เกิดใหม่ยุค 90 ทวงคืนวาสนาตัวข้าในวัย 8 ขวบ! 【จบ】

        ประมาณใกล้ถึงเวลาที่อาหารจะถูกยกขึ้นโต๊ะ จางเสี่ยวเสียก็ปรากฏตัวขึ้นที่ลานบ้านของหลินกั๋วผิง

        “อ้าว ตายจริง! กับข้าวบ้านฉันก็เตรียมไว้เกือบเสร็จแล้ว กะว่าจะชวนพี่ใหญ่กับน้องรองไปกินข้าวที่บ้านเราเสียหน่อย ไม่คิดว่าบ้านน้องรองจะตั้งโต๊ะอาหารแล้ว”

        จางเสี่ยวเสียมักจะมาไม้นี้ประจำ ไม่ได้ตั้งใจจะเลี้ยงใครจริงๆ เพียงแต่ห่วงหน้าตาตัวเอง รอจนคนอื่นทำกับข้าวเสร็จยกขึ้นโต๊ะแล้วค่อยโผล่มาทำเป็นใจป้ำอวดเบ่ง ทุกคนคุ้นเคยกับนิสัยแบบนี้ของเธอมานานแล้ว จึงไม่ได้ใส่ใจอะไร

        หลินชุ่ยอิงยิ้มบางๆ “ฉันกับพี่ใหญ่ตั้งใจจะกลับไปกินข้าวที่บ้านพี่สะใภ้อยู่แล้วค่ะ แต่น้องรองไม่ยอมให้พวกเราไป พี่สะใภ้กลับไปก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวพอกินข้าวเสร็จแล้วพวกเราค่อยไปนั่งเล่นที่นั่น”

        ถ้าหลินชุ่ยอิงไม่พูดตัดบทแบบนี้ จางเสี่ยวเสียอาจจะถือโอกาสนั่งร่วมโต๊ะไปแล้ว จางเสี่ยวเสียมีความตั้งใจจะนั่งลงกินข้าวอยู่แล้ว พอเห็นอาหารมากมายบนโต๊ะที่ดูน่ากินขนาดนั้นก็อดกลืนน้ำลายเอื๊อกไม่ได้ แต่คำพูดรู้ทันของหลินชุ่ยอิงทำให้เธอไม่มีหน้าจะนั่งลงกินข้าวได้อีก ได้แต่หันหลังกลับอย่างเก้อเขิน เตรียมจะเดินกลับบ้าน

        ทิงเสวี่ยที่กำลังช่วยจัดถ้วยตะเกียบอยู่ ก็หันไปยิ้มให้แผ่นหลังของจางเสี่ยวเสียแล้วพูดเสียงใส “ป้าคะ หนูรู้ว่าบ้านป้าเตรียมกับข้าวอร่อยๆ ไว้เยอะแยะเลย บนโต๊ะข้าวบ้านหนูยังขาดกับข้าวอีกอย่างเดียวก็จะครบจำนวนแล้ว ป้ากลับไปตักกับข้าวที่บ้านมาสักอย่างให้พวกเราหน่อยสิคะ จะได้ครบจำนวนพอดี”

        จางเสี่ยวเสีย “…”

        จางเสี่ยวเสียสบถด่าในใจว่า 'นังเด็กบ้า' แต่ภายนอกก็ยังคงปั้นหน้ายิ้มให้ทุกคน ดวงตาสามเหลี่ยมของเธอกวาดมองอาหารเลิศรสที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นอยู่บนโต๊ะแวบหนึ่งแล้วพูดแก้เก้อ “ฉันก็กำลังคิดอยู่ว่าจะเอาอาหารที่บ้านมาสักสองสามอย่างให้ครบจำนวนพอดี แต่พอดูๆ แล้ว อาหารที่บ้านฉันมี ที่นี่ก็มีหมดแล้ว”

        หลินกั๋วผิงรีบยิ้มแล้วพูดไกล่เกลี่ย “ในเมื่อกับข้าวบ้านพี่สะใภ้ซ้ำกับบ้านเรา งั้นก็ช่างเถอะครับ เดี๋ยวผมหาอย่างอื่นมาให้ครบจำนวนเอง”

