CODE2 : ความทรงจำในวันที่อำลา ตอนที่ 6
ณ บาร์มืดสลัวแห่งหนึ่งใจกลางเมืองภูเก็ต บรรยากาศคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้าและควันบุหรี่
โต๊ะด้านในสุดมีชายผอมผิวคล้ำที่ชื่อ "โชค" นั่งพิงพนักอย่างไม่แยแสโลก มือคีบบุหรี่ปล่อยควันลอยคลุ้ง
ข้างเขาคือ “ชัย” ชายอ้วนเ้าเนื้อที่มือขวาถือช้อนกินข้าวหมูแดง ส่วนมือซ้ายกำแก้วน้ำอัดลม แก้มสองข้างขยับตามจังหวะเคี้ยวอย่างสบายใจ
โชคมองชัยด้วยสายตาเอือมระอา “ไอชัย... ถ้ามึงจะกินขนาดนี้ มึงควรไปนั่งร้านข้าวป้าศรีดีกว่ามั้ง ของที่นี่มันแพงฉิบหาย ไอ้ห่า”
ชัยเคี้ยวตุ้ยๆ ก่อนพูดเสียงอู้อี้ “ก็มันหิวนี่หว่า…”
เสียงฝีเท้าหนักดังขึ้นก่อนที่ชายร่างกำยำในชุดลำลองจะปรากฏตัว ศักดิ์ หรือที่คนในวงการใต้ดินรู้จักในชื่อ "ศักดิ์ตามาร"
ศักดิ์เดินมานั่งลงตรงข้าม “โชค ชัย… พวกมึงเป็คู่หูที่ทำงานไม่เคยพลาด กูมีงานให้ทำ”
ชัยละจากจานข้าวทันที “เงินดีไหม พอดี่นี้กินเยอะเกินงบไปหน่อย”
โชคเบนสายตาไปหาเขา “งานอะไร”
ศักดิ์ “CODE2... กู้ามันเป็ๆ มาทรมาน กูลองตามล่ามันหลายครั้งแล้วแต่ก็พลาด มันหายตัวได้เก่งชิบหาย”
โชค “CODE2... นักฆ่าที่เป็ข่าว่นี้น่ะเหรอ เสื้อฮูดชมพูนั่น กระโปรงสั้น หน้ากากคล้าย PALMER46”
ศักดิ์ “ใช่ มันนั่นแหละ...”
โชคหันไปมองชัยแล้วหลิ่วตา “ไอดอลมึงเลยนี่หว่า เวลาออกข่าวที มึงจ้องตาไม่กะพริบเลยนะ”
ชัยยิ้มแห้งๆ พร้อมหันหน้าหนี “ก็... ก็เธอเซ็กซี่นี่หว่า แบบ...เทพธิดานักฆ่าอะ มันเร้าใจดี”
ศักดิ์หัวเราะเบาๆ ก่อนวางมือกระแทกโต๊ะ “เอาเหอะ จะชอบยังไงก็ช่าง ถ้าจับมาให้กูได้ เงินก้อนใหญ่รอพวกมึงอยู่”
โชค “รับงาน ไปกันเลยไอ้ชัย”
ชัยกำลังจะหยิบช้อนขึ้นอีกครั้งแต่ชะงักเมื่อโชคลากคอเสื้อ
โชค “เรากำลังจะไปล่าไอดอลแก... CODE2 ไง ลืมหิวไปก่อนเลย”
ชัยสะบัดตัวลุกขึ้นทันทีอย่างตื่นเต้น “งั้นไปกันเลย”
ณ โรงเก็บสินค้าเถื่อนใจกลางเมืองภูเก็ต
โรงเก็บสินค้าที่ดูเก่าคึกคักไปด้วยคนงานและมาเฟียติดอาวุธ
ใต้ผ้าใบผืนหนาและกล่องไม้ลังที่วางซ้อนกันสองชั้น “โชค” และ “ชัย” ซ่อนตัวอยู่เงียบๆ ด้วยความหวังว่าจะได้เผชิญหน้าและจับ CODE2
ชัยขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะกระซิบเบาๆ “ในนี้มันอึดอัดชะมัดเลย ทำไมเราต้องแอบกันแบบนี้ด้วยวะ…”
โชคยกนิ้วขึ้นแตะปากเป็สัญญาณให้เงียบ “เบาๆ สิวะ ที่นี่มันฐานลับที่ สจ.ภู ใช้เก็บยาเสพติด แถมยังขังพวกคนที่มันจะเอาไปขายอีก… ถ้า CODE2 จะมาล้างบาง มันก็ต้องมาที่นี่แหละ”
