ผู้ชายของเจ้าพ่อ 3+4 [Flowers of Satan+หวานใจเจ้าพ่อ]-จบแล้ว

        [ฟ้าคราม]

        [ผับของธารา]

        คืนนี้ผมพาเรียวมานั่งดื่มอยู่พี่ผับของธาราเนื่องในโอกาสที่วันนี้เป็นวันเกิดของผู้กองไม้ว่าที่คู่ชีวิตในอนาคตของธารา ซึ่งคืนนี้ธาราได้ลงทุนปิดผับเพื่อจัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดให้กับผู้กองไม้อย่างยิ่งใหญ่เพื่อเอาใจคนรักของเขาโดยเฉพาะเลยทีเดียว และงานวันเกิดในค่ำคืนนี้ยังเต็มไปด้วยความรักความอบอุ่นของคู่รักหลายคู่อีกด้วย เป็นต้นว่า

        คู่รักทรหดอย่างอดีตเจ้าพ่อเควินกับน้องวายุ พวกเขาสองคนก็ควงกันมาแสดงความยินดีและอวยพรวันเกิดให้กับผู้กองไม้ด้วยในฐานะที่ผู้กองไม้กำลังจะได้ก้าวขึ้นมาเป็นคู่ชีวิตของเพื่อนสนิทอย่างธาราแต่ว่าตอนนี้เควินกับน้องวายุก็ควงกันกลับบ้านไปก่อนใคร ๆ แล้วเพราะว่าน้องวายุเมาและงอแง เควินจึงต้องขอบายไปก่อนใคร ๆ เลย

        ส่วนคู่รักข้าวใหม่ปลามันอย่างธารากับผู้กองไม้นั้นตอนนี้ธาราได้พาผู้กองไม้ขึ้นไปส่งเข้าห้องนอน เพราะว่าผู้กองไม้ดื่มไม่ได้ เนื่องจากเขายังปวดแผลอยู่และคู่สุดท้ายที่ดูหวานไม่แพ้คู่ไหน ๆ เลยก็เห็นจะเป็นคู่รักอมตะอย่างมาตินกับน้องทนายราม ซึ่งตอนนี้พวกเขาดื่มด่ำและผลัดกันป้อนไวน์รสเลิศให้แก่กันและกันอยู่ข้างๆ ผมกับน้องเรียวนี่เอง

        “เอ้า…ฟ้าคราม ให้เกียรติเชียร์กับเพื่อนหน่อยคร้าบ”

        เสียงของมาตินเอ่ยขึ้น พร้อมกับยกแก้วไวน์ในมือของเขาขึ้นมารอ ผมจึงยื่นแก้วของผมเข้าไปกระทบแก้วของเขาเบาๆ ก่อนที่จะยกแก้วไวน์ในมือขึ้นมาดื่มจนหมดแก้วแต่มาตินกลับดื่มเพียงหนึ่งอึกเท่านั้นก่อนที่เขาหันมาจ้องมองเรียวที่นั่งโงนเงนอยู่ข้าง ๆ ผม พร้อมกับเอ่ยปากขอท้าชนกับเรียว

        “หมอเรียว...ชนกับพี่สิหน่อยคร้าบ”

        มาตินยกแก้วขึ้นมาค้างกลางอากาศเพื่อรอชนแก้วกับเรียว แต่ว่าเรียวกลับยกแขนขึ้นมาโอบกอดรอบคอของผมเอาไว้ก่อนที่เขาจะซบหัวทุยลงบนแผ่นอกของผม พร้อมกับบ่นอู้อี้ออกมาเบา ๆ

        “ผมยกแก้วม่ายหวายเลย เชิญทุกท่านล่วงหน้าปายก่อนเลยคร้าบ”

        เรียวมุดหน้าของเข้ามาเบียดหน้าท้องของผมด้วยท่าทางที่ดูเมามากผมจึงรีบโอบกอดเขาไว้แน่น เพราะผมเกรงว่าเขาจะตกก่อนที่ผมจะเงยหน้าขึ้นมาขอโทษมาตินและน้องราม

