หลังจากนนท์และนักเดินทางทั้งหมดเข้าไปในประตูมิติ เสียงของเ้าหน้าที่ยังคงบอกให้เดินไปอย่าหยุด ยิ่งเดินยิ่งลึก ยิ่งลึกยิ่งมืด ความมืดเริ่มปกคลุม ความกลัวเริ่มก่อเกิด
เริ่มมีเสียงเอะอะโวยวายมากขึ้น ยิ่งผ่านนานเท่าใดความกลัวเริ่มกัดกร่อนใจ หลายคนเริ่มร้องไห้ หลายคนเริ่มสวดมนต์
สำหรับนนท์ยังคงคุมสติได้ดีและเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ผ่านไปเนิ่นนานเพียงใดไม่อาจหยั่งรู้ได้ สิ่งที่ไม่คาดฝันก็บังเกิด ห้วงมิติเริ่มบิดเบี้ยว และฉีกขาดนักเดินทางหลายคนถูกดูดออกจากห้วงมิติไม่ต้องสงสัยนักเดินทางเ่าั้ตายแน่นอน
อุโมงค์มิติเริ่มหดตัว เกิดการผันผวนอย่างรุนแรงนักเดินทางหลายคนถูกฉีกกระชากขาดเป็หลายชิ้นส่วน นนท์และนักเดินทางส่วนที่เหลือ ต่างวิ่งไปข้างหน้าเพื่อเอาตัวรอด คนนั้นหาย คนนี้ตาย คนนู้นถูกดูด
" ไอ้แดง ไอ้แดง " นนท์ร้องเรียกแดงสุดเสียง ปากก็ร้องเรียกเพื่อน ขาก็ยังคงวิ่งไม่หยุด เหนื่อยที่สุดในชีวิต ในขณะที่อุโมงค์มิติเล็กลงเรื่อยๆ นนท์เหลียวซ้ายแลขวาเพื่อหาไอ้แดงแต่สิ่งที่เจอคือ รอยแยกของอุโมงค์มิติ
เวลาไม่คอยท่านนท์ตัดสินใจพุ่งตรงไปยังรอยแยกของอุโมงค์มิติ " เอาวะ เสี่ยงเป็เสี่ยงกัน " นนท๋พูดกับตัวเอง ก่อนจะพุ่งเข้ารอยแยกของอุโมงค์มิติ นนท์ได้หันกลับไปมองด้านหลัง เกิดแสงสีขาวสว่างวาบ พร้อมกับสติของนนท์ที่ดับวูบ
ณ.ดาวดวงหนึ่งมีชื่อว่าั ทวีปตะวันออก แคว้นเหลย เมืองจาง
ยามจื่อ ( 23.00 - 01.00 ) เกิดลูกไฟสว่างไสวประหนึ่งดาวหางร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า ตูมมมม เสียงะเิดังกีกก้อง ลูกไฟร่วงหล่นลงในแม่น้ำ น้ำในแม่น้ำแตกกระสานซ่านเซ็น บังเกิดคลื่นสูงหนึ่งเมตรพุ่งกระทบริมฝั่ง
สองสามีภรรยาที่อาศัยอยู่ริมแม่น้ำ สะดุ้งใตื่นกลางดึก " เกิดอะไรขึ้น น้องหญิงเ้าอยู่ที่นี่เดี๋ยวข้าจะออกไปดู " เสียงสามีสั่งการให้ภรรยา
รออยู่ในบ้าน
" เ้าค่ะท่านพี่ ระวังตัวด้วย " ภรรยาตกปากรับคำ ไวเท่าความคิดฝ่ายสามีมาถึงริมแม่น้ำ แค่ชั่วอึดใจ
" มันเกิดอะไรขึ้น " สามีนั้นเป็ผู้ฝึกตน ขั้นหลอมรวมปรานขั้นที่สี่ ทำให้มองเห็นในที่มืดได้ชัดเจนยิ่งนัก สอดส่ายสายตามองสิ่งผิดปกติ
" นั่นอะไร " ว่าแล้วรีบพุ่งทะยานลงน้ำ วัตถุสีดำและมีกลิ่นไหม้ ยิ่งใกล้ยิ่งกลิ่นแรง
" เอ นี่มันคนนี่ " รีบเร่งนำร่างที่ไฟไหม้ทั้งตัวขึ้นจากแม่น้ำ
" ยังไม่ตาย ชีพจรอ่อนมาก ต้องรีบรักษา " สามีรีบนำร่างเข้าไปในบ้าน
" ลี่ชุนๅ เ้ารีบเตรียมเตียงให้ข้าที " หวังลี่ชุนมองเห็นสามีหวังเหอ อุ้มร่างที่ไหม้เข้ามาในบ้าน
" ว้าย ท่านพี่นี่มันอะไร " หวังลี่ชุนร้องอุทาน
