Purple Rose
ดอกไม้แห่งความรักั้แ่แรกพบ ความรู้สึกที่เกิดขึ้นเพียงแค่ได้พบหรือสบตา และยังมีความหมายถึงความรู้สึกตกหลุมรัก ชื่นชอบที่กำลังจะแปรเปลี่ยนเป็ความรัก เหมือนบอกว่า “ผมว่า ผมตกหลุมรักคุณเข้าจริงๆแล้วล่ะ”
เื่ราวความรักของทั้งคู่ เกิดขึ้นเมื่อตอนมัธยม ขณะกำลังศึกษาในชั้นมัธยมศึกษาปีที่6 ทั้งสองได้เดินสวนกัน ขณะกำลังเปลี่ยนคาบเรียน ผู้คนวุ่นวายจอแจ บางคนรู้จักกันบางคนไม่รู้จักกัน "การันต์" เด็กน้อยสุดเฉิ่มที่กำลังจะเปลี่ยนคาบเรียนไปเรียนอีกห้องหนึ่งได้เดินชนเข้ากับหนุ่มสุดฮอตของโรงเรียน "เอกภพ" นั่นเอง จังหวะตกหลุมรักนิยายยอดฮิตเลยนะน่ะซีนนี้ กล่องดินสอปากกาสีฟ้าสดใสของการันต์หล่นกระแทกพื้นกระจายไปทั่ว
"ไม่นะ ไม่ๆตายแล้ว จะเข้าห้องสายแล้ว" การันต์บ่นงึมงัมกับตัวเอง
"ขอ ขอโทษครับผมไม่ได้มองทางเอง ขอโทษด้วยครับ" การันต์รีบก้มหัวขอโทษเอกภพอย่างไว เอกภพมองอีกคนขำๆ
"ไม่เป็ไรๆ มานี่หรือเราช่วยเก็บ" เอกภพก้มตัวลงไปนั่งหยิบดินสอและปากกาใส่กล่องให้อีกคน
"อ่ะเอาไปสิ เดี๋ยวก็สายหรอก" เอกภพยื่นกล่องดินสอคืนให้กับการันต์
"ขอโทษอีกครั้งนะครับ" การันต์พูดพร้อมกับ หยิบเอากล่องดินสอจากอีกคนแล้วรีบเดินเข้าห้องเรียนอย่างเร่งรีบหัวใจเ้ากรรมเต้นแรงเสียจนกลัวว่าอีกคนจะได้ยินมัน เอกภพมองตามหลังอีกคนจนสุดสายตา
"น่ารักจังใครน่ะ นายรู้จักคนเมื่อกี้ป่ะ" เอกภพหันไปถามเพื่อนอีกคนในกลุ่ม
"อ๋อ คนนั้นไงที่ชื่อการันต์สายศิลป์ห้อง6/10ไง ทำไม ถามทำไมว่ะ" เพื่อนถามกลับแบบงงๆ
"ไม่มีอะไรแค่เห็นว่าน่ารักดี" เอกภพมองห้องเรียนที่อีกคนเดินเข้าไปอย่างเหม่อๆ
"ห้ะยังไงนะ เอ็งชอบคนแบบนั้นเหรอ เฉิ่ม ใส่แว่นหนาเตอะ แถมยังชอบใส่เสื้อสุดเชยอีก"
"เอาน่ะๆ ไปกันสายแล้ว รีบเข้าห้องเรียน" เอกภพพูดตัดบทเพื่อน พร้อมกันถอนสายตากลับมา
"เคๆ ไปก็ไป" ก่อนเดินตามกันเข้าห้องเรียอีกฝั่งไป
ทางด้านการันต์ เด็กหนุ่มรีบ นั่งประจำที่ของตน ทั้งอายทั้งเขิน ดันไปเดินชนเอกภพคนที่กำลังแอบชอบส่ะได้ ฮือน่าอายจริงเลย
"ฮั่นแน่ เป็ไงล่ะ หนุ่มที่แอบชอบเก็บของให้ เลยนะเขินสะบัดเลยอ่ะดิ" เอ็มเพื่อนสาวห่าวสุดเท่ของเขากล่าวแซว