        “เอ่อ! สงสัยน้องเรียวคงดื่มหนักไปหน่อยดูท่าเขาคงจะดื่มไม่ไหวอีกแล้วล่ะ ต้องขอโทษแทนน้องเรียวด้วยนะงั้นแก้วนี้ฉันขอดื่มแทนน้องเรียวเองก็แล้วกัน”

        “เฮ้อ...เมียนายคออ่อนจริง ๆ เล้ย ให้ตายสิ”

        มาตินส่ายหน้าไปมา พร้อมกับยกแก้วไวน์ในมือของเขาขึ้นไปดื่มจนหมดแก้วและผมเองก็กำลังจะยกแก้วไวน์ของเรียวขึ้นมาดื่มแทนเขาเหมือนกัน แต่ว่าทนายรามน้องชายของเรียวกลับเอื้อมมือของเขามาแตะแขนของผมเบาๆ ก่อนที่เขาจะบอกกับผมอย่างสุภาพว่า

        “เอ่อ! ไม่เป็นไรนะครับคุณฟ้าครามถ้าเรียวเขาไม่ไหวก็ไม่เป็นไรครับ คุณเองก็เหมือนกันนะครับถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืนดื่มแข่งกับนักดื่มคอทองแดงอย่างพี่มาตินแบบนี้หรอกครับ อีกอย่างผมกับพี่มาตินก็ง่วงมากแล้วล่ะครับเราคงดื่มไม่ไหวอีกแล้วเหมือนกันครับ งั้นผมขอตัวกลับเลยก็แล้วกันนะครับ”

        น้องรามพูดพร้อมกับฉุดแขนของมาตินให้ลุกขึ้น แต่มาตินกลับมีท่าทางต่อต้านและพูดกับน้องรามออกไปเสียงอู้อี้ว่า

        “ที่ร้ากจ๋า...พี่ยังไหวน่า พี่ยังไม่เมาเลยน้า พี่ยังดื่มได้จนถึงเช้าเลยนะคร้าบ”

        มาตินแหงนหน้ามองน้องรามด้วยแววตาที่หวานฉ่ำและพยายามนั่งตัวตรงเพื่อตบตาน้องรามว่า...เขาไม่เมาแม้แต่นิดเดียวแต่น้องรามกลับถามมาตินออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า

        “ตกลงพี่จะไม่กลับกับผมใช่ไหมครับ?”

        น้องรามจ้องหน้าสามีของเขานิ่งแต่ดูจริงจัง จนมาตินมีท่าทางเลิกลั่กก่อนที่มาตินจะตอบน้องรามกลับไปอย่างว่าง่าย

        “เอ่อ! กลับจ๊ะ...กลับเดี๋ยวนี้เลยคร้าบ”

        น้องรามลุกเดินออกไปโดยไม่รอมาตินและมาตินก็รีบหันกลับมาบอกผมด้วยสีหน้ายิ้มแย้มว่า

        “ฟ้าคราม? ฉันว่าฉันกลับดีกว่า เพราะฉันจะรีบกลับไปสั่งสอนเมียหึ! ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครใหญ่ ”

        มาตินยักคิ้วให้กับผมเหมือนกำลังจะสื่อความหมายว่า เขาสามารถข่มเมียได้แต่ผมกลับไม่เชื่อเลย ผมจึงแสร้งเอ่ยคำอวยพรให้กับมาตินแบบทีเล่นทีจริงว่า

        “หึ! เออ…กลับเถอะรักเมียก็ต้องเคารพเมีย ขอให้นายใหญ่กว่าเมียก็แล้วกัน”

        ผมยกยิ้ม ก่อนที่ผมจะพูดประชดมาตินออกไปพร้อมกับส่ายหน้าไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะไม่กลัวเมีย