ชัยกระซิบกลับ “แต่มันมีที่แบบนี้ตั้งหลายที่ จะรู้ได้ไงว่าเธอจะโผล่มาที่นี่…”
โชคยักไหล่ “กูก็ไม่รู้ แต่กูมันคือโชค ไง มึงลืมแล้วเหรอว่าลอตเตอรี่ที่กูเก็บได้วันก่อนมันถูกรางวัล”
ชัยไม่ตอบ แต่กลับหยิบมือถือขึ้นมา แล้วเปิดอนิเมะญี่ปุ่นเสียงดังลั่น แสงสีสว่างจ้าสะท้อนออกมาจนคนรอบข้างเริ่มหันมามอง
โชคกัดฟันแล้วตะคอกด่า “มึงโง่รึเปล่าวะ นี้มันใช่เวลามาดูอนิเมะไหม”
ชัยหน้าซื่อ “โทษที ลืมไปว่าเรากำลังแอบอยู่ แสงจากหน้าจอมันจ้าจนด้านนอกเห็นสินะ”
โชค “ไม่ใช่ ดูอนิเมะในที่มืดๆ แบบนี้ เดี๋ยวก็สายตาเสียหรอก”
ชัยใ “จริงด้วย”
โชคฟาดมือลงกับหน้าผากตัวเองเบาๆ “ไอโง่เอ้ย” ก่อนเสียง ปัง! และเสียงร่างคนล้มดังขึ้น
โชคสะดุ้ง “ได้ยินไหม”
ชัยหน้าตาไร้เดียงสา “อะ... ฉันตดเอง”
โชคดิ้นจนผ้าขยับ “นี้มึงตดเหรอวะ โคตรเหม็นเลย”
ชัยยิ้ม “โทษที”
โชคเบิกตาโพลง “ไม่ใช่เว้ยลองฟังสิ นี่มันเสียงปืนกับเสียงคนล้มชัดๆ”
ทั้งสองค่อยๆ เปิดผ้าออกมาดู เห็นผู้หญิงในชุดเสื้อฮูดสีชมพู กระโปรงสั่นสีขาว เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบในความมืด... CODE2 ยืนถือมีดคารัมบิตไทเทเนียมเปื้อนเืและดาบคาตานะเหน็บเอว กำลังลอบสังหารคนติดอาวุธไปทีละคนโดยไร้เสียง
โชคกระซิบ “นั่นมัน CODE2…”
ชัยตาวาว “ว้าว… ไอดอลในดวงใจชั้น! ขนาดตัวเปื้อนเืยังน่ารักเลยอะ”
โชคกระซิบเสียงเครียด “เรามา จับ เธอ ไม่ใช่มาทำแฟนคลับคลับเฮาส์”
ชัยพยักหน้าหงึกๆ แต่สายตายังจับจ้อง CODE2 แบบหวานเยิ้ม
CODE2 ทวงท่าในการฟันดาบและมีด ท่าทางนั้นเซ็กซี่จนกระโปรงเธอเปิดออกให้เห็นกางเกงใน
โชค “แกเห็นไหม”
ชัย “อืม สีชมพู”
โชค “ใช่ๆ สักที่ไหน หมายถึงลีลาการใช้ดาบและมีดต่างหาก เธอคนนี้มีฝีมือเอาเื่”
ชัย “ใช่ แล้วก็สีชมพูด้วย”
โชค “ไอลามกเอ้ย”
ชัย “ว่าแต่ฉันแกเองก็ลามกไม่แพ้ฉันหรอก”
โชค “แกว่าอะไรนะ”
ชัย “ใครกันละ ที่ถูกลอตเตอรี่แล้วเอาเงินไปโปรยให้สาวเต้นรูดเสาในผับจนหมด”
โชค “ไม่หมดสักหน่อย ฉันเอาไปเที่ยวอาบอบนวดด้วยต่างหาก”
ชัย “นั้นแหละลามก”
ภายในโกดังเงียบงัน บัดนี้คนติดอาวุธทั้งหมดนอนสิ้นลมหายใจ พื้นเปื้อนเื
CODE2 ยืนกลางกองศพ ตวัดดาบเอาเืออกจากใบดาบอย่างสง่างามก่อนหมุนดาบกลับเข้าฝักเสียงแ่
โชคกระซิบ “ฟังนะไอชัย... เราจะรอให้เธอมั่นใจว่าฆ่าหมดแล้ว แล้วพอเธอเริ่มผ่อนคลาย เราจะโผล่ไปจับเลย เข้าใจไหม”
ชัยไม่ฟังเขากำลังหยิบมือถือขึ้นมา
แช๊ะ!