"เอ็มอย่าแซวเรานะ เราเขินจะตายอยู่แล้ว ขนาดจ้องตาไม่กี่วิ เราเกือบเป็ลมแน่ะ"
"อ่ะๆไม่แซวก็ได้ ว่าแต่เขาพูดว่าอะไรนะ เอ... เราได้ยินเค้าชมนายว่าน่ารักด้วยแหละ"
"เอ็มอย่ามาหลอกเรานะ"
"จริงๆเราไม่ได้หลอก เราได้ยินกับหูเลย"
"เอ็ม.....ฮือช่วยด้วยเรากำลังจะเขินตายแล้ว" หน้าของการันต์แดงกว่ามะเขือเทศส่ะอีก
"เดี๋ยวสิอย่าเพิ่งตาย เรายังเหลือภารกิจ 14กุมภาวันแห่งความรักอยู่นะ"
"ฮึ้ยเราไม่เอาด้วยหรอก แค่เดินผ่านกันก็เขินจะตายอยู่แล้ว" ว่าพร้อมกับจินตนาการไปด้วยยิ่งเขิน
"เฮ้ย! ถ้าเราไม่ให้ ปีนี้เราก็แยกย้ายกันแล้วนะ เราจะได้เจอเขาอีกรึป่าว"
"นั่นสินะ" พร้อมกับทำหน้าเศร้า
"เดี๋ยวเราช่วยเอง เลิกเรียนเราไปซื้อของทำขนมกัน" ว่าพร้อมเชียร์เพื่อนไปด้วย
หลังเลิกเรียน
"ไปกันการันต์" เอ็มลากการันต์ไปที่ร้านขายอุปกรณ์และวัตถุดิบทำเบเกอรี่
"เราจะทำขนมอะไรไปให้เขาดีล่ะ?"
"อืม.....การันต์ทำขนมอะไรเป็ละ"
"เราทำเป็แต่ขนมไทยอ่ะ ฮะๆ ฮะ"
"นายนี่น่า โอเคงั้นเราทำ อืม.... ทำไอ้นี่เป็ไงขนมชั้นใบเตย"
"ดีๆ เอาอันนี้แหละ" หลังจากนั้นสองคน ก็ซื้ออุปกรณ์และวัตถุดิบทำขนมไปที่บ้านของเอ็ม
"มาเรามาลงมือทำกันดีกว่า" ทั้งสองคนทำขนมอย่างสนุกสนาน แป้งเลอะหน้า สนุกสุดๆไปเลย แต่เช้าที่ตื่นเต้นที่สุดก็มาถึง 14กุมภา
"เอ็มแย่แล้วเราต้องตายแน่ๆเลย ใจเราเต้นไม่หยุดเลย มือก็เย็นมาก"
"ใจเย็นๆหน่อยหนุ่มน้อย นายแค่เอาขนมไปวางที่โต๊ะเขาเอง เร็วๆเข้าก่อนเขาจะมา"
"อือๆ" การันต์พยักหน้าเข้าใจและรีบ เดินเข้าไปที่โต๊ะของเอกภพอย่างเร็ว วางขนมชั้นไว้ที่โต๊ะของเอกภพ แล้วรีบปิดหน้าวิ่งออกมาอย่างไว หวังว่าเขาจะไม่เอาขนมเราไปทิ้งนะ ถ้าเป็แบบนั้นล่ะก็แย่เลย เราอุตส่าห์ตั้งใจทำเลยนะ
ทั้ง2คนรีบกลับไปที่ห้องตัวเองทันทีที่วางขนมเสร็จ
และแล้วเอกก็มาถึงห้องเรียนของตัวเอง พบกองขนมมากมายบนโต๊ะของตัวเอง แต่แปลกที่สุดก็คงเป็ขนมชั้นใบเตยที่วางเด่นหรา ในใจคิดว่าคงมีแค่คนเดียวเท่านั้นแหละ ที่จะทำขนมแบบนี้มาให้เขา การันต์แน่ๆ คิดแบบนั้น เอกภพก็หยิบขนมขึ้นมา มองให้ถี่ถ้วนว่ามีจดหมายแนบมาหรือเปล่า