        “เฮ้อ! เออ! ไม่ต้องมาอวยพรหรอกฮึ่ย! เมียนะเมีย”

        มาตินจ้องหน้าผมอย่างคาดโทษ ก่อนที่เขาจะคว้าแก้วไวน์ของผมขึ้นไปดื่มจนหมดแก้วแล้วเขาก็รีบวิ่งตามรามออกไปอย่างรวดเร็ว

        “ราม? รามจ๋า รอพี่ด้วยคร้าบ”

        ผมนั่งมองดูคู่รักอมตะวิ่งตามกันออกจากผับไป พร้อมกับหลุดขำออกมาคนเดียวในความพ่อแง่แม่งอนของพวกเขา

        และหลังจากที่มาตินกับน้องรามออกจากงานเลี้ยงไปแล้วผมก็ก้มลงไปเหลือบมองเรียวที่ยังซุกหน้าอยู่บนหน้าท้องของผมก่อนที่ผมจะยกมือขึ้นมาลูบผมนุ่มของเขาขึ้นลงเบา ๆ ด้วยความเอ็นดูรักใคร่

        ผมตั้งใจว่าผมจะพาเรียวกลับบ้านไปนอนแล้วเหมือนกันแต่ว่าผมกลับเห็นธาราเดินลงมาจากชั้นบนพอดี ก่อนที่เขาจะเดินกลับมานั่งลงข้าง ๆ ผมพร้อมกับยกแก้วไวน์แก้วเดิมของเขาขึ้นมากระดกดื่ม แล้วเขาก็หันมาถามผมเบา ๆ

        “น้องเรียวเมาแล้วเหรอ?”

        ธาราหันกลับไปรินไวน์ให้ตัวเขาเอง และยื่นมือมาหยิบแก้วของผมไปบริการด้วย และในระหว่างนั้นผมก็ตอบธารากลับไปว่า

        “อืม...แล้วผู้กองไม้เป็นยังไงบ้าง? เขาดีขึ้นแล้วใช่ไหม?”

        “อืม...เพิ่งจะหลับไปเมื่อกี้นี้เอง”

        ธารายื่นแก้วไวน์มาให้ผม และผมก็รับแก้วมานั่งจิบพร้อมกับระบายความอัดอั้นตันใจออกมาให้ธาราฟังด้วยว่า

        “เฮ้อ...ในที่สุดเรื่องร้าย ๆ ก็จบลงแล้วสินะคนชั่วก็ได้รับกรรมของตัวเองไป”

        “จริงสิ...แล้วเรื่องคนที่เข้าไปลอบทำร้ายฉันคืนนั้นมันเป็นใครเหรอ?”

        ธาราหันมาจ้องหน้าผมอย่างจริงจัง ผมจึงถามเขากลับไปอย่างจริงจังเหมือนกัน

        “นายจำขอบฟ้าคู่ขาคนเก่าของเควินได้ไหม?”

        “อืม...จำได้สิ แต่เขาเสียไปนานแล้วนี่”

        ธาราตอบผมกลับมาเสียงเรียบเหมือนไม่คิดอะไรผมจึงพูดสะกิดใจของเขาออกไปทันทีว่า

        “อืม...เขาเสียไปนานแล้ว แต่พ่อเขายังอยู่นี่”

        “หมายความว่าไงวะ?”

        ธาราจ้องหน้าผมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

        “คนที่ลอบเข้าไปทำร้ายนายคืนนั้นคือ...พ่อของของฟ้า”

        ผมตอบธารากลับไปพร้อมกับยกแก้วไวน์ขึ้นมากระดกดื่มจนหมดแก้วจากนั้นธาราก็ซักถามผมต่อด้วยท่าทางสงสัย

        “แล้ว...เขาทำไมต้องอยากฆ่าฉันด้วยล่ะ ฉันไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับเขามาก่อนนี่หน่าแล้วอีกอย่างเขาก็ต้องโทษอยู่ในคุกไม่ใช่รึไง”

