บทที่ 15 ข้าไม่ฆ่าเ้าหรอกเตรียมใจรับผิดชอบสิ่งที่ทำได้เลยอาเฟิง!!
เสวี่ยเฟิงประคองหนิงเทียนออกจากเรือนตรงไปที่ศาลาสระบัวที่ให้คุนเตรียมอาหารไว้ให้ที่นั่นความจริงคุณชายรองเหอก็เดินด้วยตนเองได้แต่คนหน้าหนาอยากจะประคองเขาพาเดินไปหนิงเทียนคร้านที่จะโวยใส่เสียแล้วจึงปล่อยเลยตามเลย
“ข้าให้คนครัวของสำนักทำอาหารให้เ้ามากมายไม่รู้ว่าเ้าชอบสิ่งใดเลยสั่งให้ทำของที่ดีและอร่อยที่สุดให้เ้า”
เสวี่ยเฟิงกล่าวเสียงนุ่มอ่อนโยนคุณชายรองเหอโคลงศีรษะไม่เห็นต้องทำอะไรให้ยุ่งยาก
“ข้ากินอะไรก็ได้ข้าไม่ใช่คนเื่มาก”หนิงเทียนกล่าวเสียงเรียบเสวี่ยเฟิงยิ้มประคองหนิงเทียนนั่งลง
“ไม่ต้องเกรงใจข้าเองก็อยากตอบแทนเ้าที่ช่วยชีวิตข้า”
“ตอบแทนคุณด้วยอาหารมื้อเดียว”
“ย่อมไม่ใช่...ข้ายินดีแทนคุณเ้าตลอดชีวิตข้า”
คุณชายรองเหอปรายตามองเสวี่ยเฟิงด้วยสายตาว่างเปล่าไม่น่าย้อนกลับเลยเข้าตัวเองเลยเห็นไหมเลี่ยนจัดๆ!
“อยากตายรึ...พูดอันใดน่าขนลุกเสียจริง”เสวี่ยเฟิงหัวเราะในลำคอเขาหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารใส่ถ้วยข้าวหนิงเทียน
“ข้าให้คุนนำสุราดอกท้อชั้นดีมาให้เ้าลิ้มลองด้วยาแเ้าก็หายดีแล้วลองหน่อยหรือไม่?”
หนิงเทียนนิ่งคิดปากคาบตะเกียบคงไม่ใช่ว่ากำลังหลอกมอมเหล้าเขาแล้วแอบลวนลามกันใช่ไหมแต่ร่างกายเขาก็ไม่ได้รับแอลกอฮอล์เลยั้แ่มาที่นี่เสวี่ยเฟิงบอกว่าเป็สุราดอกท้อชั้นดีลองสักหน่อยคงไม่เป็ไรตอนที่มีชีวิตอยู่โลกเก่าเขาก็ดื่มคนเดียวในห้องประจำ
“อืมนิดหน่อยก็ดี”เขาไม่ใช่คนคออ่อนเหล้ายุคจีนโบราณมันจะสักแค่ไหนกัน
ผมคิดผิดและก็กลับตัวไม่ทันแล้วเหล้าดอกท้อชั้นดีรสชาติดีจัดๆ!หยุดกินไม่
ได้เลยและเหล้าก็โคตรแรง!เสวี่ยเฟิงเท้าคางมองหน้าคุณชายรองเหอยิ้มๆที่ยามนี้หน้าแดงก่ำแววตาว่างเปล่าฉ่ำปรือดูยั่วยวนอดคิดไม่ดีไม่ได้เลยจริงๆ
“อาเทียนเ้าเมาแล้ว”หนิงเทียนไม่รู้ว่าเมาหรือคิดไปเองเหมือนเสียงของเสวี่ยเฟิงจะนุ่มทุ้มหูน่าฟัง
“อือ...ข้าอยากนอนแล้วอาเฟิง”
คุณชายรองเหอช้อนตามองคนข้างๆเสวี่ยเฟิงลมหายใจสะดุดหลุบตามองริมฝีปากที่อมชมพูระเรื่อแล้วก็อดที่จะยกมือใช้นิ้วหัวแม่มือลูบริมฝีปากล่างของ
หนิงเทียนไม่ได้แววตาเ้าสำนักเร้าร้อนเสวี่ยเฟิงหอบหายใจเขาสูดหายใจเข้าเพื่อระงับอารมณ์
คุณชายรองเหอนั่งนิ่งมองสบตากับเสวี่ยเฟิงมือที่เกลี่ยริมฝีปากเขาเปลี่ยนมากุมแก้มยกมืออีกข้างขึ้นมากลายเป็ว่ามือทั้งสองข้างของเสวี่ยเฟิงกุมแก้มคนเมาที่ยามนี้หน้าร้อนแดงก่ำริมฝีปากอมชมพูระเรื่อเผยอขึ้นราวกับยั่วยวนเขาให้ตบะแตกอยากจะก้มลงไปลิ้มลองรสชาติว่าจะหวานล้ำเพียงใด...