"อะไรกัน ไม่มีหรอกหรอ นึกว่าจะมีจดหมายสารภาพรักส่ะอีก เห้อผิดหวังจัง" พูดแบบนั้นก่อนเก็บขนมชั้นลงใต้โต๊ะ
"งั้นถึงตาเราแล้วสินะ" ชายหนุ่มพูดขึ้น พร้อมกับนำดอกกุหลาบสีม่วง เดินไปห้องม.6/10
*ขอโทษนะครับ การันต์อยู่ห้องรึเปล่า" สิ้นเสียงเอกภพ ก็เกิดเสียงฮือหาทันที เอ็มหันมาอย่างไว้
"อะ การันต์ เอกภพมาถามหาแหละ" หันไปบอกการันต์ที่อึ้งค้างไปแล่ว
"ทางนี้ๆการันต์อยู่ทางนี้" เอ็มะโบอกอีกคน เอกภพหันหน้ามองตามเสียงไป นั้นสินะอยู่ตรงนั้นเองสินะ เอกภพเดินเข้าไปหาการันต์
"ขอบใจสำหรับขนมชั้นนะครับ อันนี้ผมให้" พร้อมกับยื่นดอกกุหลาบสีม่วงให้อีกคน
"แล้วก็ ผมชอบนะ ชอบการันต์ การันต์ชอบผมบ้างรึเปล่า" การันต์มองอีกคน อย่างอึ้งๆ บะ..บุกแรงมาก การันต์หน้าแดงมากลามไปถึงหู นี่เขาพูดอะไรกันนะ ตรงเกินไปไหมหัวใจจะวาย การันต์คนนี้หัวใจรับไม่ไหวหรอกนะ
"นี่ๆ อย่าเพิ่งตายสิ ตอบเขาก่อน" เอ็มพูดขำๆ ตลกจริงๆเลยเพื่อนคนนี้ แค่ถูกผู้ชายสารภาพรัก ตัวก็แข็งเป็หินซะแล้ว
"จริงสิ ระ..เราก็ชอบเอกภพเหมือนกัน" ตอบอย่างเขินอายพร้อมกับหลบสายตาอีกคน ได้แต่คิดในใจ ฮือแม่จ๋าหนูตายแน่เลย เอกภพมองอีกคนและขำอย่างเอ็นดู
"แล้ว จะว่าอะไรไหมครับ ถ้าหากผมจะขอคบกับการันต์ เรามาคบกันมั้ย?" มองการันต์อย่างคาดหวัง
"อ่ะ อืม คบก็ได้" ตอบเสียงเบาๆ
"งั้น เราเป็แฟนกันแล้วนะ"
"ได้ไง!" การันต์พูดพร้อมกับมองหน้าอีกคน
"อ้าว ก็การันต์ตกลงกับเราแล้วนิครับ"
"ก็เรานึกว่าเป็คนคุยกันก่อน" ก้มหน้าตอบอย่างจ๋องๆ
"แล้วการันต์ไม่อยากเป็แฟนเราหรอ" แกล้งพูดด้วยน้ำเสียงจ๋อยๆ
"เปล่านะ เราอยากเป็"
"งั้นเป็แฟนกันนะ หรือว่าไม่อยากเป็แฟนกับเรา"
"เป็สิ เราอยากเป็" การันต์พูดเสียงแ่
'เขินจนไส้บิดหมดแล้วเนี้ย' การันต์คิดในใจ
เอกภพมองออกไปรอบๆห้อง เสียงซุบซิบดังกระหึ่มไปทั่วคนเยอะส่ะจริงๆ เขาคงจะอายล่ะมั้ง
"อืมงั้น...ไปคุยกันข้างนอกดีไหม ที่นี่คนเยอะ" เอกภพจูงมืออีกคนไปข้างนอก ทั้งสองคนเดินมาที่ใต้ต้นไม้ ข้างๆตึกเรียน
"นั่งสิ" ทั้งสองคน นั่งลงที่ม้าหินอ่อน เกิดความเงียบขึ้นสักพัก
"เอ่อคือว่า..." ทั้งสองคนพูดขึ้นพร้อมกัน
"การันต์พูดก่อนเราเลย"
"อือ คือว่าจริงๆแล้ว เราแอบชอบเอกภพ..."
