องค์หญิงเสี่ยวยี่แห่งแคว้นเยี่ยได้พาทูตเข้าเฝ้าฝ่าา แต่ทว่าผู้ที่อยู่ภายในราชวังกลับมีเพียงเฉียนฟง ผู้สำเร็จราชการแทนและที่ปรึกษาซึ่งก็คือ หยวนสงซึ่งเป็ที่ปรึกษาชั่วคราว
“เหตุใดฝ่าาถึงไม่อยู่ล่ะ” องค์หญิงตรัสถาม
“กระหม่อมคือผู้สำเร็จราชการแทน ไม่ทราบว่าพระองค์มีเื่อันใด ถึงเดินทางเข้ามายังแคว้นจู่เสียนของพวกเราพะย่ะค่ะ” เฉียนฟงกล่าว
“ข้า้าท้าว่าที่พระชายาแข่งประลอง” องค์หญิงตรัส
“พระองค์ว่าไงนะพะย่ะค่ะ” เฉียนฟงใ
“ครั้งก่อนข้าพ่ายให้กับนาง ดังนั้นครั้งนี้ข้าขอแก้ตัวใหม่” องค์หญิงตรัสอย่างแค้นเคือง
“เอาเป็ว่า กระหม่อมขอคุยกับว่าที่พระชายาก่อน แล้วกระหม่อมจะให้คำตอบพระองค์พะย่ะค่ะ” เฉียนฟงกล่าว
“ข้าให้กำหนดเวลาเพียงแค่สามวันเท่านั้น” องค์หญิงทรงพระทัยร้อน
“พระองค์มีแผนจะทำอะไรพะย่ะค่ะ” เฉียนฟงสงสัย
“ข้าไม่บอกท่านหรอก แต่มันคงไม่เป็ผลดีต่อแคว้นของท่านอย่างแน่นอน” องค์หญิงตรัส
องค์หญิงและคณะทูตเดินออกไปอย่างไม่เกรงใจ
เฉียนฟงกับที่ปรึกษาเลยเข้าไปคุยกันที่ห้องทรงงาน
******************************************
“ฝ่าาจะทรงทำเช่นไรพะย่ะค่ะ” เฉียนฟงกล่าว
“เื่อภิเษก ข้าคงไม่บังคับหลินผิงอีกแล้ว แต่คงต้องบังคับให้นางประลอง” ฝ่าาในคราบหยวนสงตรัส
“ฝ่าาทรงยอมปล่อยนางไปงั้นหรอพะย่ะค่ะ” เฉียนฟงกล่าว
“เราไม่อยากบังคับจิตใจนาง อีกอย่าง ข้ารู้สึกว่านางไม่ใช่คนรักของข้า” ฝ่าาตรัส
“งั้นกระหม่อมจะเรียกนางให้มาเข้าเฝ้านะพะย่ะค่ะ” เฉียนฟงกล่าว
ฝ่าาทรงพยักพระพักตร์
“ข้าน้อยขอคารวะท่านเฉียนฟง” หลินผิงกล่าว
“เอาล่ะ ในเมื่อข้าคือผู้สำเร็จราชการแทน ดังนั้นข้าจะสั่งให้เ้าไปประลองกับองค์หญิงในอีกสามวันข้างหน้า” เฉียนฟงสั่งการ
“เอ่อ แต่ข้าไม่ได้มีความสามารถอะไรเลยนะคะ” หลินผิงกังวล
“เ้าเลือกเองก็แล้วกันว่าจะยอมปล่อยให้คนรักของเ้าตายหรือไม่ หากเ้าไม่ยอมประลอง ไป่หู่อาจต้องตายเพราะเ้า” เฉียนฟงเอาชีวิตไป่หู่มาขู่
“ข้ายอมประลองให้ก็ได้” หลินผิงเป็ห่วงคนรัก
“แต่เ้าต้องประลองให้ชนะเท่านั้น ไม่ใช่ทำเหมือนที่แข่งขันในวันก่อนแบบนั้น” เฉียนฟงกล่าว
“เอ่อ ฝีมือข้ามีแค่นั้นจริงๆ ข้าไม่ได้แกล้งจริงๆ นะคะ ท่านเฉียนฟง” หลินผิงกล่าว
“ก็ฝ่าาทรงเคยยืนยันว่าเ้ามีฝีมือทั้งวาดภาพ แต่งกลอนและก็ดีดพิณไงล่ะ” เฉียนฟงกล่าว