เสียงชัตเตอร์ดังพร้อมแฟลชสว่างจ้า
CODE2 ชะงัก หันมามอง
โชคตาเบิกโพลง คว้ามือถือจากชัยอย่างรวดเร็ว “มึงทำเชี่ยไรเนี่ย”
ชัยยิ้มเจื่อน “ก็แค่อยากถ่ายรูปไอดอลเก็บไว้เป็ที่ระลึก… ลืมปิดแฟลชอะ โทษที”
โชคฟาดหน้าผากตัวเอง “แม่ง ถ่ายตอนจับเธอได้แล้วก็ได้ปะวะ”
ชัย “แบบนั้นมันไม่ธรรมชาติอะดิ ต้องถ่ายตอนเธอกำลังเท่ๆ แบบนี้”
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา
CODE2 เสียงเย็นะเื “โหลๆ… ฉันรู้นะว่ามีคนซ่อนอยู่ใต้ผ้านั่น”
ชัยรีบเปลี่ยนเสียงเป็แมว “เหมี้ยว~ เหมี้ยว~”
CODE2 หันหลังกลับ “แมวจรเองเหรอ”
ชัยยังเล่นต่อ “แมวจร~”
CODE2 หันกลับมาอย่างไว “หา”
โชคทำเสียงแมวอย่างลนลาน “เหมี้ยว… เหมี้ยว... เมี้ยว… เวร”
จู่ๆ ผ้าใบก็ถูกกระชากออกอย่างรวดเร็ว
CODE2 ยืนมองสองหนุ่มที่นอนหมอบอยู่ใต้กล่องของเก่า “พวกนาย...กำลังทำบ้าอะไรกันอยู่”
โชคยิ้มแห้ง “เรากำลัง... สำรวจ... ฝุ่นใต้ลังครับ”
ชัยไม่รอช้า รีบพุ่งเข้าไปจับมือของ CODE2 แล้วก้มลงจูบอย่างเทิดทูน “ผมเป็แฟนคลับของคุณเองครับ เป็เกียรติมากที่ได้เจอตัวจริง”
CODE2 หน้าเหวอ สะบัดมือออกทันที “อะไรของแกวะ ขยะแขยง”
โชคทุบหัวชัย “โถ่เว้ยไอชัย! เพราะมึงเลยเธอเลยรู้ตัว! แม่งั้แ่แสงแฟลช แผนที่กูวางไว้พังหมดเลย”
ชัย “แกนั้นแหละ ตอนทำเสียงแมว เสือกตอบอีกว่าแมวจร”
CODE2 จ้องหน้าโชค “แผนเหรอ”
โชคหน้าเปลี่ยนทันที “แผน ไม่ๆ ฉันพูดว่า แผ่น... แผ่นดินไหวต่างหาก พวกเราเลยวิ่งไปหลบอยู่ตรงนั้น ปลอดภัยไว้ก่อน”
ชัยยกมือไหว้ “ขอโทษครับ พอดีเราวางแผนจะจับตัวคุณตอนคุณเผลอ”
โชคโขกหัวชัย “ไอโง่ มึงจะบอกเธอทำไมวะ”
ชัย “กฎของแฟนคลับ CODE2 ข้อที่ 1 ห้ามโกหกท่านศาสดา”
โชค “แฟนคลับหรือลัทธิวะ แล้วกฎนั่นมีั้แ่เมื่อไหร่”
ชัย “ตอนนี้ไง สดๆ เลย ตั้งชื่อกลุ่มว่า ‘CODE2’ แล้ว ฉันเป็รุ่นแรก”
โชค “โถ้เว้ย สมองมึง สมองมึงอยู่ไหนวะ”
ชัย “พูดอย่างกับแกฉลาดนักแหละ ก็เพราะเราไม่เคยได้เรียนไง ถึงได้โง่แล้วไม่มีงานทำแบบนี้ จนต้องมาเป็นักฆ่า”
โชค “ใครบอกฉันไม่เรียน ฉันจบ ป.4 มาแล้วนะ”
CODE2 ยืนกอดอกมองสองคนเถียงกัน คิดในใจ “สองคนนี้...ท่าจะสติไม่ค่อยดี” ก่อนจะถอนหายใจแล้วถามเสียงเรียบ “โห้ย สรุปพวกแกจะมาจับฉันใช่ไหม”
