ตอนที่ 30 สกิลของเมดหัวขโมยเมื่อตอนนั้น
สภาพไรจิในตอนนี้แทบจะควบคุมสติของตัวเองไว้ไม่อยู่เขาไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าเลย...
‘เื่นี้ไม่เกี่ยวข้องกับชั้นเลยสักนิดแล้วทำไมชั้นต้องมาซวยด้วย’ ไรจิคิดในใจ...อีกทั้งเพื่อนใหม่ทั้งสองของเขากูรู้จักกันได้เพียงไม่นานเท่านั้นไม่ได้สนิทขนาดนั้น...ไม่มีทางที่จะยอมมาเสี่ยงชีวิตไปด้วยแน่ๆ
...ถึงแม้ภายในใจของไรจิจะคิดแบบนั้นแต่การกระทำของเขามันเป็คนละอย่าง
เอลฟ์ที่จับล็อคตัวเขาอยู่แทบไม่ได้สนใจเขาเลยมันหันไปสนใจทางกอน และองค์ชายที่พูดคุยกันอยู่มากกว่า
ไรจิที่เห็นโอกาสก็เริ่มทำการบางอย่างโดยการะโอยู่กับที่เขย่าร่างกายตัวเอง...
“ตุบ! ตุบ!”
ก้อนกลมๆขนาดเท่าลูกมะนาวจำนวนมาก ร่วงลงมาจากร่างของไรจิกลิ้งไปทั่วบริเวณนั้น ก่อนที่จะ...
“ฉี่!!!!!!!!!!!!!”
ควันจำนวนมากถูกปล่อยออกมาจากก้อนกลมๆนั้นจนกระจายไปทั่วอย่างรวดเร็ว
.
.
...
“แฮ่ก! แฮ่ก!นี่แกเล่นบ้าอะไรของแกเนี่ย”
เหล่าเอลฟ์ต่างสำลักควันที่ถูกปล่อยออกมาและมองไม่เห็นอะไรเลย
...สถานการณ์เริ่มชุลมุนวุ่นวาย
.
.
“จังหวะนี้แหละ! รีบหนีไปซะ...”
เสียงตระโกนบอกของไรจิดังลั่นตัวของเขานั้นช่วยได้เพียงเท่านี้แหละ...เพราะตัวเขาเองก็ต้องรีบหนีเช่นกัน
“ฟุบ!”
ในทันทีที่พวกเอลฟ์สำลักกลุ่มควันไรจิสลัดตัวหลุดออกมา แล้ววิ่งหนีทันที......
ความเร็วในการวิ่งของไรจินั้นน่าเหลือเชื่อมากท่าทางการวิ่งของเขานั้นไม่ต่างจากนินจาเลย
ไรจิวิ่งตรงไปด้านหน้าด้วยความเร็วไม่สนว่าพื้นที่ที่เขาเพิ่งจะวิ่งเข้าไปนั้นเป็พื้นที่อันตรายหรือไม่
.
.
----่เวลาก่อนที่ทั้งพื้นที่จะถูกกลืนกินจากกลุ่มควันสีขาว
ทางด้านกอนนั้นเมื่อเห็นการกระทำทั้งหมดของไรจิเขาก็ยิ้มออกมา
ส่วนทางด้านองค์ชายเอลฟ์ไม่พอใจเป็อย่างมาก...
“ใช้ลมดิวะไอพวกโง่!!! ต้องให้ชั้นลงมืออีกแล้วเหรอ!!”
เขาพูดออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว...ก่อนที่เหล่าเอลว์จะใช้สกิลลมตามคำสั่งของเขาพัดเอากลุ่มควันลอยออกไป…
“ต้องให้บอกทุกเื่เลยหรือไง”
องค์ชายเอลฟ์ยังคงสบถคำไม่เลิก
...เพียงแต่ในตอนนี้ มนุษย์ทั้งสามคนได้หายไปแล้วและที่น่าแปลกใจอยู่คือ มนุษย์ร่างอ้วนนั่นก็หายไปเช่นกัน
ทั้งที่มันแทบจะเป็ไปไม่ได้
สายตาขององค์ชายเอลฟ์ในตอนนี้เต็มไปด้วยความแค้น...
“พวกมันหายไปแล้วครับองค์ชาย...อีกทั้งเ้าตัวการสำคัญเราตรวจจับมันไม่ได้เลย”
ลูกสมุนเอลฟ์คนหนึ่งรายงาน
“ชั้นรู้แล้วเ้าโง่!!!”
