เว่ยชิงหลงกับครอบครัวนั่งรถม้าถึงสามชั่วยาม(หกชั่วโมง)ก็มาถึงยังคฤหาสน์ตระกูลเว่ยในเขตเมืองซานซี
“คฤหาสน์หลังนี้กว้างใหญ่และสวยงามนัก ตลอดชีวิตของแม่ เคยเห็นจวนตระกูลขุนนางมามากมาย ยังไม่อาจเทียบกับคฤหาสน์ตรงหน้านี้ได้ ลูกแม่ช่างมีความสามารถนัก”
เว่ยเหม่ยหง ชื่นชมบุตรชายวัยหกปีที่สรรสร้างที่พักอาศัยออกมาได้สวยงามมากขนาดนี้ ความสามารถช่างเกินอายุเสียจริง ตัวนางไม่อาจคาดเดาว่าบุตรชายของตนจะทำสิ่งใดบ้างในอนาคต
“พี่ใหญ่ ลำธารที่พี่ใหญ่พูดถึงอยู่ที่ใดหรือเ้าค่ะ”
“อยู่ด้านหลังของคฤหาสน์”
“หนิงเอ๋อ เดินทางมาตั้งไกลไม่เหนื่อยหรือลูก ไว้ไปที่หลังเถิด”
“ไม่เป็ไรขอรับท่านแม่ ข้าจะพาหนิงเอ๋อไปดูเองขอรับ”
“ชิงหลงลูกอย่าตามใจน้องให้มากนัก”
“ขอรับท่านแม่”
“หนิงเทียน น้องจะไปกับพี่ใหญ่ด้วยหรือไม่”
“ข้าจะอยู่กับท่านแม่ขอรับ”
“ท่านแม่กับน้องห้าหนิงเทียนไปพักข้างในห้องโถงก่อน ลูกจะให้ทหารองครักษ์ขนสิ่งของในรถม้าเข้าไปเก็บในห้อง”
เว่ยชิงหลงสั่งให้ทหารองครักษ์ขนสิ่งของในรถม้าไปเก็บข้างในคฤหาสน์ จากนั้นเว่ยชิงหลงก็พาน้องสาวไปดูลำธารด้านหลังคฤหาสน์
เมื่อพาน้องสาวไปดูลำธารด้านหลังคฤหาสน์เสร็จ เว่ยชิงหลงก็ไปยังห้องโถง
“ลูกแม่ แม่ได้เดินดูคฤหาสน์ไปบ้างแล้ว พื้นที่คฤหาสน์กับกว้างกว่าที่คิด แม่มีความคิดเห็นว่า้าคนมาทำความสะอาดและทำหน้าที่อื่นๆในคฤหาสน์”
“แล้วจะไปหาผู้คนเ่าั้ได้จากที่ใดขอรับท่านแม่”
“โรงค้าทาสกับทาสจากทางการ ตามความเห็นของแม่หากเป็ทาสจะดีกว่า”
“ท่านแม่ โรงค้าทาสมีทุกแคว้นเลยหรือไม่ขอรับ”
“ย่อมมีทุกแคว้นทุกเมืองลูก แล้วเมืองที่อยู่ใกล้สุดคือเมืองใด?”
“เมืองซานซีท่านแม่ อยู่ห่างจากคฤหาสน์ตระกูลเว่ยเราสี่สิบลี้ (ยี่สิบกิโลเมตร) ข้าจะพาท่านแม่ออกเดินทางเข้าเมืองในตอนเช้าขอรับ”
“ท่านแม่ข้าหิวเ้าค่ะ”
“แม่จะไปทำอาหารให้กับลูก”
“ท่านแม่ ข้าช่วยท่านแม่ทำอาหารนะขอรับ ห้องครัวอยู่ทางนี้”
หลังเว่ยชิงหลงทำอาหารช่วยมารดาเสร็จ ก็มานั่งกินอาหารพร้อมกันน้องชายน้องสาว
“ท่านแม่ไม่กินด้วยกันหรือขอรับ”
“ตอนนี้แม่ยังไม่หิว พวกลูกกินเถอะ”
เว่ยเหม่ยหง เดินมานั่งและรินน้ำชาแล้วดื่ม มองลูกทั้งสามคนกินอาหาร หลังเว่ยชิงหลงกินข้าวเสร็จก็นำชามไปล้างด้วยตนเอง จากนั้นเว่ยชิงหลงก็พามารดากับน้องชายน้องสาวไปยังห้องพัก
“นี้คือห้องของท่านแม่กับหนิงเอ๋อขอรับ”
“พี่สี่ มีห้องของข้าด้วยหรือไม่ขอรับ”
“ย่อมมีแน่นอน ”
“ท่านแม่สิ่งของเครื่องใช้อยู่ในห้องแล้วนะขอรับ ข้าจะพาน้องห้าไปดูห้องของตนเอง”
“หนิงเทียน ลูกแน่ใจแล้วหรือจะนอนคนเดียวได้”
“ข้าโตแล้วขอรับท่านแม่”
เว่ยเหม่ยหงยิ้มให้กับบุตรชายคนที่ห้าของตน จากนั้นเว่ยชิงหลงก็พาน้องชายมายังอีกห้องหนึ่ง
“หนิงเทียนนี้ห้องของเ้า”
“ท่านพี่ ข้าขอนอนด้วยได้หรือไม่”
“ฮ่าๆได้แน่นอนตามพี่สี่มา ห้องของพี่อยู่ไม่ไกล”
เว่ยชิงหลงบอกกับน้องชายของตน
ในเช้าวันรุ่งขึ้น เว่ยชิงหลงกับคนในครอบครัวขึ้นรถม้าและออกเดินทางไปยังเมืองซานซี หลังจากนั้นอีกครึ่งชั่วยาม(หนึ่งชั่วโมง)เว่ยชิงหลงก็ได้เดินทางมาถึงเมืองซานซี
“ชิงหลงลูกจะไปที่ใดก่อน”
“ไปดูทาสของทางการก่อนขอรับ แต่ว่าสถานที่ไม่เหมาะที่จะให้น้องสองคนเข้าไป ลูกขอเข้าดูเหล่าทาสของทางการเองจะดีกว่า”
“แม่กลัวว่าทางการจะไม่เชื่อถือ หากลูกเข้าไป”
“ลูกยังมีทหารองครักษ์ติดตามเข้าไป อาจจะสร้างความน่าเชื่อถือได้อยู่ขอรับท่านแม่”
“อย่างนั้นแม่กับน้องจะรอลูกอยู่ข้างนอก”
“ขอรับท่านแม่ ถ้าเช่นนั้นลูกขอตัวเข้าไปข้างในก่อน”
เว่ยชิงหลงพร้อมกับทหารองครักษ์อีกสี่นายเข้าไปยังที่คุมขังทาสของทางการ
“พวกท่านมาทำอันใดหรือ?”
1K