โชค จู่ๆ ชักมีดคู่จากหลังเอว พุ่งใส่ CODE2 อย่างรวดเร็ว
CODE2 เบี่ยงตัวหลบแบบเฉียดฉิวทันที
ชัย ดึงมีดยาวจากด้านหลังออกมาแล้วฟันเข้าใส่เธอ
CODE2 ถอยหลบอย่างแ่เบา เส้นผมพลิ้วผ่านคมมีด
โชค “ไม่เบานะ ที่หลบได้... ทั้งที่พวกเราน่ะเร็วขนาดนี้”
ชัย “สมแล้วที่เป็ไอดอลฉัน~”
CODE2 ชักดาบคาตานะออกมาจากเอว และมีดสั้นจากต้นขา “พวกแกเองก็ไม่เลวเหมือนกัน”
ทั้ง โชค และ ชัย พุ่งเข้าใส่เธอพร้อมกันด้วยความเร็วสูง ประสานการโจมตีแบบคอมโบที่ไม่ปล่อยให้ CODE2 ตั้งหลัก
คมมีดจากโชคกวัดแกว่งเป็รูปฟันตะขาบ เสียงเฉือนอากาศหวีดดังไปทั่วโกดัง CODE2 ต้องยกอาวุธป้องกันทั้งสองด้าน ช่องว่างตรงกลางกลายเป็จุดอ่อน โชคถีบเข้าที่กลางลำตัวของเธอ
CODE2 เซถอยหลังไปตามแรงถีบ ชัย ใช้ลำตัวพุ่งชนซ้ำ เติมแรงเข้าไปอีกจังหวะ เธอกระเด็นลงไปนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น
CODE2 ขบฟันแน่น “พลาด... ซะได้”
โชครีบวิ่งกลับไปหาชัย แล้วเขกหัวอีกฝ่ายไปเต็มแรง
โชค “ทำไมมึงไม่ใช้มีดวะ จังหวะเมื่อกี้ฟันทีเดียวจบเลย”
ชัยทำหน้าเศร้า “ถ้าใช้มีด เดี๋ยวไอดอลฉันก็มีแผลน่ะสิ…”
โชค “ไอดอลอะไรนักหนา แกจะลืมรึไง ถ้าเราพลาด เธอก็จะฆ่าเรา”
ชัยยิ้มเจื่อนๆ “แต่ถ้าโดนฆ่าโดยไอดอลที่ชอบ ก็ไม่เลวนะ อีกอย่างอย่าลืมสิ เราต้องจับเธอเป็ๆ ไม่ใช่แบบตาย”
โชคชะงักไปครู่ “เอ่อ จริงของมึง ครั้งนี้แกพูดถูกแฮะ”
CODE2 ค่อยๆ ลุกขึ้น “พวกแกน่ะ แกร่งมากเลย… ทำเอาฉันนึกถึงพวกตระกูลนักฆ่า แบล็คธอร์น เลยล่ะ ถ้าเป็ตัวฉันเมื่อก่อนคงไม่มีทางสู้ได้แน่”
ชัย ตาเป็ประกาย “ได้ยินไหม! เธอชมเราว่าแกร่งเหมือนนักฆ่า แบล็คธอร์น เลยนะ”
โชค ทำหน้ามั่นหน้า “พูดอะไรบ้าๆ พวกเราน่ะ... แกร่งกว่า แบล็คธอร์นอีก”
CODE2 “งั้นเหรอ... ขอพิสูจน์หน่อยก็แล้วกัน”
เธอตั้งท่า มือขวาถือดาบยาว ชี้ปลายดาบไปข้างหลัง หันคมออกนอก มือซ้ายถือมีดสั้น ป้องกันไว้ตรงหน้า
พร้อมกล่าวเสียงนิ่ง “เงาซากุระร่ายรำ”
ชัย กับ โชค ไม่รอช้า พุ่งเข้าพร้อมกันด้วยความเร็วสูง
แต่ทุกการโจมตี… โดนเธอปัดหมด
คมดาบของเธอลื่นไหลราวสายลม เมื่อกันอาวุธได้ ดาบจะไหลไปเฉือนตัวศัตรูต่อทันที
แผลจากมีดและดาบเริ่มปรากฏขึ้นทั่วร่างโชคและชัยโดยที่ทั้งสองไม่มีโอกาสสวนกลับ
จนในที่สุด...