“เอ่อคือว่า นั่นอาจไม่ใช่ข้าค่ะ” หลินผิงสารภาพ
“หมายความว่ายังไง” เฉียนฟงสงสัย
“ในตอนนั้น สมัยที่ฉินหลงยังไม่ได้เป็ฮ่องเต้ เขาแอบรักข้าถึงขั้นไปมาหาสู่ที่บ้านข้า แต่ตอนนั้นข้ามีคนรักอยู่แล้ว ซึ่งก็คือไป่หู่ ข้าก็เลยไปขอให้ชิงชิงช่วยปลอมเป็ข้าแทนในเวลาที่ข้าออกไปหาไป่หู่อยู่เป็ประจำ” หลินผิงยอมเล่า
“นี่เ้าให้ชิงชิงปลอมเป็เ้างั้นหรือ” ฝ่าาทรงตกพระทัยมาก
“ใช่ค่ะ นางมีความสามารถทั้งวาดภาพ แต่งกลอนและก็ดีดพิณ เพราะตอนเด็กๆ นางไปเรียนกับท่านซือไท่ บางครั้งก็เรียนดีดพิณที่หอคณิกาค่ะ” หลินผิงกล่าว
“แล้วคราวนี้จะทำยังไง” เฉียนฟงกล่าว
“คงต้องให้นางประลองแล้วค่ะ ข้ารับรองได้ว่า นางต้องชนะองค์หญิงอย่างแน่นอน เพราะรอบที่แล้วที่ชิงชิงปลอมเป็ข้าแล้วแข่งกับองค์หญิง นางก็แข่งชนะองค์หญิง” หลินผิงยอมเผยทุกอย่าง
“เอาล่ะ แล้วข้าจะคิดดู ตอนนี้ท่านกลับเข้าไปอยู่ในคุกหลวงก่อนเถิด เมื่อถึงเวลา ฝ่าาจะทรงปล่อยตัวท่านกับคนรักให้เป็อิสระเอง” เฉียนฟงกล่าว
“ขอบคุณท่านเฉียนฟง” ทหารเข้ามาคุมตัวหลินผิงกลับไปที่คุกดังเดิม
“ไม่คิดว่าคนรักของข้าจะเป็ชิงชิง” ฝ่าาตรัส
“ตอนนี้นาง เอ่อ คงเคืองพระองค์อยู่แน่เลยพะย่ะค่ะ” เฉียนฟงกล่าว
“เราเองก็คิดเช่นนั้น” ฝ่าาเองก็ทรงกังวล
“งั้นพวกเรารีบไปที่คุกหลวงกันเถอะ พะย่ะค่ะ” เฉียนฟงกล่าว
******************************************
ณ คุกหลวง
“พี่เฉียนฟง พ่อข้าเป็อย่างไรบ้าง ท่านสบายดีใช่หรือไม่” ชิงชิงเป็ห่วงพ่อ
“ท่านเสนาฯ เดินทางไปพร้อมกับฝ่าาเพื่อไปแคว้นเยี่ย” เฉียนฟงยอมเผย
“ไปทำไมงั้นหรอคะ” ชิงชิงสงสัย
“คงไปเชิญใครสักคนมาห้ามปรามองค์หญิงเสี่ยวยี่น่ะสิ” เฉียนฟงกล่าว
“นี่องค์หญิงทรงแผลงฤทธิ์แล้วงั้นหรือ” ชิงชิงกล่าว
“เ้านี่ช่างรู้จักองค์หญิงเป็อย่างดีเชียวนะ” เฉียนฟงกล่าว
“ข้าแค่เคยเห็นพระองค์เท่านั้น” ชิงชิงพูดกลบเกลื่อน
“องค์หญิงทรงท้าว่าที่พระชายาประลอง” เฉียนฟงยอมเล่า
“หลินผิงแข่งกับองค์หญิงไม่ได้หรอกพี่เฉียนฟง องค์หญิงทรงปรีชามาก ยากที่จะเอาชนะได้” ชิงชิงกล่าวตามตรง
“ก็ครั้งที่แล้วหลินผิงยังเอาชนะได้เลย” เฉียนฟงกล่าว
“ท่านห้ามบอกใครนะ ข้าต่างหากที่ปลอมเป็นางแล้วเข้าประลอง” ชิงชิงสารภาพ
“ทำไมเ้าต้องทำแบบนั้นด้วย” เฉียนฟงอยากรู้
