สนมรักของเจิ้นวันวันคิดแต่จะหาตังค์ [จบ]

        “อีกประเดี๋ยวเจ้าก็รู้เองตอนนี้อย่าส่งเสียงรบกวนข้า”

        หมิงเป่าจูกดเข็มเงินลงบนผิวเนื้ออย่างแผ่วเบาปรายตามองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง

        สตรีผู้นั้นอึ้งผงะรู้สึกได้ว่านอกจากหมิงเป่าจูแล้วยังมีสายตาเย็นชาอีกคู่หนึ่งจ้องมองมา แต่นางไม่กล้าเอี้ยวศีรษะไปดูริมฝีปากเม้มแน่น ไม่พูดอะไรอีกเลย

        ปลายเข็มเงินเล็กบางถูกแทงลงไปยังตำแหน่งฝังเข็มหมุนบิดเล็กน้อย เปลือกตาของบุรุษผู้นั้นก็ขยับเปิดปิด

        จากนั้นนางหยิบเข็มอีกเล่มแทงลงไปยังจุดฝังเข็มอีกจุดหัวคิ้วของเขาก็เริ่มขมวดเกร็ง

        เข็มถูกฝังลงไปเล่มแล้วเล่มเล่าสีหน้าของบุรุษยิ่งทรมานมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงเล่มที่ห้า หมิงเป่าจูจึงรู้สึกว่าเพียงพอแล้ว

        “เอากระโถนมารอง”นางหันไปพูดกับสตรีผู้นั้น

        “เอ่อ มะ...มารองอันใดหรือ”สตรีผู้นั้นยังไม่ทันตั้งสติ จึงถามออกไปโดยไม่ทันคิด

        “เร็วเข้า!”หมิงเป่าจูตวาดเสียงเข้ม

        บัดนี้บุรุษผู้นั้นไม่มึนงงอยู่ในภวังค์อีกต่อไปดวงตาเบิกโพลง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงถี่ขึ้น แก้มสองข้างก็พองยุบสลับกันไปมา

        ในที่สุดสตรีผู้นั้นก็เข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องการให้ตนเองเอากระโถนไปให้สามีของตนเองดูเหมือนว่าเขาจะอาเจียนออกมาแล้ว!

        ขณะกำลังจะกระโถนขึ้นมาก็ถูกแย่งไปเสียก่อน บุรุษผู้นั้นใช้สองมือประคองกระโถน อ้าปากอาเจียนก้อนเลือดสีดำออกมาคำโต

        เมื่อพินิจอย่างละเอียดอ๊ะ ไม่ถูกต้อง!

        เลือดดำก้อนนั้นขยับได้!

        หลี่อวิ๋นเกิดความอยากรู้อยากเห็นจึงเดินเข้ามาดูใกล้ๆก็เห็นก้อนเลือดสีดำปี๋ในกระโถนกำลังดิ้นไปมาอย่างเริงร่า

        พลันรู้สึกคลื่นไส้ในท้องรีบปิดปากเดินถอยไปด้านข้าง เกือบจะอาเจียนออกมา นั่นมันตัวอะไรกัน!

        แม้แต่หมิงเป่าอวี้ที่ยืนอยู่ข้างๆก็เบิกตากว้าง มองแวบเดียวก็รีบเบือนหน้าหนี ไม่กล้าดูอีก

        “กรี๊ด!”

        สตรีผู้นั้นร้องตกใจก่อนรีบเอามือปิดปากของตนเอง

        น้ำตาเอ่อคลอมองสามีที่ยังคงอาเจียนก้อนเลือดสีดำออกมาด้วยความปวดใจยิ่ง แต่ไม่รู้จะช่วยอย่างไร ได้แต่มองตาปริบๆ

        อู๋ซิ่วไฉมองดูอยู่สองสามครั้งก็เริ่มไม่สบายคอ เหมือนมีบางอย่างมาจุกอยู่ รู้สึกขยะแขยงจนทนไม่ไหวอีกต่อไป

        ส่วนหลี่ต้าเหนียงอายุมากแล้วยิ่งทนเห็นของเช่นนั้นไม่ไหว เป็นลมล้มพับไปในทันที

        “ท่านแม่!”อู๋ซิ่วไฉร้องเสียงหลง

        “รีบพยุงป้าหลี่เข้าไปพักผ่อนข้างในก่อน”

        หมิงเป่าจูฝังเข็มพลางสั่งให้อู๋ซิ่วไฉพยุงร่างของมารดาเข้าไปพักในห้อง

        โชคดีที่แค่เป็นลมไม่จำเป็นต้องรักษา แค่พักผ่อนสักครู่ก็หายแล้ว

        บนหน้าผากของบุรุษผู้นั้นมีเหงื่อเม็ดละเอียดผุดพรายไหลรวมมาที่พวงแก้มก่อนที่จะหยดลงมาเป็นเม็ดใหญ่ๆ ท่าทางทรมานมาก