        เมื่อครู่ทิงเสวี่ยตั้งใจจะทำให้จางเสี่ยวเสียอึดอัดเล่นๆ ซึ่งหลินกั๋วผิงและทุกคนต่างก็ดูออกและรู้แก่ใจดี

        หลังจากจางเสี่ยวเสียจากไป ทุกคนก็ทยอยกันมานั่งที่โต๊ะอาหารเตรียมกินข้าว

        ทิงเสวี่ยเอาน้ำส้มของตัวเองออกมาแบ่งให้สองพี่น้องหวังฮุ่ยกับซูเจียหนิง ส่วนผู้ใหญ่ดื่มเหล้าขาว บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเป็นไปอย่างกลมเกลียวเป็นกันเอง

        กำลังกินๆ กันอยู่ หลินชุ่ยหงก็ลุกพรวดพราดออกจากโต๊ะแล้ววิ่งออกไปข้างนอก

        เห็นคนหายไปนาน ทิงเสวี่ยก็อาสา “เดี๋ยวหนูไปดูป้าใหญ่เองค่ะ”

        ทิงเสวี่ยคาดว่าป้าใหญ่คงจะไปเข้าส้วม และก็เป็นจริงดังคาด แต่หลินชุ่ยหงไม่ได้กำลังนั่งทำธุระอยู่ แต่กำลังอาเจียนอย่างหนักไม่หยุด

        ทิงเสวี่ยรีบเข้าไปลูบหลังหลินชุ่ยหงเบาๆ “ป้าใหญ่เป็นอะไรไปคะ?”

        “ฉันไม่เป็นไร แค่รู้สึกไม่สบายท้องเท่านั้นเอง หนูไม่ต้องสนใจฉันหรอก รีบกลับไปกินข้าวเถอะ” สีหน้าของหลินชุ่ยหงซีดเผือด ดูท่าทางทรมานมาก

        ถ้าทิงเสวี่ยเป็นเด็กธรรมดาทั่วไปก็คงจะเชื่อคำพูดเมื่อครู่ของหลินชุ่ยหง ว่าเธอแค่รู้สึกไม่สบายท้องถึงได้อาเจียนหนักขนาดนี้ แต่ทิงเสวี่ยเป็นเด็กที่มีจิตวิญญาณของผู้ใหญ่

        แม้ว่าชีวิตในชาติก่อนของทิงเสวี่ยจะเรียบง่าย แต่เธอก็เคยถูกทิ้งให้อยู่กับหมอจีนที่ซื้อเธอไปเป็นเจ้าสาวเด็กเป็นเวลาสามปี เธอเองก็ฉลาดอยู่แล้วบวกกับตั้งใจแอบครูพักลักจำ ตลอดสามปีที่ผ่านมาเธอจึงได้สั่งสมความรู้และพื้นฐานแพทย์แผนจีนไว้มากมาย

        จากการอาเจียนไม่หยุดของหลินชุ่ยหง ประกอบกับการที่ทิงเสวี่ยแอบจับชีพจรของอีกฝ่ายเมื่อครู่นี้ ก็สามารถยืนยันได้ว่านี่ไม่ใช่แค่อาการไม่สบายท้อง แต่เป็นการตั้งครรภ์

        หลินชุ่ยหงท้องอีกแล้ว...

        เธออายุยังไม่ถึงสี่สิบปี จริงๆ แล้วการตั้งท้องก็เป็นเรื่องปกติ แต่เธอมีลูกสาวสองคนแล้ว ตามกฎการวางแผนครอบครัวไม่สามารถมีลูกได้อีก การที่เธอตั้งท้องในตอนนี้ถือเป็นการเสี่ยงอย่างแท้จริง

        ทิงเสวี่ยรู้ดีว่าการวางแผนครอบครัวในช่วงยุค 90 นั้นเข้มงวดกว่าช่วงยุค 80 มากมายนัก