“ตอนนั้นข้าต้องไปไหนมาไหนกลับฉินหลงหรือฝ่าาแทนนาง ซึ่งตอนนั้นฉินหลงพาข้าไปวาดรูปอยู่ริมน้ำ และบังเอิญที่นั่นมีการแข่งขัน ข้าในคราบของหลินผิงเลยบังเอิญได้แข่งกับองค์หญิง” ชิงชิงกล่าว
“ข้าเข้าใจแล้ว งั้นเ้าก็เข้าไปประลองเถิด” เฉียนฟงกล่าว
“แล้วองค์หญิงจะยอมหรอคะ” ชิงชิงกังวล
“คงต้องยอม เพราะข้าคิดว่านางคงไม่เลือกเกมที่เ้าชำนาญหรอก คราวนี้คงหนักกว่าที่เ้าคิดไว้” เฉียนฟงกังวล
“ข้าก็คิดเช่นนั้น” ชิงชิงเห็นด้วย
“ดังนั้นตอนนี้ข้าจะเป็คนปล่อยตัวเ้าออกมา โดยมีท่านหยวนสงเป็ที่ปรึกษาให้กับเ้า” เฉียนฟงกล่าว
“แต่หัวหน้ามือปราบมีงานล้นมือไม่ใช่หรือ” ชิงชิงสงสัย
“แต่ตอนนี้เขามาเป็ที่ปรึกษาให้กับข้าแล้ว” เฉียนฟงกล่าว
“อย่างนี้นี่เอง งั้นรบกวนท่านแล้วพี่หยวนสง” ชิงชิงกล่าว
หยวนสงเลยพาชิงชิงขึ้นเกี้ยว แล้วพากับเข้าไปในวังเพื่อไปพักที่นั่นชั่วคราว
******************************************
ครบกำหนดสามวันพอดี องค์หญิงแห่งแคว้นเยี่ยเสด็จมาที่ท้องพระโรงเพื่อมาฟังคำตอบ
“ผู้ที่จะมาแข่งกับองค์หญิง คือชิงชิง บุตรสาวของท่านเสนาบดีพะย่ะค่ะ” เฉียนฟงกล่าว
“อะไรกัน ข้าจะแข่งกับหลินผิงเท่านั้น” องค์หญิงทรงไม่ยอม
“ข้าเป็ลูกศิษย์ของหลินผิง หวังว่าองค์หญิงทรงไม่กลัวหม่อมฉันหรอกนะเพคะ” ชิงชิงกล่าว
“ทำไมข้าจะต้องกลัวเ้าด้วย” องค์หญิงตรัส
“นั่นสิเพคะ” ชิงชิงกล่าว
“ก็ได้ ข้าจะแข่งกับผู้หญิงโอหังอย่างเ้า” องค์หญิงตรัส
“แล้วจะแข่งอะไรพะย่ะค่ะ” เฉียนฟงถาม
“ยิงธนู หมากรุก และก็การตั้งค่าย” องค์หญิงทรงยอมเผย
“ได้พะย่ะค่ะ ข้าจะได้จัดเตรียมสถานที่ให้” เฉียนฟงกล่าว
“ข้าจัดเตรียมให้แล้ว ขอเชิญเพียงชิงชิงไปแข่งเท่านั้น” องค์หญิงทรงเตรียมพร้อมอย่างดี
“งั้นให้กระหม่อมไปกับนางด้วยนะพะย่ะค่ะ หากพระองค์ไม่ได้เล่นตุกติกอะไร” หยวนสงกล่าว
“ได้อยู่แล้ว” องค์หญิงตรัส
เลยกลายเป็ว่าหยวนสงเป็คนพาชิงชิงไปที่ค่ายทหารขององค์หญิงเสี่ยวยี่ โดยมีทหารติดตามสิบนาย
“ระวังตัวด้วยนะชิงชิง” หยวนสงกล่าว
“ไม่ต้องห่วงข้านะพี่หยวนสง แต่ข้ามีงานสำคัญที่จะให้ท่านไปทำ” ชิงชิงกระซิบบอก
“ว่ามาสิ” หยวนสงรับฟัง
“ท่านจงเข้าไปสืบว่า องค์หญิงได้นำอะไรเข้ามายังแคว้นของพวกเรา มันอยู่ในกล่องลึกลับขนาดใหญ่พอสมควร” ชิงชิงกล่าว
“มันสำคัญยังไง” หยวนสงสงสัย
“หากมันเป็อาวุธอะไรสำคัญ พวกเราจะได้รีบป้องกัน ก่อนที่แคว้นพวกเราจะถูกทำลาย” ชิงชิงกล่าว