"เรียกเอกเฉยๆก็ได้" เอกภพพูดขัดขึ้น
"โอเค จริงๆแล้ว เราแอบชอบเอกั้แ่มอสี่แล้ว แต่เราไม่กล้าเข้าไปชวนเอกคุยด้วย เอกทั้งหล่อ นิสัยดี สาวๆเพื่อนๆรุมล้อม เราเลยไม่กล้าเข้าไปคุยด้วย เรากลัวว่าเอกจะไม่คุยกับเรา" ตอบไปก้มหน้าไป
"แล้วทำไมรอบนี้ ถึงได้มีความกล้าเอาขนมไปวางไว้ที่โต๊ะเราล่ะ" เอกภพพูดขึ้น
"เพราะว่าถ้าไม่ทำปีนี้ ปีหน้าเราก็ไม่ได้เจอกันแล้วน่ะสิ เรากลัวเสียโอกาสไป เราเลยตัดสินใจทำเลยดีกว่า ถ้าเอกปฏิเสธเรา เราก็ถือว่า เราได้ทำในสิ่งที่เราชอบแล้ว ถึงแม้ว่าเอกจะปฏิเสธเราก็ตาม" เอกภพมองอีกคนด้วยสายตาเอ็นดู น่ารักจริงๆเลย พร้อมกับลูบผมอีกคนเบาๆ
"งั้นถึงตาเอกบ้างแล้วที่จะต้องเล่า จริงๆจะเรียกว่ารักแรกพบก็ได้หรือตกหลุมรักดีล่ะ เพราะเรามองตาการันต์ครั้งแรก เราก็รู้สึกว่าคนนี้แหละใช่เลย ถึงแม้คนอื่นจะว่าเฉิ่ม แต่สำหรับเราการันต์น่ารักมาก คนอะไร ตัวเล็กน่ารัก การันต์ทำให้เราหลงรักั้แ่แรกเจอเลย ครั้งแรกที่เจอการันต์น่าจะ่ปิดเทอมม.3มั้ง ตอนนั้นเราไปเที่ยวสวนน้ำ เอกยังเป็เด็กตัวใหญ่ไขมันเยอะอยู่เลย แต่พอเจอการันต์มาชวนเล่นน้ำมันก็ทำให้เอกฮึดกลับมาออกกำลังกายอีกครั้ง เพราะเอกอยากดูเท่ในสายตาการันต์ การันต์ตอนนั้นกะตอนนี้ต่างกันมากเลยนะ ทำไมถึงแต่งตัวแบบนี้ล่ะ" การันต์ได้ฟังแล้วได้แต่เขินตัวเหลว
"ฮือ เอกหยุดชมเราเลยนะ เราเขินจะตายอยู่แล้ว เพราะว่าทุกคนเอาแต่จ้องเราน่ะสิ เรากลัวสายตาพวกเขาเลยแต่งแบบนี้" เอามือมาปิดหน้าพร้อมอธิบาย
"ก็เอกพูดความจริงนี่นา" การันต์ยู่ปากใส่คนพร้อมกับพองแก้ม
"อ่ะอ่ะพอก็ได้ งั้น ว่าไงครับจะคบกับผมไหมคุณการันต์"
"อืมคบสิ ขอบคุณนะที่ยอมคบกับเรา"
"ขอบคุณทำไม" เอกภพแย้งขึ้นทันที
"ก็ ...เอกน่าจะมีคนคุยเยอะนี่น่า"
"เอกไม่ได้คุยกับใคร.... อ่าวจะแปดโมงแล้ว ป่ะเราไปเข้าแถวกันดีกว่า"......
ระหว่างเดิน
"เป็แฟนกันแล้วนะการันต์" หันมามองอย่างอ่อนโยน
"อะ..อือ เป็แฟนกันแล้ว" การันต์พูดไปเขินไปได้แต่ก้มหน้าเดินตามแรงจูงมือของเอกภพ
"ครับ" เอกภพยิ้มแก้มแทบแตก
........