        ธารายกแก้วไวน์ในมือของเขาขึ้นไปกระดกดื่มจนหมดแล้วก่อนที่เขาจะหันมาจ้องหน้าผมเพื่อรอฟังคำตอบจากผม

        “เราอาจจะไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับเขาแต่ว่าเขามีเรื่องบาดหมางกับเรานะนายลืมไปแล้วเหรอว่านายกับทนายรามเคยไปล่อซื้อที่ดินคืนจากเขาน่ะ”

        “อ้อ…จริงด้วย ฉันจำได้ล่ะตอนนั้นตาแก่นี่มันโกรธฉันมากเลยล่ะ แถมมันยังขู่ฉันด้วย มันบอกว่าสิบปีแก้แค้นยังไม่สายถึงว่าสิ...มันถึงได้เกลียดฉันนัก”

        ธารามีสีหน้าผ่อนคลายเหมือนกับว่าเขาเพิ่งจะนึกออกแต่สักพักเขาก็เริ่มขมวดคิ้วเป็นปมคล้ายกับว่าเขากำลังเครียดหนักผมจึงยกยิ้มก่อนจะบอกเขาออกไปว่า

        “หึ แต่นายไม่ต้องห่วงหรอก เพราะมันโดนลูกน้องของผู้กองไม้รวบไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะและคราวนี้มันติดคุกยาวแน่ กว่ามันจะพ้นโทษออกมา มันก็คงจะหลังค่อมแล้วล่ะ”

        “หึ”

        ธารามีสีหน้าผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเขาได้รับรู้ว่าตาแก่คนนั้นกลับไปอยู่ในสถานที่กักกันเหมือนเดิมแล้ว

        แต่ผมก็ยังอยากจะนั่งคุยกับธาราแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ จนกว่าเขาจะเบื่อแต่ว่า...ว่าที่ภรรยาตัวน้อยของผมกลับงอแงขึ้นมาเอาดื้อ ๆ ต่อหน้าธาราเลย

        เรียวเริ่มสอดนิ้วมือเข้ามาในเสื้อของผม พร้อมกับลูบไล้ไปตามแผ่นหลังและหน้าท้องของผมสลับไปมาก่อนที่เขาจะพูดอู้อี้ผ่านลำคอออกมา

        “พี่คร้าบ…หมอมาว หมอง่วงพาหมอไปนอนหน่อยได้หมายคร้าบ”

        ผมเลื่อนมือไปกอบกุมมือเล็กของเรียวที่กำลังซุกซนเอาไว้แน่นก่อนที่ผมจะก้มลงไปกระซิบบอกเขาเบา ๆ

        “หึ...คร้าบคุณหมอ”

        “หึ...ฮันนี่ (Honey)น่าร้ากที่สุดเลยคร้าบ”

        เรียวเอ่ยปากผมด้วยน้ำเสียงหวานและยานคาง พร้อมกับวาดแขนขึ้นมาโอบกอดรอบคอของผมก่อนที่เขาจะล๊อกคอของผมลงไปหอมทันที

        จุ๊บ

        “หึ หึ หึ เมาแล้วยั่วเก่งนะครับเบบี๋ (Baby)”

        ผมมองเรียวนิ่ง พร้อมกับยกยิ้มอย่างพอใจ

        “อืม…ยั่วแล้วอยากอ่ะป่าวล่ะ”

        เรียวมองผมด้วยแววตาเยิ้มหวานฉ่ำเหมือนจงใจยั่วยวนและผมก็ตอบเขากลับไปเสียงเรียบ

        “อืม…อยากมากเลยล่ะ”

        ผมค่อย ๆ ยื่นริมฝีปากเข้าไปหาริมฝีปากที่แสนยั่วยวนของเรียวช้า ๆแต่จังหวะนั้น ธาราก็ขัดจังหวะหวานของเราขึ้น

