บทที่ 8: คราบน้ำมัน
ก่อนจะเริ่มโปรเจกต์ใหญ่ที่บางนา จูน รู้สึกว่าฐานข้อมูลเื่ "ความดิบของชายกรรมาชีพ" ของเธอยังไม่เข้มข้นพอ เธอ้าัักับ ค.. ที่ไม่ผ่านการดูแลแบบคนเมือง เธอจึงตัดสินใจขับรถไปยังอู่ซ่อมรถบรรทุกท้ายซอยเปลี่ยวกลางดึก
กลิ่นจาระบี น้ำมันเครื่องเก่า และกลิ่นยางไหม้พุ่งเข้าชนจมูก จูนเดินเข้าไปหา ช่างชัย ชายร่างถึกที่ตัวดำเมี่ยมไปด้วยคราบน้ำมันเครื่อง แววตาของเขามันวาวด้วยความหื่นกระหายเมื่อเห็นสาวแว่นลุคเรียบร้อยเดินเข้ามาในถิ่นของเขา
"อยากให้ซ่อมอะไรล่ะน้องสาว? หรืออยากให้พี่ ‘อัดจาระบี’ ให้?" ชัยถามพลางแสยะยิ้มโชว์ฟันเหลืองๆ
"อัดให้เต็มที่เลย... ฉันอยากรู้ว่าแรงกระแทกของพวกนาย มันจะทำลายสติฉันได้แค่ไหน" จูนตอบเสียงเรียบ พลางถกกระโปรงขึ้นแล้วนั่งลงบนโต๊ะเหล็กที่สากและเย็นเฉียบ
ชัยไม่รอช้า เขาควัก ค.. ที่ดำคล้ำและหนาปานท่อนเหล็กออกมา มันมีคราบจาระบีและกลิ่นสาบของเหงื่อไคลหมักหมมพุ่งออกมาอย่างรุนแรง เขาคว้าหัวจูนแล้วกระแทกแท่งเอ็นนั่นเข้าปากเธอรวดเดียวจนสุดโคน จูนขย้อนออกด้วยความจุก รสชาติแรกคือความขมของน้ำมันเครื่องและรสเค็มขื่นของน้ำกามที่ค้างคา
บันทึกการวิจัย: Subject Mechanic – แรงขับเคลื่อนสัญชาตญาณสัตว์ป่าสูง... รสชาติของสารคัดหลั่งมีความเป็กรดจากมลภาวะ... อัตราการเต้นของหัวใจ HR = 135 ext{ bpm}
ชัยเหวี่ยงจูนลงบนพื้นปูนที่เต็มไปด้วยเศษเหล็กและฝุ่น เขาจับขาขาวๆ ของเธอถ่างออกกว้างแล้วกระแทก ค.. ใหญ่ั์นั่นเข้าสู่ รู ของจูนโดยไม่มีการหล่อลื่น!
"อ๊ากกกกก!" จูนร้องลั่น ความแห้งสากและขนาดที่ใหญ่โตทำให้รูของเธอแทบฉีกขาด เสียงเนื้อกระทบพื้นปูนดัง ปึก! ปึก! ตามจังหวะการกระแทกที่หยาบโลน ชัยสบถคำหยาบ "อีร่าน! รูมึงตอดดีชิบหาย!" เขาปั๊มสะโพกเข้าใส่จนน้ำกามอุ่นคาวฉีดทะลักเต็มมดลูกจูน จูนนอนหอบหายใจรินรวยบนพื้นโสโครก บันทึกทุกความเ็ปลงในสมอง... ข้อมูลนี้สมบูรณ์แล้ว
เช้าวันต่อมา รถตู้สีขาวทึบพามิวและฟ้ามุ่งหน้าสู่ไซด์งานก่อสร้างบางนา มิวมีท่าทางหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด ส่วนฟ้านั่งตาลอยจากฤทธิ์ยา จูนยังคงนิ่งเงียบ แต่อารมณ์ภายในของเธอกำลังหิวกระหายข้อมูลชุดใหม่
เมื่อถึงที่หมาย สายตาของคนงานนับสิบจ้องมองมายังพวกเธอเหมือนหมาป่าเห็นเหยื่อ เก่ง หัวหน้าคนงานร่างั์เดินออกมา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความดิบถื่อน เขาพาทั้งหมดเข้าไปในเพิงสังกะสีที่อบอ้าว
"เริ่มงานได้! ฟ้า... ไปโพสท่าข้างกองปูนนั่น!" ไอ้แหลม (ช่างภาพปลอม) ะโ
การแสดงเริ่มขึ้น ฟ้าในบิกินี่ตัวจิ๋วโพสท่าอย่างยั่วยวน ท่ามกลางสายตาคนงานที่เริ่มขยับเข้ามาใกล้ เก่งเดินเข้าไปคว้าถังปูนเปียกๆ มาราดลงบนตัวฟ้า ของเหลวสีเทาไหลเยิ้มผ่านร่องอกลงไปถึงโคนขา
"มิว... เข้าไปช่วยพี่เขาเช็ดสิ" จูนสั่ง
มิวเดินเข้าไปด้วยมือที่สั่นเทา แต่เก่งกลับคว้าข้อมือมิวไว้แน่น "เช็ดด้วยผ้ามันไม่สนุกหรอกน้องสาว... ใช้ปากเลียปูนออกจากหัวนมพี่เขาหน่อยสิวะ!"
คนงานล้อมวงเข้ามา กลิ่นเหงื่อเปรี้ยวและเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนนับสิบทำให้อากาศร้อนระอุ เก่งเริ่มปลดกางเกงออก เผยให้เห็น ค.. ขนาดมหึมาที่ยาวและใหญ่กว่าทุกคนที่จูนเคยเจอ มันสั่นระริกด้วยความอยาก
"ดูสิ... มันอยากกินรูพวกมึงจะแย่แล้ว!" เก่งคำราม
จูนนั่งจ้องมองจากจอภาพ นิ้วของเธอรัวบนคีย์บอร์ดอย่างบ้าคลั่ง แววตาของเธอสะท้อนภาพความวิปริตที่กำลังจะเริ่มขึ้นในไม่กี่วินาทีข้างหน้า
To Be Continued…
801