“อาเทียน...”น้ำเสียงแหบพร่าเรียกชื่อเขาราวกับกระซิบ
หากเ้ายังไม่เลิกมองข้าด้วยสายตาเช่นนี้ข้าคงอดใจไม่ได้ที่จะลิ้มลองริมฝี
ปากที่เมื่อครู่เพียงได้ลูบเกลี่ยเบาๆก็รู้ได้ว่ามันนุ่มนิ่มเพียงใดคนเมาที่สติไม่อยู่กับตัวไม่ได้รับรู้ความปรารถนาของคนตรงหน้าเลยสักนิดรู้แต่เพียงว่าใบหน้าของเสวี่ยเฟิงใกล้เข้ามาเรื่อยจนลมหายใจร้อนๆรินรดใบหน้าเขา
คุณชายรองเหอหลับตาลงริมฝีปากนุ่มของอีกคนก็แตะลงมาและค้างไว้อย่างนั้นก่อนความรู้สึกนั้นจะหายไปเมื่อเขาผละออกหนิงเทียนปรือตามองก็ต้องหลับ
ตาลงอีกครั้งเมื่อเสวี่ยเฟิงก้มลงมาจูบเขาใหม่อีกครั้งคราวนี้ลึกซึ้งกว่าเดิมเร้าร้อนและร้อนแรงกว่าเดิมจนหายใจแทบไม่ทัน
“อือ...”
หนิงเทียนครางประท้วงในลำคอเพราะฟันคมๆกัดริมฝีปากเขาจนได้กลิ่นคาวเืจางๆทั้งกัดทั้งดูดจนรู้สึกแสบริมฝีปากไปหมดลิ้นร้อนๆตวัดเกี่ยวลิ้นของหนิงเทียนและกวาดชิมความหวานจนทั่วโพรงปาก
เมื่อเห็นว่าคนที่ตัวเล็กกว่าเขาเริ่มหายใจไม่ทันก็ถอนจูบออกมาอย่างอ้อยอิ่งให้หนิงเทียนได้พักหายใจคุณชายรองเหอพักหอบหายใจได้เพียงชั่วครู่ริมฝีปากอุ่นร้อนของอีกคนก็ประกบลงมาใหม่ จูบหวานล้ำทำเอาสติที่ไม่ค่อยจะมีอยู่แล้วล่อง
ลอยไปกับรสจูบของเสวี่ยเฟิง สมองขาวโพลนไม่รู้จะทำยังไงเลยจูบตอบด้วยท่า
ทางเงอะงะ
“อืม”
เสวี่ยเฟิงครางต่ำในลำคอไม่คิดว่าริมฝีปากของหนิงเทียนจะหวานล้ำถึงเพียงนี้ยิ่งจูบยิ่งไม่พอเขาอยากได้...อยากได้มากกว่านี้ถอนจูบออกเลื่อนต่ำลงมาจูบเม้มปลายคางลงมาถึงลำคอขาวๆ
“อา...เฟิง...อ่ะ!”
คุณชายรองเหอสะดุ้งเฮือกเมื่อริมฝีปากร้อนระอุขบเม้มลำคอเขามือก็ปลดสายคาดเอวของเขาออกในหัวหนิงเทียนขาวโพลนมือขยุ้มอกเสื้อเสวี่ยเฟิงไว้แน่น
“อาเทียน...อาเทียน...”ขบเม้มไล่ริมฝีปากไปทั่วลำคอขาวปากก็เรียกชื่อ
หนิงเทียนน้ำเสียงแหบพร่าทุ้มต่ำ
“อึก...”
คุณชายรองเหอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ปากเผยออ้าปากเล็กน้อยเมื่อถูกมือของอีกคนล่วงล้ำเข้ามาเขี่ยสะกิดยอดอกเขาเสวี่ยเฟิงเงยหน้าจากลำคอขึ้นมามองหน้าหนิงเทียนภาพที่เห็นยิ่งเหมือนไฟที่สุมเข้ามาในอกเขามากยิ่งขึ้นไปอีก
ดวงตาเรียวหงส์หวานฉ่ำริมฝีปากที่ยามนี้แดงก่ำบวมเจ่อยั่วยวนจนสติของเสวี่ยเฟิงแทบขาดเ้าสำนักกัดฟันจนขึ้นสันกรามไม่ได้หากอาเทียนสร่างเมาแล้วจะต้องโกรธเกลียดเขาเป็แน่ที่เขาฉวยโอกาสตอนเมาปลุกปล้ำจูบเขาเช่นนี้เสวี่ยเฟิงถอนริมฝีปากอย่างอ้อยอิ่งแสนเสียดาย
“อือ...”