        “แค่ก แค่ก เอ่อ! ฉันว่านายพาน้องหมอของนายขึ้นไปนอนข้างบนก่อนเถอะฉันให้แม่บ้านจัดห้องรับแรงไว้ให้นายกับน้องหมอแล้วล่ะ รีบพาเขาขึ้นไปพักผ่อนเถอะ ฉันไม่อยากดูน้องหมอเล่นเอวี”

        ธาราทำทีเป็นยกแก้วไวน์ขึ้นมาดื่มเหมือนไม่ได้ใส่ใจผมกับเรียวผมจึงตอบธารากลับไปแก้เก้อว่า

        “เอ่อ! อืม”

        ผมพูดพร้อมกับช้อนอุ้มเรียวขึ้นก่อนที่ผมจะรีบพาเรียวเดินขึ้นไปที่ชั้นสองของผับอย่างรวดเร็วก่อนที่เรียวจะปล้ำผมต่อหน้าธาราและลูกน้อง

        ผมอุ้มน้องหมอของผมเข้ามาจนถึงห้องรับรองที่แม่บ้านของธาราจัดไว้ให้ก่อนที่ผมจะค่อย ๆ วางน้องหมอลงบนเตียงอย่างเบามือ

        แต่ในขณะนั้นน้องหมอของผมกลับลุกขึ้นมาพร้อมกับผลักแผ่นอกของผมลงไปนอนราบกับเตียงก่อนที่เขาจะก้าวขาขึ้นมานั่งคร่อมผมเอาไว้

        ผลั่ก! พรึบ!

        “เรียว!”

        ผมอุทานออกมาด้วยความตกใจ เพราะผมคิดว่าเรียวเมาอยู่ แต่เรียวกลับก้มลงมาครอบครองริมฝีปากของผมอย่างรวดเร็ว

        อุ๊บ!

        ผมบดเบียดริมฝีปากนุ่มเข้ามาอย่างเงอะงะอยู่พักใหญ่ โดยที่ผมไม่ได้ตอบสนองใด ๆกลับไปเลย เพราะผมอยากรู้ว่าเขาจะทำยังไงต่อไปถ้าผมไม่ตอบโต้ และพอผมไม่ตอบสนองเขาเขาก็ถอนริมฝีปากของเขาออกไปอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนที่เขาจะก้มลงมาคลอเคลียร์ซอกคอของผมพร้อมกับกระซิบบอกผมเสียงกระเส่าว่า

        “เดี๋ยวหมอทำให้นะคร้าบฮันนี่”

        เรียวกดริมฝีปากนุ่มของเขาลงบนลำคอของผมอย่างเร่าร้อนจนผมใจคอไม่ดีเลยเพราะผมกลัวตัวเองจะห้ามใจไม่ไหว เผลอทำอะไรคนเมารุนแรงออกไปแต่ผมก็ยังพยายามข่มใจไว้มั่น ก่อนที่ผมจะตอบเรียวออกไปอย่างเอาใจ

        “เอ่อ! อืม…ด ...ดีเหมือนกันครับหมอ”

        อุ๊บ!!!

        เรียวไม่เปิดโอกาสให้ผมได้พูดมากเลย เขาเลื่อนริมฝีปากของเขาเข้ามาครอบครองริมฝีปากของผมอีกครั้งแต่ว่าครั้งนี้ผมไม่ปล่อยให้เขาจูบผมแบบเงอะงะอีกแล้วเพราะผมพลิกตัวขึ้นและเป็นฝ่ายคุมเกมเอง

        ผมสอดส่งเรียวลิ้นของผมเข้าไปกอดเกี่ยวเรียวลิ้นเล็กนุ่มของเรียวอย่างหลงใหลก่อนที่ผมจะลากเรียวลิ้นอุ่นของผมออกมาบดขยี้ริมฝีปากของเขาอย่างเร่าร้อน