“ข้าทราบแล้ว ส่วนเ้าก็ระวังตัวด้วยล่ะชิงชิง” หยวนสงกล่าว
“ค่ะพี่หยวนสง”
******************************************
เมื่อถึง่เวลาการแข่งขัน ตอนนี้องค์หญิงและชิงชิงประชันหน้ากันประลองยิงธนู
องค์หญิงทรงให้ชิงชิงเป็ผู้เริ่มก่อน แต่ทว่าชิงชิงสามารถยิงธนูได้ตรงกลางเป้าจริงๆ
แต่แล้วชิงชิงก็เป็ฝ่ายพ่ายแพ้ในเกมแรก เพราะองค์หญิงทรงยิงตรงกลางธนูของชิงชิง ทำให้ลูกธนูของชิงชิงแตกแยกจากกัน
ทุกคนที่อยู่ในสนามแข่งพากันอึ้งในความสามารถขององค์หญิงเสี่ยวยี่
ชิงชิงรู้สึกกดดันมาก แต่ก็ต้องอดทนแข่งขันในเกมที่สอง
เกมที่สองชิงชิงแข่งเกมหมากรุกกับองค์หญิง
เนื่องจากชิงชิงรู้สึกรนราน ทำให้องค์หญิงทรงเป็ฝ่ายได้เปรียบ และชิงชิงกำลังจะเป็ฝ่ายพ่ายแพ้ แต่ทว่าชิงชิงก็นึกถึงเื่ราวในอดีตตอนที่ตนได้พบกับท่านซือไท่และท่านก็สอนเื่สมาธิ
ดังนั้นชิงชิงจึงตั้งสติพร้อมกับรวบรวมสมาธิใหม่อีกครั้ง และสุดท้ายชิงชิงก็สามารถวกกลับมาชนะองค์หญิงได้ ทำให้คราวนี้ทั้งสองเสมอกันหนึ่งต่อหนึ่ง
และแล้วก็มาถึงเกมที่สาม ซึ่งเป็การตั้งค่าย องค์หญิงทรงเป็ผู้ตั้งค่ายเอง ส่วนชิงชิงจะต้องเป็ผู้เข้าไปในค่ายแล้วเข้าไปหาลูกแก้วัให้พบ
ชิงชิงใช้ไหวพริบปฏิภาณหลบหลีกอาวุธภายในค่าย ทำให้สามารถผ่านค่ายได้อย่างราบรื่น ตอนนี้องค์หญิงทรงเคืองอย่างมาก จึงใช้วิธีสกปรก พระองค์ทรงปล่อยควันพิษทำให้ชิงชิงเกิดจิตหลอน
ชิงชิงอุตส่าห์มาถูกทางแล้วกำลังจะถึงจุดที่วางลูกแก้วั แต่พอสูดควันพิษเข้าไป ชิงชิงก็มองเห็นท่านเสนาฯ ถูกจับกุมตัว ชิงชิงซึ่งรักพ่อมากเลยเดินไปหา แทนที่จะเดินไปหยิบลูกแก้วตรงหน้า และตอนนี้ชิงชิงเดินไปถึงจุดอันตรายมาก
หยวนสงที่มองจากข้างนอกที่พอเห็นเลือนราง เขาทนเห็นชิงชิงเกิดภัยไม่ได้จริงๆ เลยตัดสินใจเข้าไปในค่าย โดยให้ผ้าปิดจมูกไว้ แล้วรีบใช้กำลังภายในอุ้มชิงชิงให้พ้นจากหลุมหอกแหลมได้ทันท่วงที
“ท่านพ่อของข้าอยู่ที่นั่น ข้าจะไปช่วยพ่อ” ชิงชิงกล่าว
“ตั้งสติหน่อยชิงชิง ท่านเสนาฯ อยู่ที่ไหนตอนนี้ สิ่งที่เ้าเห็นเป็เพียงภาพลวงตาเท่านั้น” หยวนสงเตือนสติ
“ข้าขอโทษพี่หยวนสง” ชิงชิงเพิ่งนึกได้
หยวนสงอุ้มชิงชิง แล้วรีบเข้าไปหยิบลูกแก้ว ออกมาจากค่ายทันที
“พวกท่านโกง ชิงชิงจะต้องเป็ผู้หยิบลูกแก้วด้วยตัวเอง ไม่ใช่มีคนมาช่วยแบบนี้” องค์หญิงทรงไม่พอพระทัย
