้อยู่มาจนถึงบัดนี้”

ทั้งสองประสานสายตาผ่านแสงตะเกียงสลัว ภายในห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมราตรีพัดผ่านรอยแตกของผนังดังหวีดหวิว

….

ท่ามกลางความมืดมิดที่ปกคลุมสำนักชิงเฟิง แสงโคมส่องกระทบแผ่นกระดาษยับย่นที่ถูกลูกดอกซัดทะลุบานหน้าต่างปักตรึงบนเสาไม้ กู่เฉินซานดึงกระดาษออกมากางอ่าน

‘กู่เฉินซาน... หากอยากล้างมลทิน และรู้ว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลังที่ใช้สำนักเจ้าเป็นแพะรับบาป จงมาพบข้าที่โรงเจร้างท้ายเมืองคืนนี้เพียงลำพัง ข้ามีเบาะแสสำคัญ... เฉินกู่’

กู่เฉินซานผ่อนลมหายใจ ปมเรื่องเงินทุนลับที่นายอำเภอทิ้งไว้เมื่อกลางวันยังหนักอึ้งในความรู้สึก จดหมายฉบับนี้คือโอกาสเดียวที่จะเผยตัวผู้อยู่เบื้องหลังทั้งหมด

“ท่านประมุข จะปลอดภัยหรือขอรับที่จะไปเพียงลำพัง” พ่อบ้านถามด้วยความกังวล

“เฉินกู่เป็นมือปราบเก่าแก่ แม้วู่วามแต่ฝีมือยังห่างข้าหลายขุม” กู่เฉินซานตอบเสียงเรียบ “หากข้าหลบเลี่ยง ยิ่งจะทำให้ทางการปักใจเชื่อว่าสำนักเราเกี่ยวข้องกับการฆ่าฟัน”

ประมุขสำนักคว้ากระบี่บนโต๊ะ ทะยานร่างออกทางหน้าต่าง มุ่งตรงสู่โรงเจร้างท้ายเมือง สวนกระแสลมราตรีที่พัดกรรโชกจนป่าไผ่เสียดสีดังระงม

ชั่วยามเดียวกัน ณ ที่ว่าการเมืองจินไห่ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันเริ่มริบหรี่ กู้เสวียนนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงาน ตรงหน้ามีสมุดบันทึกคดีและผลตรวจศพวางเรียงเป็นระเบียบ เขาแตะปลอกพู่กันที่อกเสื้อแผ่วเบา... ยามนี้ข้อมูลครบถ้วน น้ำหนักเพียงพอปิดคดี…

ขุนนางหนุ่มสูดลมหายใจลึก สายตาทอดมองความมืดมิดที่ปกคลุมเมืองท่าจินไห่ ก่อนจะลุกขึ้นจัดเครื่องแบบให้เรียบร้อย เดินออกจากห้องทำงานไป