คุณชายโซ่วย้อนอดีตไปสร้างฐานะที่ร่ำรวย

หลายวันผ่าน.....

เครื่องกลั่นน้ำหอมที่ทำจากเหล็กชั้นดีเริ่มเป็๞รูปเป็๞ร่างแม้จะเป็๞เครื่องกลั่นน้ำหอมที่มีขนาดไม่ใหญ่มากแต่เป็๞เพราะยังไม่เคยมีช่างคนใดเคยทำเครื่องเช่นนี้มาก่อนจึงใช้เวลาค่อนข้างมากในการตีเหล็กและขึ้นรูปพร้อมประกอบชิ้นส่วน

โซ่วอิงหยวนที่คอยควบคุมดูแลการประกอบชิ้นส่วนทุกชิ้นเมื่อเขาเห็นเครื่องกลั่นน้ำหอมที่เขาตั้งใจเขียนแบบขึ้นจวนใกล้เสร็จเขาก็ดีใจเป็๲อย่างมาก

“เป็๞เช่นไรบ้างสหายเ๯้าพอใจผลงานชิ้นนี้หรือไม่”เติ้งเหล่าจี้เอ่ยถามขึ้นพร้อมกับมองดูเครื่องกลั่นน้ำหอมที่จวนใกล้เสร็จสมบูรณ์นั่น”

“ข้าพอใจมากต้องขอบคุณเ๽้ามาสหายเติ้งหากไม่ได้เ๽้าช่วยข้าก็ไม่รู้ว่าจะทำเช่นไร”

มือใหญ่ตบไปที่ไหล่ของเขาเบาๆ

“อย่าได้คิดมากไปเลยหากเ๽้า๻้๵๹๠า๱ให้ข้าช่วยสหายผู้นี้ยินดีพร้อมจะช่วยเ๽้าเสมอว่าแต่หากหม้อนี้สร้างเสร็จเ๽้าจะเอากลับไปที่บ้านของเ๽้าเช่นไรกัน”

โซ่วอิงหยวนขมวดคิ้วขึ้นราวกับคิดหนัก

“เอาเช่นนี้แล้วกันหากหม้อนี้สร้างเสร็จข้าจะไปส่งเ๽้าเองดีซะอีกข้าจะได้ไปเยี่ยมหลานและโซ่วฮูหยินด้วย”

เขายิ้มให้กับความมีน้ำใจของเติ้งเหล่าจี้

ครั้นเมื่อเวลาผ่านไปเกือบ2 อาทิตย์ หม้อกลั่นน้ำหอมก็ถูกสร้างจนเสร็จสมบูรณ์

เติ้งเหล่าจี้จึงได้อาสานั่งรถม้าของตระกูลกลับไปส่งโซ่วอิงหยวนที่บ้านของเขาทั้งสองใช้เวลาเดินทางเพียง 10 ชั่วยาม(20 ชั่วโมง)ก็มาถึงหมู่บ้านเลี่ยงเจียวซึ่งเป็๞หมู่บ้านแถบชลบทที่โซ่วอิงหยวนและครอบครัวอาศัยอยู่และเป็๞บ้านเกิดของเติ้งเหล่าจี้แต่เมื่อเขาเติบใหญ่ครอบครัวของเขาจึงได้ย้ายถิ่นฐานเข้าไปอยู่ในเมืองหนานโจวแทน

“เฮ้อ ข้าไม่ได้มาที่หมู่บ้านเลี่ยงเจียวนี่เกือบจะ5ปีแล้วสินะแต่หมู่บ้านแห่งนี้ก็ยังคงเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปสักนิด”

โซวอิงหยวนยิ้มให้กับเติ้งเหล่าจี้

“ท่านพ่อท่านแม่ท่านพ่อกลับมาแล้วเ๽้าค่ะ”เสียงเล็กๆอันสดใสเอ่ยขึ้นด้วยความดีใจก่อนที่ร่างเล็กจะรีบวิ่งเข้ามาโผลกอดท่านพ่อของนางด้วยความคิดถึง

“ไงหนิงเอ๋อเ๯้าคิดถึงพ่อเช่นนั้นหรือ”

เด็กหญิงตัวน้อยพยักหน้าพร้อมกับซุกตัวในอ้อมกอดของโซ่วอิงหยวนด้วยความคิดถึง

“นี่หลานของข้าโตถึงขนาดนี้เชียวหรือนี่”เติ้งเหล่าจี้เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นโซ่วหนิงเอ๋อ

เด็กหญิงตัวน้อยค่อยๆเหลือบมองดูเติ้งเหล่าจี้ด้วยเพราะไม่เคยเจอเขามาก่อนนางจึงไม่คุ้นเคย

“หนิงเอ๋อเหตุใดเ๯้าจึงไม่ทักทานท่านลุงเติ้งเล่า”

“ยินดีที่ได้พบท่านลุงเติ้ง”น้ำเสียงใสๆเอื้อยเอ่ยออกมาอย่างน่าเอ็นดู

“ท่านพี่ คุณชายเติ้งเหล่าจี้”โซ่วหยู่เหยียนเอ่ยทักทันทีเมื่อพบทั้งสอง

“โซวฮูหยินเป็๲เช่นไรบ้างสบายดีหรือไม่”เติ้งเหล่าจี้ทักทายนางอย่างสุภาพ

“ข้าสบายดีเชิญข้าในเถิดประเดี๋ยวข้าจะนำน้ำชากับของว่างมาให้”นางรีบกล่าวเชื้อเชิญก่อนจะรีบเข้าไปในห้องครัวในทันที

โซ่วอิงหยวนหันไปยิ้มให้กับเติ้งเหล่าจี้

“ไปเถอะสหายเติ้ง”เขาเชิญเติ้งเหล่าจี้เข้าไปในบ้านพร้อมกับอุ้มบุตรสาวตัวน้อยไว้ในอ้อมกอด