“พระองค์ต่างหากที่ทรงโกง พระองค์ทรงปล่อยควันพิษทำให้ชิงชิงมีจิตหลอน” หยวนสงกล่าว
“มันเป็ส่วนหนึ่งของค่าย แต่ชิงชิงหลบไม่ได้เองต่างหาก” องค์หญิงตรัส
“มันเป็ควันนะพะย่ะค่ะ มันหลบเลี่ยงไม่ได้หรอก” หยวนสงกล่าว
“ช่วยไม่ได้ ตอนนี้พวกเ้าผิดกติกา ทหารจับกุมพวกมัน เตรียมลงโทษพรุ่งนี้” องค์หญิงตรัส
ทหารจับกุมชิงชิงให้ขังอยู่ในห้องเดียวกับหยวนสง ตอนนี้ชิงชิงยังคงเวียนหัวเพราะควันพิษ เลยได้นอนหนุนตักของหยวนสง
“ข้าขอโทษพี่หยวนสง เพราะข้า พี่ถึงถูกจับด้วยแบบนี้” ชิงชิงรู้สึกผิด
“มันไม่ใช่ความผิดของเ้าหรอกชิงชิง อย่าได้คิดมากเลย” หยวนสงกล่าว
“แล้วจะทำยังไงต่อดี จริงสิท่านสืบได้หรือไม่” ชิงชิงนึกขึ้นได้
“มันเป็หอกปลายแหลมชนิดนึง แต่ไม่รู้ว่ามันมีไว้ทำอะไรกันแน่” หยวนสงรายงาน
“ถ้าข้าคาดการณ์ไม่ผิด มันต้องเป็หอกปิศาจ มันมีไว้เรียกฝน แสดงว่าองค์หญิงทรงตั้งใจจะทำให้ฝนตกที่แคว้นแห่งนี้ แล้วเกิดน้ำท่วมครั้งใหญ่” ชิงชิงคาดการณ์
“ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย” หยวนสงสงสัย
“องค์หญิงทรง้าทำลายประชาชนแคว้นจู่เสียน” ชิงชิงกล่าว
“แล้วจะทำยังไงดีล่ะ” หยวนสงห่วงประชาชน
“ขอข้ามีอาการดีขึ้นก่อนนะพี่หยวนสง ข้าคงสามารถเปิดกุญแจคุกได้ แล้วค่อยแอบปลอมตัวเป็องค์หญิงเสี่ยวยี่” ชิงชิงกล่าวแผน
“ทำไมต้องปลอมเป็นางด้วย” หยวนสงสงสัย
“เพราะข้าต้องรีบไปชิงหอกปิศาจมา ข้าจะไม่ยอมให้นางทำตามแผนสำเร็จหรอก” ชิงชิงกล่าว
และแล้วชิงชิงและหยวนสงก็ทำตามแผนที่ตั้งไว้ ชิงชิงใช้กุญแจผีที่ได้มาจากเพื่อนนักเลงมาเปิด ทำให้คุกเปิดทันที หยวนสงรีบจู่โจมสับไปที่ต้นคอของคนคุมคุกจนสลบ แล้วพากันออกไปจากห้องคุมขัง แล้วชิงชิงก็พาหยวนสงไปหลบที่บ้านร้างแห่งหนึ่ง
“ทำไมเ้าถึงมีความสามารถในการปลอมตัวด้วยล่ะ” หยวนสงกล่าวทักเมื่อเห็นนางกำลังจะปลอมเป็องค์หญิง
“ข้าแอบไปเรียนกับโจรคนนึงน่ะ” ชิงชิงกล่าว
“แสดงว่า เ้าคงปลอมเป็หลินผิงได้เหมือนมากจริงๆ” หยวนสงกล่าว
“แน่นอน ก็ข้ามีอาจารย์ดีนี่” ชิงชิงกล่าวอย่างภูมิใจ
ตอนนี้ชิงชิงปลอมเป็องค์หญิงแล้ว ส่วนหยวนสงแอบนำเสื้อผ้าของทหารขององค์หญิงมาเปลี่ยนด้วย ตอนนี้ทั้งคู่เดินทางไปที่จุดที่ตั้งของหอกปิศาจ บัดนี้มันตั้งอยู่กลางหน้าผาแห่งหนึ่ง