โชค และ ชัย ทรุดลงกับพื้น หมดแรงจะสู้
CODE2 ยืนชี้ปลายดาบลงพื้น ระหว่างร่างทั้งสอง
โชค “พวกเราแพ้แล้ว… ฆ่าพวกเราเลยก็ได้”
CODE2 เธอเก็บดาบเข้าฝักอย่างสง่างาม “ไม่ล่ะ พวกนายดูไม่ได้อยากฆ่าฉันจริงๆ และก็ไม่ได้ดูเหมือนคนเลวอะไรด้วย”
โชค คิดในใจ ที่ไม่ฆ่าเพราะโดนสั่งมาจับเป็ต่างหาก ไม่ใช่ใจดีอะไรหรอก
โชค “แล้วเธอรู้ได้ไง ว่าพวกเราไม่ใช่คนเลว”
CODE2 “ไม่รู้สิ แค่รู้สึกได้… บางทีพวกนายอาจแค่โดนหลอกใช้… ถ้าดูจากระดับสติปัญญาแล้วล่ะนะ”
โชค “นี่เธอว่าพวกเราโง่เหรอ ฉันจบ ป.4 นะบอกให้”
ชัยลูบท้อง “หิวจัง… อยากกลับห้องไปดูอนิเมะแล้ว…”
โชค “ไอชัย มึงกำลังทำให้เราดูโง่”
CODE2 จ้องหน้าโชคด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ “จบตั้ง ป.4 เลยเหรอ ไหนตอบมาหน่อยสิ 1 บวก 1 ได้เท่าไหร่”
โชคทำหน้ามั่นใจ “คำถามง่ายๆ แบบนั้นใครๆ ก็ตอบได้ อย่ามาดูถูกกันนะ”
CODE2 “แล้วตอบอะไรล่ะ”
โชคอ้ำอึ้ง “คิดว่าฉันโง่หรือไง ก็แค่ 1 บวก 1”
CODE2 “ไม่รู้อะสี้~”
โชค “รู้นะเว้ย ทำไมจะไม่รู้”
ชัยลูบท้อง “หิวแล้วอะ กลับกันเถอะ”
CODE2 “ตอบสิ”
โชคหัวเราะแห้งๆ “วันนี้อากาศดีจังเลยว่าไหม ฮ่าๆ”
CODE2 “อย่าเปลี่ยนเื่”
โชค “11 ไง เอา 1 มาต่อกับ 1 ได้ 11 ใช่ไหม ก็แค่ 1 บวก 1 ทำไมฉันจะไม่รู้”
CODE2 “ตอบ 2 ต่างหาก”
โชคหน้าซีด “อ๋อ… ใช่ สองๆ เมื่อกี้ฉันแค่ล้อเล่นน่ะ หึหึ”
CODE2 ยิ้มขำ “แล้ว 2 ลบ 1 ละ”
โชคขมวดคิ้ว “เอ่อ… อื้มม…”
CODE2 หัวเราะเบาๆ “ไม่รู้ใช่ไหม”
โชค “เออ ก็ได้ ฉันโง่ พอใจเธอยัง”
CODE2 “งั้นให้ฉันสอนเอาไหม ลองยกนิ้วขึ้นมาสองนิ้วสิ”
โชคทำตามทันที ยกนิ้วขึ้นสองนิ้ว “แบบนี้ใช่ไหม”
CODE2 “ทีนี้ หักไปหนึ่งนิ้วสิ”
โชคหักนิ้วตัวเองไปหนึ่งนิ้วจริง “โอ๊ยยยยย โคตรเจ็บเลยเว้ยยย การลบมันเ็ปขนาดนี้เลยเหรอ”
CODE2 ใสุดขีด “อ้า~~~ ไม่ใช่ หัก แบบนั้นนะ”
เธอรีบวิ่งเข้าไปหาโชคที่กำลังน้ำตาซึม นิ้วหักผิดรูปอย่างน่ากลัว
เธอจับมือเขาไว้เบาๆ ก่อนค่อยๆ จัดนิ้วให้เข้าที่กลับอย่างระมัดระวัง