        ในช่วงยุค 80 ถ้ามีลูกเกินกำหนด อย่างมากก็แค่เสียค่าปรับแล้วก็จบเรื่องไป แต่ในช่วงยุค 90 การมีลูกเกินกำหนดนั้นไม่ใช่แค่เรื่องเสียค่าปรับง่ายๆ แล้ว แต่จะต้องมีการลงโทษที่จะพัวพันถึงญาติพี่น้องด้วย ผลที่ตามมานั้นร้ายแรงมาก

        แม้ว่าในใจของทิงเสวี่ยจะสับสนวุ่นวาย แต่เธอก็ยังคงเชื่อฟังคำพูดของหลินชุ่ยหงกลับไปกินข้าวก่อน อย่างไรเสียเธอก็ยังเป็นแค่เด็ก แม้ว่าเธอจะดูออกว่าหลินชุ่ยหงตั้งท้อง ไม่ได้ป่วยเป็นโรคอื่น แต่เธอก็ไม่สามารถพูดโพล่งออกไปได้

        การที่เธอเปลี่ยนแปลงตัวเองเป็นคนรู้จักความและทำงานบ้านได้เก่ง ไม่ได้ทำให้ทุกคนสงสัยมากเกินไป แต่ถ้าเธอสามารถดูออกว่าใครตั้งท้องหรือไม่ตั้งท้องได้ นั่นจะเป็นเรื่องยุ่งยากแน่ๆ ดังนั้นเพื่อความปลอดภัย ทิงเสวี่ยจะไม่เปิดเผยความสามารถพิเศษที่ไม่ควรมีในเด็กอายุเก้าขวบออกมาเด็ดขาด

        หลังจากกลับมาที่โต๊ะอาหาร หลินกั๋วผิงก็รีบถามทิงเสวี่ย “ป้าใหญ่ของลูกล่ะ?”

        ทิงเสวี่ยรีบตอบ “ป้าใหญ่รู้สึกไม่ค่อยสบายท้องนิดหน่อยค่ะ เดี๋ยวก็มาแล้วค่ะ”

        ครู่ต่อมา หลินชุ่ยหงก็กลับมาที่โต๊ะอาหาร สีหน้าของเธอไม่ค่อยดีนัก เมื่อครู่เกือบจะอาเจียนเอาไส้พุงออกมาหมดแล้ว สีหน้าจะดีได้อย่างไร

        “พี่คะ ทำไมสีหน้าพี่ดูไม่ดีเลย ถ้ายังไม่สบายอยู่ก็ไปหาหมอที่คลินิกเถอะนะคะ” หลินชุ่ยอิงพูดด้วยความเป็นห่วง

        หลินชุ่ยหงฝืนยิ้มออกมาแล้วพูดว่า “ฉันไม่เป็นไร ไม่ต้องไปคลินิกหรอก เดี๋ยวกลับบ้านไปกินยาแก้โรคกระเพาะสักสองสามเม็ดก็หายแล้ว”

        หลินชุ่ยหงหยิบตะเกียบของตัวเองขึ้นมา ต่อจากนั้นเธอก็เลือกกินแต่กับข้าวที่รสชาติอ่อนๆ แต่ดูเหมือนกินอะไรก็ไม่อร่อย

        หลินชุ่ยอิงชี้ไปที่ลูกชิ้นทอดและของทอดอื่นๆ ในจานแล้วชมว่า “เจ้ารอง ของทอดที่บ้านเธอปีนี้อร่อยจริงๆ นะ! อร่อยกว่าที่แม่เราเคยทอดปีก่อนๆ เสียอีก ไม่เพียงแต่อร่อย ยังดูน่ากินด้วย รีบบอกเคล็ดลับมาหน่อยสิ”

        หลินกั๋วผิงหัวเราะเบาๆ “ตอนทอดของพวกนี้ เวลาผสมแป้งก็ใส่ไข่ลงไปด้วย แบบนี้แป้งที่ผสมออกมาก็จะฟูเป็นพิเศษ ส่วนไส้ข้างในนั่นเสียวเสวี่ยเป็นคนปรุง เธอเรียนมาจากแม่เรา ไม่คิดว่าจะทำอร่อยกว่าที่แม่เราทำเสียอีก”