        ชาวบ้านที่มาชมความครึกครื้นต่างพากันสะท้านเยือกมองภาพอันน่าสยดสยองเบื้องหน้าโดยไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

        ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคนชายผู้นั้นก็ยังคงอาเจียนก้อนเลือดสีดำออกมาไม่หยุด เป็นที่น่าตกใจและน่าสะพรึงเป็นอย่างยิ่ง

        มีตัวหนึ่งกระเด็นลงบนพื้นโดยมิได้ตั้งใจทำเอาสตรีผู้นั้นตกใจกระโดดหนี แม้แต่คนที่ยืนอยู่ห่างๆ ก็ยังถอยหลังโดยไม่รู้ตัว เพราะกลัวว่าเจ้าตัวประหลาดนั่นจะกระเด็นมาโดนตัว

        “หนอนดูดเลือด!นี่มันหนอนดูดเลือด!”

        มีคนผู้หนึ่งเหมือนจะจำได้ว่ามันคือตัวอะไรก็ร้องขึ้นมาท่ามกลางฝูงชนบรรดาสตรีและเด็กๆ ที่ขวัญอ่อนต่างพากันกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว

        แม้แต่บุรุษร่างกำยำแข็งแรงยังหน้าเผือดสี หายใจหอบถี่เล็กน้อย พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกสะอิดสะเอียนที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในช่องอกอย่างเต็มที่

        ในร่างกายของชายผู้นั้นมีหนอนดูดเลือดอยู่มากมายขนาดนี้เชียวหรือ!

        ถูกต้อง สิ่งที่อยู่ในร่างกายของบุรุษผู้นั้นคือหนอนดูดเลือดมีชื่อเรียกทางวิทยาศาสตร์ว่า Hirudineaหรือที่รู้จักทั่วไปว่าปลิง

        มันมักอาศัยและแพร่พันธุ์ในแหล่งน้ำจืดใครที่ทำนาจะต้องรู้จักมันเป็นอย่างดี พวกมันมักอาศัยอยู่ในนาข้าวและบริเวณน้ำตื้นคอยดูดเลือดคน สัตว์เลี้ยง และกบเป็นอาหาร

        มิน่าเล่า ร่างกายของเขาถึงได้ผ่ายผอมซีดเซียวไร้ซึ่งเลือดฝาด ที่แท้ก็ถูกปลิงดูดเลือดไปจนแห้ง!

        เวลานี้สตรีผู้นั้นรู้สึกวิงเวียนตาลายสีหน้าซีดเผือด แต่เพื่อสามีที่รัก จึงพยายามรวบรวมสติ ยืนอยู่เคียงข้างเขาไม่ห่าง

        ยิ่งเมื่อเห็นว่าหมิงเป่าจูเพียงขมวดคิ้วเล็กน้อยนอกนั้นสีหน้าก็ยังคงเรียบเฉย ค่อยๆ ฝังเข็มต่อไป นางยิ่งรู้สึกนับถือปนละอายใจ

        ไม่ใช่ว่าหมิงเป่าจูไม่กลัวหรือไม่รู้สึกรังเกียจ แต่เป็นเพราะนางไม่กล้ามองต่างหาก

        หมออย่างนางผ่านอะไรมามากมายแต่ก็ไม่เคยเห็นปลิงมากมายเช่นนี้มาก่อน แค่คิดก็ขนลุกแล้ว

        แต่เพื่อมิให้เป็นการรบกวนการรักษานางไม่มองจะดีกว่า เพียงจ้องไปที่แขนของชายที่กำลังฝังเข็มก็พอ

        ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไรปลิงและเลือดก็เกือบเต็มกระโถน คนผู้นั้นจึงหยุดอาเจียน

        ทว่าเพียงแค่เห็นปลิงที่ยังคงดิ้นดุ๊กดิ๊กอยู่ในกระโถนเขาก็เกือบจะอาเจียนออกมาอีกรอบ ขนลุกขนพองไปทั้งตัว

        ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าปลิงแต่ละตัวซึ่งมีขนาดเกือบเท่าไข่ไก่พวกนี้จะออกมาจากท้องของตนเอง

        แต่ละตัวอวบอ้วนขนาดนี้มิน่าเล่าเขาถึงหมดเรี่ยวหมดแรง ท่านหมอแต่ละคนที่ตรวจอาการก็บอกว่าเสียเลือดมาก แต่กลับหาสาเหตุแท้จริงไม่พบ

        ไม่ทันที่เขาจะคิดอะไรต่อก็มึนหัว ตาลาย เหมือนใกล้จะเป็นลม

        “เป่าอวี้น้ำตาลแดงอยู่ไหน รีบเอามาให้เขาดื่มเร็วเข้า!”