        อื้อ อืม เขาส่งเสียงกระเส่าผ่านลำคอขาวออกมายั่วยวนผมไม่เลิกผมจึงถอนริมฝีปากออกมาและลากไล่ลิ้นร้อนของผมไปตามสันกรามลามลงมาจนถึงติ่งหูและซอกคอขาวของเขาอื้อ อ่า อืม เขายังคงส่งเสียงครางกระเส่ารบเร้าจิตใจของผมต่อไปซึ่งผมเองก็ยังคงไล่ริมฝีปากของผมให้ต่ำลงไปเรื่อย ๆ สลับกับดูดกลืนความหวานตามเรือนร่างของเรียวผ่านลำคอของผมลงไปอย่างดูดดื่มจนกระทั่งเรียวครางออกมาอย่างเสียวสะท้าน อื้อ อ่า อืม ช ช่วยผม ผ ผมไม่ไหวแล้ว

        พรึบ ไวยิ่งกว่าไฟไหม้ฟาง ผมรีบยกตัวของเรียวขึ้นมาทาบทับผมอยู่ด้านบนพร้อมกับตัวของผมที่พลิกไปนอนอยู่ด้านล่างและส่งท่อนลำที่กำลังพองเต็มที่เข้าไปในร่างกายอันยั่วยวนของน้องหมอของผม

        สวบ อ๊ะ อื้อ เรียวสะดุ้งตกใจจนผวาลงมากอดผมไว้อย่างแนบแน่นก่อนที่เขาจะเงียบไป และทาบทับอยู่บนตัวผมอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัวโดยไม่ยอมขยับตัวเลยจนผมจะกอดเรียวลุกขึ้นนั่งทั้งที่ตัวของผมกับเขายังเชื่อมต่อกันอยู่ จากนั้นผมก็เอ่ยปากบอกเรียวออกไปเบาๆ ว่า

        “คุณหมอช่วยขยับให้พี่หน่อยสิครับ ช่วยพี่หน่อยนะพี่ก็รอไม่ไหวแล้วเหมือนกัน”

        “เอ่อ...มันจะดีเหรอครับ”

        เรียวซบหน้าลงบนไหล่กว้างของผมอย่างเอียงอาย ผมจึงเริ่มขยับตัวช้า ๆเพื่ออุ่นเครื่อง

        อื้อ อ๊ะ อ่า เพียงแค่ผมขยับตัวเล็กน้อยเรียวก็หวีดร้องออกมาพร้อมกับบิดตัวไปมาด้วยท่าทางเสียวซ่าน ผมจึงหยุดก่อนที่ผมจะก้มลงไปกระซิบบอกที่ข้างหูของเขาว่า

        “ขยับช่วยพี่หน่อยสิ ไม่งั้นถ้าพี่ขยับเอง เรียวอาจจะจุกไปเลยก็ได้นะครับ”

        ผมพูดพร้อมกับเริ่มขยับตัวเนิบ ๆ ช้า ๆแต่เรียวกลับครางออกมาด้วยความเสียวสะท้าน ก่อนที่เขาจะเริ่มขยับตัวเนิบนาบอยู่บนหน้าขาของผม

        “อื้อ อ่า อ๊ะ ด เดี๋ยวเรียวทำเองคร้าบ”

        “อึ้ม เยี่ยม อย่างนั้นแหละ”ผมประคองเอวคอดของเรียวไว้พอหลวม ๆ พร้อมกับเอ่ยปากชมเปราะออก

        “อื้อ อ่า ซี๊ด ส เสียว”เรียวเริ่มโยกย้ายส่ายเอวอยู่บนหน้าขาของผมอย่างเมามันพร้อมกับครางกระเส่าออกมาตามจังหวะโยกเข้าออกอย่างสม่ำเสมอจนกระทั่งในที่สุดเขาก็สามารถทำให้ตัวเองถึงฝั่งฝัน