ศีรษะคนเมาซบที่ไหล่กว้างอย่างหมดแรงเสวี่ยเฟิงจัดสาปเสื้ออาภรณ์คนเมาให้เรียบร้อยรวบเอวหนิงเทียนมานั่งคร่อมบนตักเ้าสำนักอดที่จะหัวเราะเบาๆ อย่างเอ็นดูไม่ได้
สิ่งที่เขารู้อีกอย่างคือหนิงเทียนเวลาเมาแล้วขี้อ้อนและยั่วยวนมากฉะนั้นหากไม่ได้อยู่กับเขาหนิงเทียนห้ามแตะสุราอย่างเด็ดขาด!ก้มลงไปจรดริมฝีปากจุมพิตข้างขมับคนเมาเอียงคอมองรอยแดงสีกุหลาบที่คอคุณชายรองเหอแล้วยกยิ้มกว้างด้วยความพึงพอใจกับผลงานตนเอง
“ข้าจุมพิตจองเ้าแล้วนะอาเทียน”รวบกอดเอวบางมาแนบชิดกายเขาแน่นขึ้น
เช้าวันต่อมาอรุณรุ่งที่สดใสแดดอ่อนๆในยามเช้าส่องลอดเข้ามาภายในห้องที่มีสองบุรุษนอนกอดก่ายกันอยู่แขนแกร่งโอบกระชับคนตัวบางแน่นขึ้นคุณชายรองเหอรู้สึกอึดอัดที่่เอว
เขาค่อยๆปรือตาขึ้นมาก็พบกับอกแกร่งที่เปลือยเปล่าคุณชายรองเหอกะพริบตาปริบๆอก...แบนๆผู้ชายไม่ใช่ผู้หญิงถ้างั้น...หนิงเทียนเงยหน้าขึ้นไปมองเ้าของร่างที่กอดก่ายเขาอยู่ช้าๆ
เสวี่ยเฟิง!!!
อะ...ไอ้คนหน้าหนาฉวยโอกาสเขาตอนเมาเรอะ!!
“เสวี่ย-เฟิง-เ้า-ตาย!!!”
น้ำเสียงกดต่ำเข้มเรียกเน้นย้ำทีละคำดังลั่นเสวี่ยเฟิงที่หลับพริ้มสบายใจก็ลืมตาขึ้นั์ตาเบิกกว้างหนิงเทียนใช้มือทั้งสองข้างขยุ้มคอเสื้อเสวี่ยเฟิงก่อนจะขึ้นคร่อม แล้วกำหมัดแน่นลงมือทุบร่างแกร่งกำยำด้วยความโมโหสาปเสื้อคุณชายรองหลุดลุ่ยไหลลงไปที่แขนทำให้เห็นรอยแดงสีกุหลาบเป็จ้ำตามอกหนิงเทียนั์ตาวาวโรจน์มองจ้องคนใต้ร่างเขม็ง
“อะ...อาเทียนข้าขอ...อ้ากกกกกก!!”
หนิงเทียนก้มลงไปกัดอกแกร่งของเสวี่ยเฟิงจนจมเขี้ยวกลิ่นเืลอยแตะจมูกแต่คนกัดไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยถูกทุบเมื่อครู่ก็เจ็บไม่ใช่น้อยนี่ถูกกัดอีกอาเทียนเ้าเป็สุนัขหรือ!!
“ข้าจะฆ่าเ้า!!”
คุณชายรองเหอประกาศเสียงกร้าวรัวกำปั้นทุบคนใต้ร่างอย่างเอาเป็เอาตาย เสวี่ยเฟิงพยายามปัดป้องแต่หนิงเทียนไม่รู้ไปเอาแรงมาจากไหนทุบลงมาแต่ละทีจุกทุกดอก!!!
“อึก...อาเทียนข้าขอโทษ!!”
เสวี่ยเฟิงจับมือหนิงเทียนทั้งสองข้างคุณชายรองเหอเมื่อถูกจับล็อคแขนก็ถลึงตาใส่เสวี่ยเฟิงอย่างแค้นเคืองเสวี่ยเฟิงพลิกคน้าให้ลงไปนอนด้านล่างก่อนตนเองจะขึ้นมาแทนที่คร่อมร่างหนิงเทียนไว้แทนรวบมือทั้งสองข้างขึ้นไปไว้เหนือหัวคุณชายรองกัดฟันกรอดหน้าดำหน้าแดงสลับกันยกขาขึ้นถีบจนเสวี่ย
เฟิงกระเด็นร่วงเตียงไปเสียงดังโครม!!
