มู่อี้จวิน ยืนอยู่หน้าห้องหอสักครู่นึง ก่อนจะใช้ฝ่ามือผลักประตูห้องหอให้เปิดออกอย่างช้าๆ ก้าวเท้าขวาเข้าห้องหอเดินตรงไปยังเตียงนอน ที่มีเ้าสาวนั่งรออยู่อย่างเรียบร้อย เอาแต่จ้องร่างนั้นอยู่นานกว่า จึงยื่นมือไปเปิดผ้าคลุมหน้าสีแดงของเ้าสาวออก
เผยให้เห็นใบหน้าที่ขาวนวลแก้มแดงระเรื่อ ปากอวบอิ่มสีแดง ดวงตากลมโตสดใส ราวกับน้ำค้างยามเช้า เขาอยากเอื้อมมือไปััที่แก้มของเธอ แต่สุดท้ายก็หยุดชะงักลงกลางคัน สายตาที่อ่อนโยนเปลี่ยนเป็แข็งกร้าวขึ้นมาทันที และพูดเสียงเย็นเยือก
"ดึกแล้วพักผ่อนเถอะ"
"อ๋อ!" ลู่ฉิงเกอขยับกายเข้าไปด้านในและล้มตัวลงนอน ห่มผ้าแล้วพลิกตัวนอนหันหลังให้กับเ้าบ่าวของตนเอง หลับตาแต่ในใจก็มีความกังวลจนนอนไม่หลับ กลัวว่าผู้ชายคนนี้จะทำอะไร ใน่เวลาที่เธอไม่ทันระวังตัว จึงทำให้นอนไม่หลับขยับตัวไปตัวมาอย่างเป็กังวล
มู่อี้จวินที่นอนกอดอกหลับตาแล้ว ต้องพูดด้วยน้ำเสียงเ็ากับเธอ "ถ้าเ้ายังขยับตัวอยู่อย่างนี้ ต่อไป ข้าคงต้องหาอะไรทำ....กับเ้าจะได้เหนื่อยและพักผ่อน ดีหรือไม่ พระชายา"
"ไม่ต้อง! ไม่ต้อง! ข้าจะนอนเดี๋ยวนี้เลย ไม่รบกวนเวลาพักผ่อนของท่านอ๋องแล้ว"
ท่านอ๋องมู่อี้จวิน นอนหลับตาฟังเสียงที่ไพเราะของสตรีที่นอนข้างกาย ตอบกลับมาก็อมยิ้ม น้ำเสียงที่พูดออกมาเหมือนหวาดระแวงเขาเพราะนางพูดตะกุกตะกัก
จึงนึกสนุกอยากจะแกล้งคนในเวลานี้ ท่านอ๋องมู่อี้จวินขยับร่างใหญ่เข้าไปนอนเบียดเสียดกับสตรีร่างเล็ก ทำให้ผู้ที่ถูกเขานอนเบียดถึงกับต้องขยับหนี
แต่เขาก็ยังขยับตามเรื่อยๆ ในที่สุดลู่ฉิงเกอก็จนมุมนอนติดด้านใน เธอขยับไปไหนไม่ได้อีกแล้ว จึงได้แต่นอนนิ่งๆอยู่อย่างนั้นจนหลับไป พอเห็นว่าลู่ฉิงเกอหลับสนิทแล้ว ท่านอ๋องมู่อี้จวินพลิกตัวไปแอบลงขึ้นประทับรอยจูบลงบนหน้าผากเบาๆ
และนอนกอดนางเพื่อให้ความอบอุ่น ใน่กลางดึก ลู่ฉิงเกอขยับตัวทำให้ใบหน้าของเธอ แนบชิดแทบจะติดกับใบหน้าของท่านอ๋องมู่อี้จวิน ปลายจมูกโด่งแตะกันอย่างไม่ได้ตั้งใจ สัญชาตญาณนักรบในตัวของท่านอ๋องมู่อี้จวิน รู้สึกตัวั้แ่ลู่ฉิงเกอพลิกตัวแล้ว แต่ก็ไม่ได้ขยับ ยังคงนอนนิ่งสนิท
ลู่ฉิงเกอเวลานี้ไม่กล้าขยับอีกแล้ว ได้แต่นอนทำตาโตจ้องมองไปที่ใบหน้าหล่อเหล่าปานเทพเซียน ท่านอ๋องมู่อี้จวินรับรู้ได้ถึงสายตาที่จ้องมองเขาอยู่ จึงได้ใช้จังหวะที่เธอนิ่งอึ่งไม่ขยับ แต่ตัวเองกลับขยับตัวแทนและเข้าไปประชิดจนริมฝีปากประกบกับริมฝีปากลู่ฉิงเกอ
เรียกได้ว่าทั้งสองจูบกัน! เขากำลัง....จะ...จูบเธอ ???? จูบละมุนลิ้นอย่างบอกไม่ถูก รสชาติริมฝีปากหวานเกินห้ามใจของลู่ฉิงเกอ ทำให้อยากจูบอีกครั้งหนึ่ง หนังตาที่ปิดอยู่ของท่านอ๋องมู่อี้จวิน พลันลืมตาขึ้นจ้องมองเธอ
"ท่าน...ท่านอ๋อง" ลู่ฉิงเกอกำลังจะพูดต่อ แต่ท่านอ๋องมู่ลี่จวินคร่อมร่างเล็กของเธอ ก้มศีรษะลงหมายจะจูบอีกครั้ง
แต่ทว่าครั้งนี้เธอไม่ยอม มือสองข้างจึงดันและผลักตัวท่านอ๋องมู่อี้จวินด้วยแรงทั้งหมดที่มี "ท่านอ๋องดึกแล้วรีบพักผ่อนเถอะ"
หน้าเสียดายที่ถูกพลักออกมาก่อนที่จะได้แตะริมฝีปากอีกครั้ง น่าเสียดายจริงๆ ยิ่งขัดขืน เขายิ่งชอบเพราะดูแล้วท้าทายดี เขาไม่ชอบอะไรที่มาได้ง่ายๆอย่างนี้ถึงจะสนุก
"แล้วหากข้าบอกว่าไม่อยากจะนอนแล้ว เ้าจะทำยังไง?"
