“ขอโทษด้วยคะ ขอโทษด้วยจริงๆ นะคะ ชั้นไม่ทันระวังเอง เลยมองไม่เห็นคุณ” หญิงสาวตัวเล็กตรงหน้าก้มหัวทุยสวยลงเพื่อกล่าวคำขอโทษแก่เขาทันที
“ไม่เป็ไรครับ ผมเองก็ต้องขอโทษด้วยเหมือนกันที่ไม่ทันระวัง คุณเจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่าครับ”
“ไม่ค่ะ ไม่เจ็บเลย ดีนะคะที่ได้คุณช่วยรับไว้ได้ทัน” ร่างบางตรงหน้ารีบยกมือขึ้นมาเพื่อโบกประกอบคำพูดที่ว่าเธอไม่ได้เป็อะไร
หญิงสาวตรงหน้าเขาเป็หญิงสาวร่างแบบบาง ตัวเล็ก สวมใส่เสื้อยืดสีขาวและกางเกงยีนส์ย่างเรียบง่าย ดวงตากลมโตสวยหวาน ในตาสีช็อคโกแลตอ่อนที่ใครเห็นก็อดที่จะเอ็นดูไม่ได้ ผมสีน้ำตาลยาวสลวยสุขภาพดี ผิวขาวราวหิมะ ริมฝีปากเล็กสีแดงระเรื่อแบบธรรมชาติ กลิ่นหอมดอกไม้สะอาดที่ได้กลิ่นจากความใกล้ชิดเมื่อซักครู่ สร้างความประทับใจเล็กๆ ฝังลงไปในใจของเขาโดยไม่รู้ตัว
โครกกกกก ….
เสียงแปลกประหลาดดังขึ้นเบาๆ ขัดจังหวะการสนทนาที่กำลังดำเนินอยู่
…..
ความเงียบเกิดขึ้นในบริเวณนั้นไปชั่วขณะ…..
อ้ายฉิงมองสบตากับเขา ส่วนเขาก็มองสบั์ตาสีช็อกโกแลตของเธอ แก้มสวยทั้งสองข้างเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่ารัก
……….
(อ้ายฉิง : อ๊ากกกก …อยาาากกกกก ร้องไห้ …..ท้องจ๋าาาา จะมาร้องอะไรตอนนี้ๆๆๆๆ)
ชายหนุ่มอมยิ้มเล็กน้อยในหน้า เพื่อไม่ให้เธอเขิลเกินไปจนกลายเป็ลูกตำลึงสุก เลยทำลายความเงียบนั้นขึ้น โดยการเอ่ยกับเธอว่า “ดีแล้วครับที่คุณไม่ได้เจ็บตรงไหน ถ้าไม่มีอะไรแล้วงั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”
ผู้ติดตามด้านหลังชายหนุ่มมองสบตากันไปมา โดยที่ยังคงรักษาความสงบของใบหน้าไว้ได้เป็อย่างดี
(ผู้ติดตาม : เมื่อกี้เ้านายยิ้ม????….เราตาฝาดหรือเปล่า หรือโลกกำลังจะถล่มแล้ววว)
“ค่ะ … ต้องขอโทษและขอบคุณคุณอีกครั้งจริงๆ คะ” หญิงสาวกล่าวจบ ก็รีบก้มหน้าลงเพื่อหลบสายตานั่นอย่างรวดเร็ว
ร่างสูงสมส่วนพร้อมคนติดตามด้านหลังอีกหลายคน เดินออกไปจากบริเวณหน้าร้านอาหารสไตล์อิตาลี แล้วขึ้นรถสีดำคันหรูที่จอดรออยู่ ขบวนรถเคลื่อนตัวออกจากบริเวณนั้นไปตามถนนอย่างรวดเร็ว
อ้ายฉิงมองตามขบวนรถนั้นไปจนลับตา เธอหันหลังกลับเข้าไปในร้าน บริกรรีบเข้ามารับลูกค้าสาวตรงหน้า แล้วพาไปหาที่นั่ง เธอเริ่มทำการสั่งอาหารแบบจัดหนัก จัดเต็มทันที
โครกกกก…… โครกกกกๆๆ
ร้องอีกแล้ววววววว…..