หนิงเทียนะโลงจากเตียงก้าวเดินมาหาเสวี่ยเฟิงพลางหักนิ้วมือแววตาเย็นะเื
“อะ...อาเทียนใจเย็นๆหากเ้าฆ่าข้าเ้าจะเป็หม้ายนะ!!”คุณชายรองเหอแสยะยิ้ม
“ไม่ต้องห่วงอาเฟิงข้าไม่ฆ่าเ้าหรอกต่อจากนี้เตรียมใจรับผิดชอบสิ่งที่ทำไปตลอดชีวิตได้เลยเ้าเฟิงชั่วหน้าหนา!!”
“อาเทียน!!อ้า! อาเที๊ยนนนนนน!!!”
ปึง!! โครม!! เพล้ง!!
เคอคุนที่กำลังจะเดินมาหาเ้าสำนักที่เรือนได้ยินเสียงโครมครามดังออก
มาจากห้องของเ้าสำนักก็รีบวิ่งไปและเคาะประตูร้องถามเ้านายว่าเกิดอันใดขึ้น
“ท่านเ้าสำนัก!!เกิดอันใดขึ้นขอรับ!!”เคอ
ปึง!!เพล้ง!!
เคอคุนมองหน้ากันตื่นๆ
“อาเทียน! แค่ก! หยุดก่อนอึก...โอ้ยยยย!!”
ทั้งสองได้ยินผู้เป็นายเรียกคุณชายรองเหอก็กะพริบตามองหน้ากันอีกคราคุณชายรองเหอนอนที่นี่หรือ
แต่หากมาหาเ้าสำนักก็ไม่น่าจะมาเช้าขนาดนี้เสียงโครมครามดังขนาดนี้เ้าสำนักยังมีร่างกายครบดีอยู่ใช่หรือไม่!
“เอ่อ...ท่านเ้าสำนักเป็อันใดหรือไม่ขอรับ!”
คุนเอ่ยถามน้ำเสียงเป็ห่วงร้องขอต่อ์โปรดกระซิบบอกให้คุณชายรองเหอเบามือด้วยเถิด!เสียงด้านในเงียบไปมีเสียงฝีเท้าหนักๆเดินเข้ามาใกล้ประตู
ปึง!!!
เสวี่ยเฟิงเปิดประตูออกอย่างแรงใบหน้าเขียวช้ำหางคิ้วแตกเืไปไหลเป็ทางอาบแก้มเคอ คุนอึ้งนิ่งค้างมองผู้เป็นายขึ้นลงอาภรณ์ขาดรุ่งริ่งที่อกและหน้าท้องมีรอยข่วนเป็ทางยาวเืไหลซิบๆ
“อึก...พรวด!”เสวี่ยเฟิงกระอักเืพลางยกหลังมือเช็ดเืเอ่ยตอบผู้ติดตามทั้งสองน้ำเสียงแหบแห้ง
“ข้ากับอาเทียนเพียงแค่ออกกำลังกันยามเช้าเท่านั้น...พวกเ้าไม่ต้องเป็ห่วงอึก...พรวด!”
กระอักเือีกรอบร่างของเ้าสำนักทำท่าจะหงายหลังไปคุนรับร่างผู้เป็นายไว้ได้ทัน
“อะ...อาเคอ!!! หมอตามหมอเร็วเข้า!! ท่านเ้าสำนัก!ทำใจดีๆไว้ขอรับ!”เคอรีบวิ่งออกไปตามหมอด้วยความเร็วแสงทันที
“หึ...”
คุณชายรองเหอที่เดินตามออกมาด้วยอาภรณ์ที่ดูเรียบร้อยกว่าท่านเ้าสำนักกอดอกปรายตามองทำเสียงขึ้นจมูกคุนกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อเห็นสภาพเรือนนอนของผู้เป็นายเศษแก้วแจกันโต๊ะที่นั่งล้มระเกะระกะเละเทะไปหมด...
“ไม่ตายหรอกข้าเบามือที่สุดแล้ว!!”
กล่าวจบก็เดินออกจากห้องไปคุนมองตามร่างโปร่งจนลับสายตาแล้วหันกลับมามองเ้าสำนักที่ตนหิ้วประคองอยู่ก็ถอนหายใจนี่คุณชายรองเหอเบามือแล้วหรือ?
แล้วท่านเ้าสำนักทำสิ่งใดกับคุณชายรองเหอจึงได้ถูกลงไม้ลงมือหนักเช่นนี้แล้วไยท่านเ้าสำนักจึงปล่อยให้ตนถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียวมิใช่ว่า...คุนมองผู้เป็นายแววตาว่างเปล่ามืดมนท่านชอบความเ็ปอย่างนั้นหรือขอรับ...
1K
![[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683779740_40115367.webp)