หลังจากวันนั้นความสัมพันธ์ของเราสองคนก็พัฒนามาเรื่อยๆ พ่อแม่เราทั้ง 2คนรับรู้และพวกท่านก็ไม่ได้ว่าอะไร และยินดีด้วยซ้ำหากเราทั้งคู่จะรักและคอยดูแลกันไปเรื่อยๆ คอยรักแบบคนรัก คอยคิดเป็เพื่อนคู่คิดในยามคิดไม่ตก ชีวิตของเราดำเนินแบบนี้มาเรื่อยๆ
จากหนึ่งปีสองปีสามปีผ่านไป ตอนนี้เราทั้งสองคนก็ขึ้นมหาลัยแล้ว เอกภพ สอบเข้าคณะแพทย์ ส่วนการันต์ สอบเข้าคณะอักษรศาสตร์ เอกภาษาอังกฤษ ตอนนี้พวกเราอยู่ปีสามกันแล้ว
เอกเรียนหนักมาก ตอนกลับหอมา ก็มาขอกอดแทบทุกวันเลย บอกว่าเหนื่อยอย่างนั้นอย่างนี้ เราสงสารแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ อย่างว่าแหละคนจะเป็หมอก็ต้องมีความอดทนในระดับหนึ่งล่ะนะ
วันนี้พวกเราทั้งสองคนไม่มีคลาสเรียน เอกจึงอาศัยโอกาสนี้ชวนแฟนเดท
"รันครับ วันนี้แต่งตัวน่ารักๆนะ เดี๋ยวเอกพาไปเลี้ยงข้าว"
"จริงหรอ วันนี้จะแต่งแบบจัดเต็มให้ดูเลย" การันต์พูดอย่างตื่นเต้น
"ฮึฮึ" เอกภพขำด้วยความเอ็นดู
ตอนเย็น ณ ร้านหมูกระทะแห่งหนึ่ง
"ไหนเอกบอกว่าจะพาไปเลี้ยงข้าวไง" การันต์บึ้นปากอย่างงอนๆ
"ก็นี่แหละข้าว 55555" เอกขำอีกคนจนเซ
"งือ อีกแล้วนะ แกล้งเราอีกแล้ว"
"เอกเปล่านะครับ โอ๋ๆน่า" ยีหัวอีกคนเล่น
"ไม่รู้แหละ พรุ่งนี้ต้องพารันไปเลี้ยงข้าวนะ " กอดอกพูกกับเอกอย่างเอาเื่
"ได้เลยครับที่รัก" เอกตอบคนรักของตนด้วยสายตาคลั่งรัก
"พูดอะไรก็ไม่รู้ อายคนอื่นเขา" การันต์มองซ้ายทีขวาทีอย่างเขินอาย
"แฟนน่ารักขนาดนี้ไม่ชมได้ไง" แกล้งพูดหยอกเอินอีกคน
"แฟนเราก็หล่อที่สุดเหมือนกัน" การันต์เองก็หยอดกลับเช่นกันอย่างน่ารัก
"แน่นอนรู้ตัวอยู่แล้ว" เอกภพว่าพลางกอดอกเก๊กหล่อ
"แบร่ หลงตัวเอง"
"ไม่ใช่แค่หลงตัวเองนะ หลงรันด้วย" เอกพูดพร้อมกับยักคิ้วไปหนึ่งที
"คนบ้าพูดอะไรก็ไม่รู้พอเลย" แม้จะผ่านมาสามปีแล้ว แต่ทั้งสองคนก็ยังหวานไม่เปลี่ย
น
สวัสดีค่ะ เราไรท์เตอร์หน้าใหม่
นามปากกา พัดลม
สนับสนุนเราด้วยนะคะ
สามารถติชมแนะนำได้นะคะ
มาพูดคุยให้กำลังใจเราได้นะ
ภาษาที่เราเขียนอาจจะไม่สวยติดขัดบ้าง
ขออภัยมา ณ ที่นี่ด้วยนะคะ
????????????
136