(ดีนะ ที่เมื่อกี้ร้องแค่ครั้งเดียว ….. พุงน้อยๆ ของอ้ายฉิง ไม่รักษาหน้ากันเล้ยยยยยย…ฮื่ออออออ….. ขายหน้า…ขายหน้าที่สุดดดดด)
ท้องของเธอดังขึ้นอีกหลายครั้งในระหว่างรออาหาร จนในที่สุด การรอคอยที่แสนจะทรมานก็จบลง อาหารที่เธอสั่งทยอยมาเสริฟจนเต็มโต๊ะ ทุกจานหน้าตาน่ารับประทานเป็ที่สุด เธอไม่รอช้า รีบหยิบอาวุธขึ้นมาจัดการแต่ละจานที่อยู่ตรงหน้า
พาสต้าเส้นสดที่เหนียวนุ่ม ลวกมาอย่างพอดี เคลือบด้วยซอสเนื้อเข้มข้นที่ผ่านการเคี่ยวอย่างพิถีพิถันเป็ชั่วโมง—มีกลิ่นหอมของกระเทียมสด มะเขือเทศบด และใบโหระพาอบอวลจนชวนให้น้ำลายสอ
ถัดมาเป็พิซซ่าแป้งบางกรอบที่อบด้วยเตาถ่านร้อน ๆ กลิ่นไหม้หอมจาง ๆ จากขอบแป้งผสมผสานกับชีสละลายเยิ้ม มะเขือเทศสด และใบออริกาโน่โรยหน้า เพิ่มความสดชื่นและความหอมแบบสมดุลในทุกคำ
ริซอตโต้ข้าวอิตาลีต้มกับไวน์ขาวและน้ำสต็อก จนได้เนื้อข้าวที่ครีมมี่แต่ยังคงความเด้งแน่น เคล้าด้วยพาร์มีซานชีสและเห็ดพอร์ชินี กลิ่นหอมลึกและอบอุ่น เหมาะแก่การกินช้า ๆ เพื่อดื่มด่ำ
ปิดท้ายด้วยของหวานอย่าง ทีรามิสุ ขนมชั้นเลเยอร์ของเลดี้ฟิงเกอร์ที่ชุ่มเอสเปรสโซ ราดด้วยมาสคาโปเน่เนื้อเนียนนุ่ม โรยผงโกโก้บนสุด ให้ความรู้สึกหวานละมุน ขมปลาย และกลมกล่อมไม่เหมือนใคร
เธอเป็คนตัวเล็กแต่กินเก่งเป็ที่สุด ข้อดีของร่างกายเธอก็คือ ระบบเผาผลาญของเธอทำงานได้อย่างดีเยี่ยม กินเท่าไหร่เธอก็ไม่เคยอ้วนเลย ใน่วันเวลาที่เกิดหายนะ การกินของเธอเลยกลายเป็ความลำบากอีกส่วน เธอจำได้ว่าหลังจากเกิดหายนะได้เข้าปีที่สาม เธอไม่เคยได้รู้จักคำว่าอิ่มอีกเลย…. เธอหยุดความคิดของเธอไว้เพียงเท่านั้น เพราะมันทำให้เธอรู้สึกหดหู่ใจจนจะพาลไม่อยากอาหาร เธอหันกลับมาโฟกัสกับอาหารตรงหน้า และจัด การกินทุกอย่างจนไม่มีเหลือ ความลำบากที่เธอพบเจอมาในชาติที่แล้ว สอนให้เธอเป็คนเห็นคุณค่าของทุกๆ สิ่ง เธอเพลิดเพลินและอิ่มเอมใจกับอาหารมื้อนี้ของเธอที่สุด จนลืมเลือนเหตุการณ์เมื่อซักครู่ที่เกิดขึ้นหน้าร้านไปจนหมดสิ้น
280