"ตะ...แต่หม่อมฉันง่วงแล้ว"
"เฮ้ย! อี้จวินนะ อี้จวิน เดินเข้าห้องหอแล้วแท้ๆ แต่อย่างอื่นยังไม่ได้เข้า แล้วแบบนี้จะเรียกว่าร่วมหอกันได้อย่างไร"
ท่านอ๋องมู่อี้จวิน นอนกอดอกและพูดพร่ำเพ้อ วาจาสองแง่สองง่าม พูดให้สตรีที่นอนอยู่ข้างกายได้รับรู้ ลู่ฉิงเกอรีบนอนหันหลังให้ตามเดิม ยังไงคืนนี้ก็ไม่มีทางยอมอย่างแน่นอน ต่อให้ต้องสู้กันจนห้องนี้พังทลาย ก็ต้องยืนหยัดให้ถึงที่สุด
ท่านอ๋องมู่อี้จวินเหลือบตาดู ลู่ฉิงเกอว่าจะมีท่าทีอย่างไรแต่สุดท้ายเธอก็ยังนิ่งสนิท เขาจึงคิดจะหยอกเล่นอีกหน่อย จึงวางมือบนไหล่เบาๆ ออกแรงดึงร่างบางให้นอนหงาย ไม่คาดคิดว่าจะถูกเธอจับมือและออกแรงบิดแถมขึ้นมานั่งทาบทับอยู่บนตัวเขาอีก
สายตาเกรี้ยวกราดจ้องมองลู่ฉิงเกอ เขาเป็ถึงแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นมู่ ผู้เกรียงไกร ทุกคนในใต้หล้าต้องสยบให้
แต่เวลานี้กลับถูกสตรีตัวเล็กๆขึ้นมากดทับอยู่บนร่างองอาจ ได้อย่างไรกัน เื่นี้เขายอมไม่ได้และรู้สึกเสียศักดิ์ศรีที่สุด จึงได้ออกแรงพลักร่างบางเล็กกดให้อยู่ภายใต้ร่างใหญ่กำยำของเขา อย่างที่ดิ้นไม่หลุด
ผู้หญิงที่ถูกกดให้นอนอยู่ใต้ร่างชายหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหล่าคมเข้ม พูดอย่างใ "ปล่อยข้านะ ท่านอ๋อง ปล่อย"
ท่านอ๋องหมู่อี้จวินไม่ปล่อย ยังไม่พอ ยังยิ้มเยาะเย้ยอีกด้วย จน ทำให้ลู่ฉิงเกอถึงกับโกรธจนหน้าแดงก่ำ เธอกัดฟันออกแรงดิ้นรน เพื่อหลุดออกจากพันธนาการของท่านอ๋อง
ตอนนี้ทั้งท่านอ๋องมู่อี้จวินและลู่ฉิงเกอ ต่างต่อสู้กันเสียงดังไปถึงนอกห้องจนทำให้คนทั้งจวน ถึงกับต้องลุกขึ้นมากลางดึก เพื่อมาฟังเสียงของทั้งคู่ อยู่หน้าห้องหอ
เสียงของที่หล่นลงพื้นและแตกกระจายสนั่นหวั่นไหว นั่นก็เป็เพราะว่า ลู่ฉิงเกอวิ่งหนีท่านอ๋องอยู่ภายในห้อง ถึงคราวจนตัว เธอก็คว้าของที่อยู่ใกล้ตัวโยนไปใส่ท่านอ๋อง
คนวิ่งหนี ก็วิ่งหนีไป คนวิ่งตามก็วิ่งตามอย่างสนุก ท่านอ๋องมู่อี้จวิน ไม่ได้โกรธเคือง กับสิ่งที่ลู่ฉิงเกอทำ เขารู้สึกชอบและสนุกมากกว่า แต่ก็คิดว่าถ้าหากจับได้เมื่อไหร่ จะต้องลงโทษให้สาสมที่ทำให้เขาต้องเหนื่อยไล่จับเธอ
คืนเข้าหอแท้ๆ แต่ตัวเองต้องมาวิ่งไล่จับเ้าสาว ให้กลับไปนอนบนเตียงด้วยกันเหมือนเดิม ช่างเป็อะไรที่น่าขำเหลือเกิน
หากคนภายนอกรู้จะเป็เช่นไรว่าเ้าสาวของเขา ช่างเหมือนเด็กน้อย ทั้งดื้อรั้นและแสบ ไม่ได้เกรงกลัว ต่ออำนาจของเขาที่เป็ถึงท่านแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นมู่เลย
1K