        หลินชุ่ยอิงตาโต “ไม่คิดเลยว่าเสียวเสวี่ยจะเก่งและฉลาดขนาดนี้ ดูท่าทางต่อไปป้ารองคงต้องมาเรียนทำกับข้าวกับเธอแล้วล่ะ”

        “ป้ารองชมเกินไปแล้วค่ะ หนูแค่เรียนรู้จากคุณย่ามาเพียงผิวเผินเท่านั้นเอง บะหมี่ทำมือแผ่นแป้งทอดใส่ต้นหอมที่ป้ารองทำอร่อยกว่าที่คุณย่าทำตั้งเยอะ แถมยังอร่อยกว่าที่ข้างนอกขายอีกด้วย หนูคิดถึงทีไรก็น้ำลายไหลเลยค่ะ หนูว่าป้ารองเปิดร้านขายแผ่นแป้งทอดใส่ต้นหอมได้เลยนะคะ หนูรับรองว่ากิจการต้องรุ่งเรืองขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแน่ๆ”

        ที่ทิงเสวี่ยพูดนี้ไม่ได้พูดเล่นๆ เธอรู้สึกจริงๆ ว่าแผ่นแป้งทอดใส่ต้นหอมที่หลินชุ่ยอิงทำอร่อยมาก และมั่นใจว่าถ้าหลินชุ่ยอิงยอมใช้ฝีมือของตัวเองทำมาหากิน จะต้องเลี้ยงตัวเองได้อย่างแน่นอน

        แม้ว่าทิงเสวี่ยจะพูดอย่างจริงจัง แต่ในหูของหลินชุ่ยอิงกลับฟังเป็นเพียงคำพูดแบบเด็กๆ ไม่ถือสา “ถ้าลูกชอบกินแผ่นแป้งทอดใส่ต้นหอม      งั้นเดี๋ยวตามป้าไปพักที่บ้านป้าสักสองสามวันนะ ป้าจะทำแผ่นแป้งทอดใส่ต้นหอมให้กินทุกวันเลย”

        ซูเจียหนิงที่กำลังก้มหน้าก้มตากินกระดูกหมูอยู่ก็รีบเงยหน้าขึ้นมาพูดว่า “ใช่แล้วครับเสียวเสวี่ย ไปพักที่บ้านพวกเราสักสองสามวันสิครับ ที่บ้านผมมีของอร่อยๆ เยอะแยะเลยนะ”

        เมื่อถูกคะยั้นคะยอด้วยความจริงใจ ทิงเสวี่ยก็ไม่ได้ปฏิเสธ

        ในชาติก่อน ตอนทิงเสวี่ยอายุสามสิบปี ในที่สุดก็ได้กลับมาที่หมู่บ้านต้าเหอ พ่อหายสาบสูญไป อาสามก็ตายไปนานแล้ว เธอจึงไปตามหาที่บ้านป้ารอง

        ในตอนนั้น ป้ารองผมขาวโพลน ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากแล้ว ส่วนซูเจียหนิงเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วก็ทำงานอยู่ในเมือง จากนั้นก็แต่งงานกับผู้หญิงในเมือง เป็นคู่แบบหนุ่มบ้านนอกสร้างตัวกับสาวเมืองกรุงผู้สูงส่ง

        การแต่งงานที่พื้นเพต่างกันราวฟ้ากับเหว ย่อมเต็มไปด้วยปัญหาร้อยแปด เพื่อไม่ให้สร้างความเดือดร้อนให้ลูกชาย ป้ารองจึงอาศัยอยู่ที่ชนบท ในตอนนั้น ซูชิ่งลี่ สามีของป้ารอง เสียชีวิตไปหลายปีแล้ว

        สามีของป้ารองประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตตอนออกไปทำงานต่างถิ่น ในตอนนั้นซูเจียหนิงเพิ่งจะเรียนอยู่ปีหนึ่งเท่านั้น