ทหารเห็นว่าเป็องค์หญิง เลยปล่อยให้ทั้งคู่เข้าไปที่หน้าผาแห่งนั้น
ชิงชิงกับหยวนสงกำลังเดินเข้าไปที่หอกของปิศาจ
แต่ทว่าองค์หญิงตัวจริงก็รีบสั่งทหารให้จับกุมทั้งคู่
ชิงชิงเลยฉวยโอกาสวิ่งไปหยิบหอกปิศาจ มันพอดีกับเวลาที่ฟ้ากำลังจะฝ่าไปที่หอกเล่มนั้นพอดี
ทุกคนใกับปรากฏการณ์นั้น เลยพากันรีบวิ่งออกห่าง ชิงชิงให้กำลังเฮือกสุดท้ายดึงหอกขึ้นมาแล้วขว้างมันลงไปในหุบเหวทันที
“ม่าย! เ้าช่างบังอาจจริงๆ ทหารจัดการมัน” องค์หญิงตัวจริงตรัส
หยวนสงเห็นชิงชิงถูกฟ้าผ่าต่อหน้าต่อตา เขารีบวิ่งเข้าไปหานางแล้วใช้เสื้อผ้าห่อหุ้มนางไว้ พร้อมกับรีบอุ้มนางทันที
ทหารฝ่ายองค์หญิงเข้ามาขวาง และกำลังจะเข้ามาฆ่าทั้งคู่
โชคดีเฉียนฟงนำทหารเข้ามาโจมตีทหารฝ่ายองค์หญิงได้ทันท่วงที
เลยกลายเป็องค์หญิงและทหารถูกจับทั้งหมด
องค์หญิงทรงกริ้วมากเลยะโทันที “ท่านรังแกฝ่ายเรา ยังไงเื่นี้ไม่จบแน่ ท่านอ๋องแคว้นเยี่ยจะต้องส่งกองทัพมาสู้รบกับแคว้นจู่เสียนแน่นอน”
“เลิกก่อกวนได้แล้วองค์หญิงเสี่ยวยี่ เ้าก่อปัญหามามากแล้ว กลับไปรับผิดเดี๋ยวนี้” องค์ชายรองตรัส
“พี่รอง พี่อยู่ที่นี่ได้ยังไง” องค์หญิงทรงตกพระทัย
ท่านเสนาฯ และฝ่าาตัวปลอมเลยปรากฏตัว พร้อมกับพากันจ้องไปที่องค์หญิงอย่างเอาเื่
ตอนนี้องค์หญิงจึงยอมให้องค์ชายรองแห่งแคว้นเยี่ยจับกุมกลับแคว้นทันที
“ข้าต้องขออภัยแทนน้องสาวด้วย หวังว่าฝ่ายท่านจะไม่โกรธเคือง” องค์ชายตรัส
“พวกเราไม่เอาเื่ท่าน แต่ท่านได้โปรดคุมองค์หญิงให้ดี เพราะนางก่อภัยยิ่งใหญ่จริงๆ ถึงขั้นทำร้ายประชาชนด้วยการทำให้ฝนตกครั้งใหญ่จนกระทั่งอาจเกิดอุทกภัย” ท่านเสนาฯ กล่าว
“ข้าทราบแล้ว ข้าจะกลับไปลงโทษนางและอบรมนางให้ดี” องค์ชายตรัส
“ขอบพระทัยองค์ชายรองพะย่ะค่ะ” เฉียนฟงกล่าว
ตอนนี้หยวนสงรีบอุ้มชิงชิงกลับไปที่ค่ายทหารของฝ่ายองค์หญิง เพื่อดูอาการของชิงชิงก่อน
เจินหลินรีบทำการรักษาชิงชิงอย่างเร่งด่วน ผ่านไปหกชั่วยาม ชิงชิงจึงพ้นขีดอันตราย
ตอนนี้หยวนสงได้พาชิงชิงกลับไปที่วังทันที
เมื่อเหตุการณ์สงบ องค์ชายรองแห่งแคว้นเยี่ยทรงคุมตัวน้องสาวกลับแคว้นเยี่ยทันที
หยวนสงกับฝ่าาเลิกปลอมตัวแล้วกลับเข้ามาทำงานปกติ
ตอนนี้ฝ่าาทรงกังวลอย่างมากเพราะผ่านไปสองวันแล้ว ชิงชิงก็ไม่ยอมฟื้น ตอนนี้ฝ่าาทรงยอมปล่อยตัวหลินผิงกับไป่หู่กลับบ้านดังเดิม พระองค์ทรงไม่อยากเป็มารขัดขวางทางรักของคนทั้งคู่อีกแล้ว