CODE2 “โอ๊ย... ขอโทษนะ ฉันผิดเอง... ถ้าให้ดีไปหาหมอต่อนะ”
โชคจ้องมองเธอด้วยสายตาซึ้งใจ หน้าแดงจัด “นางฟ้า... ไม่สิ เทพธิดา เวลาฉันเจ็บ ไม่เคยมีใครเป็ห่วงฉันขนาดนี้เลย”
น้ำตาเขาไหลอย่างไม่รู้ตัว
ชัยมองหน้าโชคแล้วย่นคิ้ว “ไอเพื่อน... นายหน้าแดงนะ” แล้วเขาก็เบะปากร้องไห้ตาม “หื้อออ... ปลอบผมบ้างสิ ผมก็เจ็บใจ”
CODE2 งงปนใ “หา ทำไมร้องอีกคนล่ะ... ฉันทำอะไรผิดเนี้ย โอ๋ๆๆ ไม่ร้องนะ”
เธอทำอะไรไม่ถูก นอกจากยืนปลอบเด็กโตสองคนที่กลายเป็เหมือนเด็กอนุบาลอารมณ์เปราะ ภาพนั้นดูเหมือนวุ่นวาย แต่กลับอบอุ่นอย่างประหลาด
ก่อนเธอจะจากไปโชคและชัยยกมือถือขึ้นขอเซลฟี่กับเธอ
“มุมนี้ๆ”
ภาพนั้นกลายเป็ของสะสมระดับ S
โชคตั้งเป็วอลเปเปอร์มือถือ
ส่วนชัยเอาไปปริ้นใส่กรอบวางไว้ข้างที่นอนในห้องเช่า
และวันนั้นเอง... CODE2 ไม่รู้เลยว่าเธอกลายเป็ “ศาสดา” ของลัทธิใหม่
CODE2 ถอดหน้ากากและเปลี่ยนชุดท่ามกลางป่า กลับมาเป็ "ซี"
เธอส่ายหน้า ถอนหายใจ “ไอตายสิ... เ้า สองตัวนั้น นะ… ฆ่าคนสติไม่ดีฉันทำไม่ลงจริงๆ ภายนอกดูเป็ผู้ใหญ่ แต่ข้างใน... เด็กอนุบาลชัดๆ”
วันต่อมา ตอนเที่ยงในบ้านริมหาดของฝน
ซีนั่งขดอยู่บนโซฟา กำมือถือไว้แน่น จ้องหน้าจอด้วยสีหน้าเครียดสุดขีด
บนหน้าจอเต็มไปด้วยโพสต์จากเพจแปลกๆ ที่มีโลโก้ “ศาสดา CODE2” เต็มฟีด
มีทั้งแฟนอาร์ต CODE2 แบบ ชิบิใส่กระโปรงลายดอก
แฮชแท็ก “#เทพธิดาCODE2”
รีวิวมีดปลอมแบบเดียวกับที่เธอใช้
และคลิปตัดต่อใส่เสียงพากย์ “โอ๊ย เจ็บจุงเบย”
บัวบานยืนกอดอกอยู่ด้านหลัง มองหน้าซีด้วยสายตานิ่ง “ฉันเห็นโพสต์หนึ่งในเฟซบุ๊กมา… ‘ลัทธิ CODE2’ นี่มันอะไรเหรอ”
ซีหันมาช้าๆ สีหน้าเธอเครียดแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน หน้าซีเรียส แต่ตาไหวเล็กน้อยเหมือนจะร้องไห้
ซีพูดเบาๆ เหมือนพึมพำกับตัวเอง “เ้าสองตัวนั้น…”
จากนั้นเธอกดปิดโทรศัพท์ทันที ราวกับอยากให้โลกแตก
589
![ฮูหยินแสนร้ายของท่านแม่ทัพ [ จบ ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1696690801_3420235.webp)