" เ้ารีบเตรียมเตียงให้ข้าอย่าเพิ่งถาม " ได้นินดังนั้นหวังลี่ชุนจึงรีบเตรียมเตียงให้กับหวังเหอ
" ท่านพี่ท่านเจอร่างนี้ที่ไหน " หวังลี่ชุนเอ่ยถามสามี
" ข้าเจอในแม่น้ำ ข้าก็ไม่รู้ว่ามาจากไหน " ขณะที่หวังเหอและหวังลี่ชุนกำลังสนทนากัน ด้านนอกริมแม่น้ำได้มีกลุ่มคนจำนวนมากมาตรวจสอบที่ริมแม่น้ำอย่างเนืองแน่น
" คารวะท่านเ้าสำนักหลี่ " เสียงชายชราทักเ้าสำนักหลี่ต้าฟง เ้าสำนักพยัคฆ์คำรณ
" คารวะผู้าุโรองจิว " เ้าสำนักหลี่ทักทายตอบผู้าุโรองจิวหรือจิวเมิ่งเอี้ย แห่งนิกายเจ็ดบรรพต
" โฮ่ โฮ่ โฮ่ ดึกดื่นปานนี้สองผู้เฒ่ายังไม่นอนอีกรึ " รองเ้าสำนักหุบเขาเหมันต์เหลียงชุ่ยซัว หยอกเย้าสองผู้เฒ่า
" รองเ้าสำนักเหลียงท่านมาแล้วรึ " ผู้าุโรองจิวทักทายรองเ้าสำนักเหลียง
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า งานใหญ่อย่างนี้ขาดข้าได้เช่นไร " เสียงอันดังของมู่หยงฟางเ้าสำนักดาบโลหิต ลอยมาแต่ไกล
" พวกท่านว่าเกิดอะไรขึ้น " เ้าสำนักมู่หยงฟางเอ่ยถาม
" ข้าก็ไม่รู้ว่าเกิดเหตุอันใด ศิษย์ของข้ามาแจ้งว่า เกิดลูกไฟประหลาดมาจากท้องฟ้าพุ่งลงน้ำในบริเวณนี้ ข้าจึงรีบมาตรวจสอบ "เ้าสำนักหลี่เป็ผู้ตอบ
" แต่จากที่ดูก็ไม่มีอะไรผิกปกติสงสัยคงต้องมาดูตอนเช้าเสียแล้ว " รองเ้าสำนักเหลียงกล่าวแล้วจึงเหาะลอยจากไป
เ้าสำนักหลี่เอ่ยขึ้นว่า "เอาละ ข้าคงต้องกลับเช่นกัน อี้หานเ้าอยู่ดูแลที่นี่ "
" ขอรับ " หลี่อี้หานรับคำ หลังจากนั้นเหล่าผู้ฝึกตนได้ทยอยจากไป
ในบ้านของหวังเหอ " ท่านพี่จะทำเช่นไรดี " หวังลี่ชุนเอ่ยถามสามี
" ข้าจะลองถ่ายเทลมปรานเพื่อพยุงชีพจรของชายคนนี้ไว้ " ว่าแล้วหวังเหอจีงพลิกฝ่ามือของนนท์อย่างแ่เบา แล้วประกบฝ่ามือเพื่อถ่ายเทลมปราน ผ่านไป 1 เค่อ ( 15 นาที ) ชีพจรของนนท์ดีขึ้น
" ฟู่ววว ดีขึ้นแล้ว พรุ่งนี้คงต้องเปลืองสมุนไพรมากมายแน่นอน " หวังเหอกล่าวกับภรรยา
" อืม " หวังลี่ชุนรับทราบ " นี่ก็ดึกมากแล้วข้าว่าท่านพี่พักผ่อนก่อนดีกว่า " หวังลี่ชุน กล่าวกับสามี
" คงต้องเป็อย่างนั้น " หวังเหอตอบ
หลังเหตุการณ์ที่นนท์ร่วงลงมาจากอุโมงค์มิติ ผ่านไปนับเดือน แต่ชาวบ้านยังพูดคุยเกี่ยวกับเหตุการณืนี้ไม่หยุด
1 เดือนผ่านไปนนท์รู้สึกตัว " อือห์ อาห์ เกิดอะไรขึ้น จำได้แค่ว่ากำลังจะพุ่งไปที่รอยแยกของอุโมงค์มิติ แต่มีแสงสว่างมากและก็ไม่รู้สึกอะไรเลย " นนท์คิดในใจ
" เ้าฟื้นแล้ว " หวังเหอกล่าวกับนนท์ นนท์ที่ตอนนี้ถูกพันตัวเหมือนมัมมี่ จากการช่วยเหลือของหวังเหอ เอ่ยถามหวังเหอด้วยภาษาไทย
" ที่นี่ที่ไหน " หวังเหอแปลกใจไม่เคยได้ยินภาษานี้ พยายามถามนนท์อย่างหนัก แต่นนท์ก็ตอบเป็ภาษาไทยตลอด จนหวังลี่ชุนบอกให้หวังเหอออกไปเพื่อให้นนท์ได้พักผ่อน
2K