ฝ่าากับท่านเสนาฯ ต่างทำงานกันอย่างหนัก แต่อีกใจก็พากันเป็ห่วงชิงชิง เพราะป่านนี้นางยังไม่ฟื้น เลยเรียกตัวเจินหลินมาพบ
“ไหนว่าท่านบอกว่า ชิงชิงพ้นขีดอันตรายแล้วไง” ฝ่าาตรัส
“ร่างกายนางเป็ปกติแล้วเพคะ แต่ที่ยังไม่ฟื้นอาจเป็เพราะ…” เจินหลินกล่าวไม่จบ
“นางแกล้งสลบสินะ” ท่านเสนาฯ กล่าว
เจินหลินพยักหน้า
“ข้าเข้าใจแล้ว เ้าไปเถอะ” ฝ่าาตรัส
“ฝ่าาทรงจะทำเช่นไรพะย่ะค่ะ” ท่านเสนาฯ กล่าว
“ท่านได้โปรดช่วยข้าด้วยก็แล้วกัน” ฝ่าาตรัส
******************************************
ชิงชิงฟื้นแล้วแอบย่องไปขโมยชุดนางกำนัลมาใส่ เตรียมหนีออกจากวังทันที
ชิงชิงวิ่งมาถึงนอกพระราชวังแล้ว กำลังมองหาทางหนีทีไล่ แต่ทว่านางก็พบคนรู้จักเข้า
“พี่หยวนสง ช่วยข้าด้วย” ชิงชิงวิ่งมาหาพี่หยวนสงด้วยความดีใจ
“อ้าว เ้าหายดีแล้วงั้นหรือ” หยวนสงทัก
“ใช่ พาข้าหนีเร็วเข้า” ชิงชิงกล่าว
“ทำไมล่ะ ฝ่าาทรงดูแลเ้าเป็อย่างดีนะ” หยวนสงกล่าว
“เดี๋ยวพระองค์ก็ทรงจับข้าเข้าคุกเพราะคดีเก่าของข้ามันเยอะแยะขนาดนั้น พระองค์ทรงไม่ยอมอภัยให้ข้าหรอก” ชิงชิงกล่าว
“เ้าคิดไปเองหรือเปล่า” หยวนสงกล่าว
“พี่หยวนสงมีรถม้ามั้ย” ชิงชิงถาม
“ข้ามีเพียงม้าตัวเดียว” หยวนสงชี้ได้ที่ม้า
“แต่ข้าขี่ม้าไม่เป็” ชิงชิงกล่าว
“งั้นข้าขี่ให้ เ้าไปนั่งก่อนก็แล้วกัน” หยวนสงกล่าว
“ทำดีๆ นะพี่ อย่าให้ข้าตกนะ” ชิงชิงกลัว
“เอาน่า เชื่อใจพี่สิ” หยวนสงกล่าว
ทั้งคู่นั่งม้าตัวเดียวกัน ตอนนี้ชิงชิงเขินจนหน้าแดง เพราะพี่หยวนสงกอดนางแน่นมาก
“เอ่อ พี่ไม่ต้องกอดข้าแน่นแบบนั้นก็ได้” ชิงชิงท้วง
“ก็เ้ากลัวตกไม่ใช่หรือ” หยวนสงกล่าวอ้าง
“มันก็ใช่น่ะ แต่ว่า…..” ชิงชิงพูดไม่ออกเลยยอมเงียบ
สักพักชิงชิงก็ใเพราะม้ามุ่งตรงเข้าในงานสังสรรค์แห่งหนึ่ง
“นี่ท่านพาข้ามาที่ไหนกันแน่ ทำไมข้างหน้าเหมือนมีงานเลี้ยง แต่ที่นั่นก็มีพ่อข้าด้วยนี่” ชิงชิงมองดูเข้าไปในงานก็พบคนพร้อมหน้าพร้อมตา เลยหันไปเอาเื่พี่หยวนสง ชิงชิงกำลังจะหันไปต่อว่า แต่ทว่านางก็ช็อคเพราะนางกำลังขี่ม้าตัวเดียวกับฝ่าา “ฝ่าา ทำไมถึงทรงเป็พระองค์เพคะ”
“อย่าดิ้นสิ เดี๋ยวก็ตกหรอกชิงชิง” ฝ่าาทรงทัก
“ทรงปล่อยหม่อมฉันสิเพคะ” ชิงชิงพยายามดิ้น
“ให้ข้าลงก่อนนะ อย่าดื้อ ไม่งั้นตกม้าจริงๆ ด้วย” ฝ่าาตรัสขู่
