“ว่าไง”
“แม่หมอบอกว่า คนอย่างเรามีผู้หญิงเยอะแต่จะถูกหลอกกิน ไม่มีคนจริงใจ ไร้รักแท้”
หลังจากชะพลูพูดจบภาคินหัวเราะชอบใจเพราะรู้อยู่แล้วว่าเพื่อนมักจะโดนผู้หญิงหลอก
หน้าตาไม่หล่อ แต่มีเงินชอบแจกให้ผู้หญิงที่เข้ามา แต่ไม่เคยเจอกับความรักแท้ พอผู้หญิงได้จุใจแล้วก็หนีหน้าหายไป
“ไม่ต้องให้แม่หมอทายข้าก็เดาถูกว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับแก ไอ้ชะพลู”
“เออ ทำไมชีวิตเราถึงเป็อย่างนี้เศร้า เราไปหาอะไรกินแก้เซ็งดีกว่า อ้าว เสียงโทรศัพท์ดัง รับสิวะ”
เสียงโทรศัพท์ของภาคินดังชะพลูเตือนให้รับ
“สวัสดีครับแม่ จะไปที่ไหนกันครับอ๋อ ไปทำบุญที่วัดป่า ให้ผมขับรถไปให้ใช่ไหมครับ ได้ๆ ครับ”
หลังจากสนทนาทางโทรศัพท์กับมารดาเสร็จแล้วภาคินหันมายักคิ้วให้กับเพื่อน
“ต้องรีบกลับบ้านแม่บอกว่าจะให้ขับรถไปทำบุญที่วัดป่า ความจริงไม่ใช่วัดหรอกเป็สถานปฏิบัติธรรมอยู่แถวเมืองกาญจน์นี่แหละ”
“พ่อแม่นายไม่ไปต่างประเทศเหรอ”
“อาทิตย์หน้าถึงจะไปชะพลูไปทำบุญด้วยกันไหมล่ะ”
ชายหนุ่มชวนเพื่อนรักเพราะอยากให้สภาพจิตใจดีขึ้นหลังจากโดนผู้หญิงหลอกมาพอสมควร
“ไม่ดีกว่า เราทำบุญใส่บาตรใกล้ๆบ้านนี่แหละ ขอบใจนะเพื่อน งั้นนายรีบไปเถอะ กว่าจะถึงเมืองกาญจน์ก็นานโข”
“งั้นเราแยกกันตรงนี้นะ บายพื่อน”
ภาคินโบกมือให้เพื่อนรักแล้วเดินออกจากซอยเล็กๆ ซึ่งอยู่ในพลาซ่าแห่งหนึ่งโดยไม่เห็นแม่หมอไพ่ยิปซียืนมองแล้วยิ้ม
“ความสนุกกำลังเกิดขึ้นกับคุณแล้วภาคิน”
ครอบครัวของภาคินเดินทางมาทำบุญที่จังหวัดกาญจนบุรีแต่เลยตัวเมืองออกไปอีก ภพบิดาของเขาซึ่งเป็เ้าของธุรกิจอาหารแห้งส่งออก มีรายได้ต่อปีเป็จำนวนมหาศาลส่วนมารดาทำหน้าที่เลขาส่วนตัว มักจะไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ
ภาคินเรียนจบปริญญาตรี และเข้าไปช่วยงานของครอบครัวดูแลเกี่ยวกับลูกค้าต่างประเทศโดยเขาเรียนพิเศษเกี่ยวกับภาษา ซึ่งเขาพูดได้ถึง 4 ภาษา
พ่อกับแม่ชอบทำบุญเพราะเชื่อว่าจะทำให้ธุรกิจเจริญก้าวหน้าไปได้ดีภาคินจึงทำหน้าที่ขับรถให้ทุกครั้ง
“หลวงพ่อชื่นเป็พระนักปฏิบัติทางธุดงค์ไปตามที่ต่างๆ ตอนนี้ท่านมาอยู่ที่วัดป่า นานๆ จะเจอกันทีเราควรไปทำบุญกับท่าน”
มารดาเล่าให้ฟังเกี่ยวกับหลวงพ่อชื่นซึ่งเป็พระชื่อดังแต่ไม่เคยรับปัจจัยหรือสิ่งของแต่อย่างใด ผู้ที่มาทำบุญกับท่านต่างรู้ดีว่าท่านจะนำเงินกับสิ่งของไปมอบให้ตามโรงเรียนหรือสถานสงเคราะห์ต่างๆ
“บางคนพากันพูดว่าท่านขลังมากหยั่งรู้ถึงอนาคตของแต่ละคน”
“ตาท่านเป็กระจก มองทะลุเลยหรือไงครับ”