        “ซี๊ด อ่า / อ่า อึ้ม ซี๊ด” ทั้งผมและเขาต่างปลดปล่อยความเสียวซ่านออกมาพร้อมๆ กัน หลังจากนั้นเรียวก็ทิ้งน้ำหนักลงมาที่ตัวของผมอย่างอ่อนแรงก่อนที่เขาจะเอ่ยปากถามผมออกมาอย่างเอียงอายว่า

        “พี่ฟ้าคราม? พี่รังเกียจผมไหมครับ?พี่ผมทำตัวเหมือนร่านรักแบบนี้น่ะ”

        เรียวกอดกระชับพร้อมกับเบียดตัวเข้ามาหาไออุ่นจากอกของผมด้วยท่าทางออดอ้อน

        “ถามอะไรอย่างนั้นล่ะ?ทำไมถึงคิดว่าพี่จะรังเกียจซ้อของพี่ด้วยล่ะ หืม?”

        ผมก้มลงไปเชยคางมนของเรียวขึ้นมาเพื่อให้เขาได้ประสานสายตากับผมได้ถนัดจากนั้นเขาก็ตอบผมกลับมาอย่างไม่เต็มเสียงเหมือนกับคนที่ขาดความมั่นใจในตัวเอง

        “ก็ผมกลัวว่าพี่จะคิดว่าผมร่านน่ะสิครับ”

        ผมยกยิ้มพอใจในความไร้เดียงสาของเขาก่อนที่ผมจะตอบเขากลับไปด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน

        “หึถ้าอยู่กับพี่ต่อให้เรียวทำตัวร่านเหมือนโสเภนีพี่ก็ไม่ว่าหรอก เพราะพี่ชอบแต่ถ้าอยู่ต่อหน้าชายอื่นห้ามร่านก็พอ”

        “เอ่อ ครับ”

        เรียวหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อจนผมต้องยกยิ้มด้วยความพอใจก่อนที่ผมจะก้มลงไปประทับริมฝีปากของผมลงบนริมฝีปากนุ่มนิ่มนั้น

        อุ๊บ!!!

        ผมบดเบียดขยี้ริมฝีปากที่แสนเย้ายวนนั้นอย่างเร่าร้อน ก่อนที่บทรักอันหอมหวานของเราจะเริ่มขึ้นอีกครั้งและอีกครั้งอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเลย...

*****

///

จบบริบูรณ์

///

ขอขอบพระคุณ

นักอ่านทุกท่านที่เข้ามาสนับสนุนนวนิยายชุดผู้ชายของเจ้าพ่อทั้งสี่เล่ม

ขอให้ท่านจงมีแต่ความสุข สุขภาพแข็งแรงตลอดไป

ฝากผลงานเรื่องต่อไป

ในฐานะน้องใหม่ ซันด๊อกขอฝากผลงานเรื่องต่อ ๆ ไปไว้ในใจของท่านในโอกาสต่อ ๆ ด้วย

เดี๋ยวซันด๊อกจะทะยอยนำนวนิยายมาลงให้อ่านเรื่อย ๆ เพราะซันด๊อกมีนิยายในสต๊อกเยอะมากจนถึงขนาดว่า

ลงนิยายแต่ละเรื่องต้องใช้เวลาทั้งวันเลย และเรื่องต่อไปที่ซันด๊อกจะนำมาลงให้อ่านต่อจากผู้ชายของเจ้าพ่อก็คือ...

เรื่อง...โซ่รักหัวใจเถื่อน ซีซั่นหนึ่ง ตอน...ขอโทษครับ...สามีผมเป็นมาเฟีย

ซึ่งเรื่องนี้มีทั้งหมด 60 ตอน และยังเป็นนิยายที่มีกระแสเสียงตอบรับอย่างท่วมท้น

จนส่งผลให้นิยายเรื่องนี้มียอดวิวและเรตติ้งสูงลิบลิ่วภายในเวลาแค่ 18 วันเท่านั้น ฝากติดตามกันด้วยนะ

ขอบคุณและสวัสดี 

Sundog