ชิงชิงจึงยอมให้ฝ่าาทรงอุ้มตนลงจากม้า
นางกำนัลมารับตัวชิงชิงไปแต่งตัวทันที
“นี่จะพาข้าไปที่ไหนน่ะ” ชิงชิงรีบถาม
“เ้าปล่อยหลินผิงหนีไป ดังนั้นเ้าก็ต้องอภิเษกกับข้าแทนนาง” ฝ่าาทรงเผย
“ไม่นะเพคะ พระองค์ทรงอย่าทำแบบนี้สิเพคะ” ชิงชิงท้วง
แต่นางกำนัลก็จับตัวชิงชิงแน่นมาก ทำให้ชิงชิงขัดขืนไม่ได้เลย
“ท่านพ่อช่วยข้าด้วย ท่านพ่อ” ชิงชิงเห็นพ่อเลยเรียกพ่อ
“พ่อขอโทษนะลูก พ่อ เอ่อ ฝ่าาทรงขอลูกจากพ่อไปแล้ว “ท่านเสนาฯ กล่าวอย่างรู้สึกผิด
“ท่านพ่อยอมยกข้าให้ใครง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไง” ชิงชิงกล่าวท้วง
สุดท้ายชิงชิงก็หมดฤทธิ์ ยอมแต่งตัวเป็เ้าสาว ตอนนี้ฝ่าากับพระชายาเข้าพิธีอภิเษกนอกวัง แต่ถึงอย่างไรพิธีก็จัดอย่างยิ่งใหญ่ ไม่น้อยหน้าใคร
ฝ่าาทรงดื่มน้ำจัณฑ์มงคลพร้อมกับทุกคน แล้วเสด็จไปที่ห้องหอ ตอนนี้พระองค์ทรงเปิดผ้าคลุมหน้า ก็ทรงทอดพระเนตรเห็นชิงชิงทำหน้าหงิกหน้างอใส่
“หม่อมฉันไม่ใช่ตัวแทนของหลินผิงนะเพคะ” ชิงชิงกล่าว
“ถึงไม่ใช่ตัวแทน แต่เ้าก็ปลอมเป็นางมาหลอกข้า” ฝ่าาตรัส
“พระองค์ทรงทราบหรือเพคะ” ชิงชิงใ
“เ้าก็ต้องรับผิดชอบ เพราะเริ่มแรกข้าก็ไม่ได้รักหลินผิง แต่พอเ้าปลอมเป็นาง เ้าก็ทำให้ข้าหลงใหลในตัวหลินผิงตัวปลอมอย่างบ้าคลั่ง” ฝ่าาตรัส
“แต่หม่อมฉันไม่ได้สะสวยอย่างหลินผิงนี่เพคะ” ชิงชิงกล่าว
“ข้าชอบเ้าที่เ้ายอมทำทุกอย่างเพื่อส่วนร่วม ครั้งที่แล้วเ้าก็ยอมแข่งกับองค์หญิงเพราะองค์หญิงทรงนำประชาชนแคว้นจู่เสียนมาขู่ไม่ใช่หรือ” ฝ่าาตรัส
“เพคะ” ชิงชิงพยักหน้า
“ใบหน้าเ้าเป็อะไรหรือเปล่า” ฝ่าาทรงทักอย่างตกพระทัย
“ทำไมหรอเพคะ” ชิงชิงเริ่มกังวล
“เดี๋ยวๆ ข้ามองไม่เห็น มาใกล้ๆ กว่านี้หน่อย” ฝ่าาตรัสด้วยพระพักตร์จริงจัง
“มันเป็อะไรเพคะ” ชิงชิงยอมเข้าไปใกล้
และแล้วชิงชิงก็หลงกลเข้าไปใกล้ฝ่าา ตอนนี้ฝ่าาทรงจูบกับชิงชิงแบบจงใจ ไม่ใช่อุบัติเหตุแบบครั้งนั้นอีกแล้ว สุดท้ายทั้งคู่เข้าหอกันอย่างหวานชื่น สักพักผ้าม่านก็ปิดลง บัดนี้บุตรสาวของท่านกุนซือได้กลายเป็พระชายาของฝ่าาโดยปริยาย แม้ชิงชิงอาจไม่ใช่ผู้หญิงที่เพียบพร้อม แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้นางเหมาะเป็พระชายาก็คือ นางยอมทำทุกอย่างเพื่อส่วนรวม ดังนั้นนางจึงสามารถเข้าพระทัยของฝ่าาได้โดยง่าย
จบตอนพิเศษ
21K
