ฉินหยุนติดอยู่ที่ขอบเขตกายวรยุทธ์ระดับสอง หลังผ่าน
กาลเวลาเนิ่นนาน ไม่เคยมีความคืบหน้าใด ส าหรับเขามันเป็
เื่ยากที่จะผ่านสู่ระดับที่สาม
กุญแจส าคัญในการก้าวสู่ขอบเขตระดับที่สามคือชักน าพลัง
ิญญาปริมาณมหาศาลเข้าสู่การไหลเวียนภายในร่างกาย
เพื่อหล่อเลี้ยงเืและเนื้อ มันจะท าให้ร่างกายแข็งแกร่งขึ้น
ถึงตอนนั้น ร่างกายจะแกร่งดั่งหิน พลังิญญาจะเกิดการ
โคจรอย่างรวดเร็วทั่วทั้งร่าง มันจะควบแน่นกับเืภายใน
กาย และเป็พลังปราณอยู่ภายใน
ก่อนหน้าเขาเพียงมีหนึ่งเส้นิญญา จึงหมายถึงมีเพียงหนึ่ง
ช่องทางที่สามารถดึงพลังิญญาจากหนึ่งดวงตะวัน ทว่า
พลังิญญาที่ได้นั้นอ่อนแอยิ่ง และยังเป็เส้นทางที่ยากลำบากในการดูดซับ
แต่ด้วยสร้อยข้อมือเก้าไข่มุก เขาสามารถชักนำพลังิญญาของเก้าตะวันได้! ในตอนนี้ พลังิญญาเก้าประเภทก าลังไหลเวียนอย่างเร่งรีบ
ในกายของเขา ผสมผสานเข้ากับเืและเนื้อ กล้ามเนื้อและ
กระดูกของเขาตอนนี้ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นทุก่เวลาที่ผ่านไป
ใน่เช้าตรู่ ดวงตะวันทั้งเก้าตั้งตรงขึ้นจากขอบฟ้าทีละน้อย
พวกมันขับไล่ความมืดและความเย็นเยียบให้พ้นจาก น าพา
ความอบอุ่นและแสงสว่างสู่ดินแดนเก้าตะวัน
หลังฝึกฝนด้วยสร้อยข้อมือเก้าไข่มุกตลอดทั้งคืน ฉินหยุนตื่น
ขึ้นเหมือนอย่างปกติ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกและลืมตาขึ้น
ดวงตาทั้งสองคล้ายจะส่องแสงออกมาได้เขาดูมีจิติญญา
ยิ่งขึ้นและมีอารมณ์ที่ดีขึ้นราวคนละคนหากเทียบกับเมื่อวาน
ขณะก าหมัดแน่น พลังปราณภายในร่างกายของเขาไหลเวียน
เป็บอลพลังงานสู่แขน เมื่อต่อยหมัดออกไป เกิดขึ้นเป็สาย
ลมวูบหนึ่ง!“ส าเร็จ! ในที่สุดก็ฝึกฝนพลังปราณได้ เข้าถึงขอบเขตกายวร
ยุทธ์ระดับที่สาม!” ดวงตาฉินหยุนตอนนี้อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้น
และยินดี
เขาลอบถอนหายใจต่อพร์ระดับต านานที่น่าหวั่นเกรงนี้
เขาถึงกับข้ามผ่านขอบเขตได้ภายในหนึ่งคืน!หากเป็ชีพจรหนึ่งตะวันก่อนหน้านี้เขาคงจำเป็ต้องใช้เวลา
อีกสองหรือไม่ก็สามปีกว่าจะข้ามผ่านขอบเขตได้เนื่องจากไม่มี
ความช่วยเหลือใดส่งเสริม
“พี่สาวมหาอุปราช เกิดอะไรขึ้นกับท่านกันแน่? สักวันข้าต้อง
หาท่านให้พบ!”เขามองไกลออกไป ความคิดตอนนี้ยังคงยุ่งเหยิงไร้ซึ่งการ
จัดเรียงมหาอุปราชคนก่อนเดิมทีก็ลึกลับมากพอแรงแล้ว มารดาของ
เขาได้เชื้อเชิญนางมาที่พระราชวังหลวงเมื่อนานมาแล้วจากนั้นจึงให้นางรับผิดชอบหน้าที่ฝึกฝนวรยุทธ์แห่งเต๋าแก่เขานางเป็คนอ่อนโยนและเป็โฉมงามคนหนึ่งที่สะกดสายตาเขา
ได้ั้แ่ยังเยาว์
“เื่นี้ต้องเก็บง าไว้ให้ดีเราต้องออกจากพระราชวังโดยเร็ว
ที่สุดเท่าที่จะท าได้เพื่อปกป้องตัวเองจากพวกข้าราชบริพาร
โฉดชั่วเ่าั้!” ฉินหยุนคิดกับตัวเองเช่นนี้