องค์ชายเอลฟ์พูดอย่างหงุดหงิด...แต่อย่างน้อยก็ยังมีอยู่คนหนึ่งที่เขาสามารถตรวจจับได้แม้มันจะไม่ใช่เ้าหัวขโมยที่เรา้าตัวก็ตาม
....มนุษย์ตัวนั้นมันหนีเข้าไปในเขตุพื้นที่อันตรายของฝั่งมนุษย์
“รออะไรอยู่ล่ะ...รีบไปตามล่าตัวมันมาสิ”
“รับทราบครับ!!!”
เหล่าเอลฟ์ทั้งหมดนับสิบ ต่างรีบพากันไล่ล่าไรจิทันทีเหลือเพียงแค่องค์ชาย และล่ามของเขา
...
“นี่แหละครับคือความสามารถที่พวกมันใช้เมื่อตอนนั้น”
ล่ามพูดกับองค์ชาย
“ชั้นรู้! นั่นเป็เหตุผลว่าทำไมมันถึงหนีรอดได้ตลอดมันน่าหงุดหงิดจริงๆ.......ยังไงซะ ตอนนี้ต้องรีบไปตามล่าไุ์คนนั้นก่อน”
“ครับ!!”
….หลังจากนั้นองค์ชายและล่ามของเขาก็ตามไปล่าตัวของไรจิ ในพื้นที่อันตรายด้วยเช่นกัน
.
.
.
----ไรจิวิ่งหน้าตั้งแทบไม่ได้มองทาง
เขารู้เพียงแค่ว่าเขาเข้ามาในพื้นที่อันตราย พื้นที่ที่เต็มไปด้วยลิงผมแดงระดับจ่าฝูง ลิงผมแดงที่มีเส้นผมยาวมากกว่า8 เิเ หรืออาจจะมากกว่า 10 เิเเลยก็ได้...
ถึงแม้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะอันตรายแต่มันก็ยังดีกว่าต้องไปถูกพวกเอลฟ์ทรมานจนตาย
ลิงผมแดงระดับจ่าฝูงนั้นมันฉลาดและี้เีมาก...มันจะไม่ค่อยออกล่าอาหารด้วยตัวเอง มันจะนอนสบายอยู่แต่ในรัง และคอยแต่ออกคำสั่งกับลิงตัวอื่น
...ไม่รู้ว่าเป็โชคดีของไรจิหรือไม่ตลอดระยะทางที่เขาวิ่งมาไม่เจอลิงผมแดงเลยสักตัว
.
.
.
เสียงฝีเท้านับสิบไล่ตามหลังของเขาเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ
หัวใจของเขามันยิ่งเต้นแรง และอะดรีนาลีนมันยิ่งสูบฉีด
“บ้าเอ้ย! จะตามชั้นมาทำไมเนี่ย...ทำไมไม่ไปตามไอกอนฟะ”
...ไรจิยังคงวิ่งหน้าตั้ง ภายในใจนั้นสงสัยว่าทำไมพวกเอลฟ์ถึงต้องยกโขยงมาตามล่าเขาด้วยแทนที่จะเป็กอน
...
----ไรจิวิ่งต่อไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ก่อนที่เขาจะััได้ถึงคลื่นออร่าที่แสนหวาดหวั่นมันน่ากลัวจนก้าวขาไม่ออก
ออร่าที่แสนน่ากลัวนั้น มันแผล่อออกมาจากบางสิ่งที่อันตรายมากๆตรงหน้าของเขา...
ร่างของเ้าสิ่งนั้นอยู่ตรงหน้าของเขาห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตรเท่านั้น
เพียงแต่ร่างการของเขาที่อะดรีนาลีนสูบฉีดอย่างเต็มที่อยู่แล้วมันกลับสูบฉีดอย่างรุนแรงเพิ่มขึ้นได้อีกจนสติเขาแทบหลุด
...ร่างกายของเขาอ่อนแรงจนขยับไม่ได้ทรุดลงไปอยู่กับพื้นพร้อมกับความสั่นกลัวที่ยิ่งกว่าต้องเผชิญหน้ากับเหล่าเอลฟ์หลายสิบเท่า
.
.
...