        โชคดีที่หมิงเป่าจูสังเกตเห็นทันจึงรีบฝังเข็มอีกเล่มเพื่อประคองลมหายใจของเขาไว้ หากเขาเป็นลมไปจริงๆ เกรงว่าจะปลุกขึ้นมาได้ยาก

        “อยู่นี่ อยู่นี่”

        หมิงเป่าอวี้รีบยกน้ำตาลแดงที่ต้มเตรียมไว้แล้วไปให้สตรีผู้นั้นไม่รอให้หมิงเป่าจูลงมือ รับน้ำตาลแดงมา ประคองร่างของสามีแล้วป้อนให้เขาดื่ม

        “อย่ากังวลไปเขาเพียงเสียเลือดมาก ร่างกายอ่อนเพลีย หลังจากดื่มน้ำตาลแดงและพักผ่อนสักครู่ก็จะดีขึ้นอาการวิงเวียนศีรษะจะหายไปเอง”

        หมิงเป่าจูเอ่ยปลอบใจบุรุษผู้นี้อาการหนักเพราะเสียเลือดมาก เกรงว่าระดับน้ำตาลในเลือดคงต่ำเกินไปจนเกิดอาการช็อกแต่เรื่องเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องอธิบาย เพราะนางคงไม่เข้าใจ

        “ท่านหมอหมิงเช่นนี้คือสามีของข้าหายดีแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ” สตรีผู้นั้นถามอย่างระมัดระวัง

        “ยังหรอก”

        หมิงเป่าจูดึงเข็มเงินออกจากร่างของบุรุษผู้นั้นทีละเล่มเก็บใส่ในกล่องเก็บเข็ม ก็เห็นสตรีผู้นั้นที่ยกถ้วยน้ำตาลแดงอยู่ซวนเซ เกือบจะหกล้ม

        ยังไม่หายอีกหรือสตรีผู้นั้นสิ้นหวัง ไม่มีใครรักษาสามีของนางได้จริงๆ หรือ

        “เจ้าอย่าเพิ่งใจร้อนไปความหมายของข้าคือตอนนี้ปลิงถูกขับออกมาหมดแล้ว แต่เพื่อป้องกันสิ่งไม่คาดคิด กลับไปยังต้องให้เขากินยาตามเทียบยาให้ตรงเวลา”

        ถึงแม้ว่าจะสำรอกตัวเต็มวัยออกมาได้หมดแล้วแต่ความสามารถในการเอาชีวิตรอดของปลิงนั้นแข็งแกร่งมาก หมิงเป่าจูกังวลว่าในท้องของเขาจะยังคงมีไข่ของพวกมันหลงเหลืออยู่

        หากไม่กำจัดให้สิ้นซากเมื่อฟักออกมาเป็นตัวอ่อน ก็จะเข้าไปทำร้ายร่างกายของเขาซ้ำอีกครั้ง ซึ่งครั้งหน้าคงจะสายเกินไป

        เมื่อได้ยินดังกล่าวสตรีผู้นั้นก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก หัวใจที่ลอยคว้างอยู่กลับมาเข้าที่ คุกเข่าลงกับพื้นอีกครั้ง

        “ขอบพระคุณท่านหมอหมิงขอบพระคุณท่านหมอหมิง ชาติภพนี้ข้ายินดีเป็นวัวเป็นม้ารับใช้ท่าน ตอบแทนที่ท่านช่วยชีวิตสามีข้าเอาไว้!”น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความซาบซึ้งตื้นตัน

        ตอนนี้ชายผู้นั้นก็รู้สึกตัวแล้วเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ก็ฝืนร่างกายที่ยังอ่อนแรง ไถลตัวลงจากเก้าอี้ คุกเข่าลงกับพื้นโขกศีรษะคำนับเงียบๆ โดยไม่เปล่งเสียงออกมาสักคำ

        “ท่านหมอหมิงสามีข้าเขาเป็นใบ้ พูดไม่ได้ จึงไม่สามารถเอ่ยคำขอบคุณได้ แต่เขาซาบซึ้งในบุญคุณของท่านมากเจ้าค่ะ!”สตรีผู้นั้นเห็นหมิงเป่าจูมองมายังสามีของตน จึงรีบอธิบาย

        ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เองถึงได้ไม่ส่งเสียงออกมาเลยแม้แต่น้อยตั้งแต่ที่ภรรยาโวยวาย ตอนแรกหมิงเป่าจูนึกว่าเขาป่วยหนักจนเกินไปถึงขั้นไม่สามารถพูดจาได้แล้ว

        “พวกข้ายินดีเป็นวัวเป็นม้ารับใช้ท่าน!”

        สตรีผู้นั้นพยุงสามีขึ้นก่อนจะโขกศีรษะคำนับหมิงเป่าจูอีกครั้ง แต่ถูกนางยับยั้งไว้

        “ข้าไม่ต้องการให้พวกท่านเป็นวัวเป็นม้าลุกขึ้นมาเถิด”

        หมิงเป่าจูยื่นมือที่อ่อนแรงออกไปยั้งการโขกศีรษะคำนับของพวกเขาสองคน