“เฮเฮ่! แกคิดว่าจะหนีพวกเราพ้นจริงๆเหรอเ้ามนุษย์”
เสียงของเอลฟ์ที่ไล่หลังตามมาทันแล้วแม้พวกมันจะรู้ว่าไรจิไม่เข้าใจ แต่ก็คงรู้สึกตัวอยู่บ้าง......
เพียงแต่สภาพของมนุษย์ตรงหน้าในตอนนี้ ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใดๆทั้งสิ้นร่างกายของมันสั่นกลัวเป็เ้าเข้า และแขนขาอ่อนแรงเป็อย่างมาก
“สงสัยมันคงกลัวพวกเรามากจนรู้ตัวว่าหนียังไงก็หนีไม่พ้นเลยยอมมอบตัวหรือเปล่า”
เอลฟ์ตัวหนึ่งถามขึ้น...
“จะยังไงก็เถอะ รีบไปจับตัวมันเร็ว”
…เมื่อเหล่าเอลฟ์ที่กำลังเข้ามาใกล้ไรจิเพื่อที่จับตัวของเขา
ในทันใดนั้น...เหล่าเอลฟ์ก็ััได้ถึงออร่าแห่งความหวาดกลัวเช่นเดียวกันกับไรจิออร่าที่อันตรายเป็อย่างมาก จนหวาดเสียวไปจนถึงกระดูก
และเมื่อได้มองไปยังต้นกำเนิดของแหล่งออร่าที่น่าหวาดเสียวนั่นพวกเขาเหล่าเอลฟ์ต่างก็ขนลุกซู่ขึ้นมาแทบจะทันที...ดวงตาของพวกเขาเบิกโตและเอลฟ์บางตัวร่างกายก็เริ่มสั่นกลัว
.
.
-----ตรงหน้าของพวกเขาเป็เพียงลิงผมแดงตัวหนึ่ง
เพียงแต่ร่างกายของมันนั้นสูงเกือบสามเมตรและถืออาวุธเป็ดาบโค้งคู่พระจันทร์ครึ่งเสี้ยว ที่มีขนาดใหญ่พอๆกับขนาดตัวของมัน
และที่สำคัญ ความยาวของเส้นผมของมัน...ไม่ใช่สิบ...ไม่ใช่ยี่สิบ...และไม่ใช่สามสิบเิเ
...เส้นผมสีแดงของมันยาวจนลากพื้นยาวจนมองไม่เห็นแผ่นหลังของมัน...
และเมื่อมันััได้ถึงการมาของผู้บุกรุกมันก็ส่งเสียงคำรามที่ดังลั่นของของออกมา เป็เสียงของอสูรกาย มากกว่าเป็เสียงของลิง
“รอร์!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”
เสียงคำรามที่ดังกึกก้อง พร้อมกับคลื่นเสียงกระแทกยิ่งเพิ่มความหวาดกลัวให้กับเหล่าเอลฟ์จนยืนแทบไม่ไหว
...
.
.
-----ใน่เวลาที่ทุกคนหวาดกลัวทันใดนั้นก็มีเอลฟ์ตนหนึ่ง ผ่าแรงกดดันแห่งความกลัวอย่ากล้าหาญ
...เขาลุกขึ้นหลังตรงพร้อมกับ เชิดหน้าให้กำลังใจเพื่อนๆ
“ทุกคนอย่าไปกลัวมัน มันก็แค่ลิงผมแดง...ต่อให้มันจะผมยาวแค่ไหนก็ตามหากพวกเราทั้งหมดร่วมมือกัน มันเพียงแค่ตัวเดียว จะไปทำอะไรพวกเราได้”
…
“ฟิ้ว!!! ฉั๊วะ!!!”
ดาบพระจันทร์เสี้ยวบินผ่านลำคอของเอลฟ์ตัวนั้นอย่างง่ายโดยที่ตัวเขาแทบไม่ทันได้ตั้งตัว
และหลังจากนั้นหัวของก็หล่นลงมาแยกออกจากตัวในสภาพที่ร่างกายยังยืนอยู่...
เืสีแดงสดอุ่นๆพุ่งฉีดออกมาจากลอยาแไม่ต่างจากน้ำพุแล้วในที่สุดร่างของเขาก็ล้มลงกระแทกพื้น
.
.
.
ฝากติดตามผลงานเพจเฟสบุ๊ค : https://bit.ly/3aJY2ic