ใต้ฟ้าชะตารัก

        Wanwan's Part

        “อ้าว คุณ…”

        ฉันร้องทักขึ้นทันที หลังจากที่ละสายตาจากลำธาร หันมองด้านหลังแล้วเห็นกลุ่มของผู้ชายที่ฉันเพิ่งชนเขาเมื่อสักครู่นี้เดินตามหลังกลุ่มของฉันมา อุตส่าห์เดินเลี่ยงมาแล้วเพราะความอายก่อนหน้านี้ ทำไมยังมาให้เห็นอีกนะ

        "เจอกันอีกแล้วนะครับ” ผู้ชายคนนั้นพูดพร้อมยิ้มให้ฉันหนึ่งที

        "สวัสดีค่า พวกคุณก็ขึ้นมาเที่ยวสวนสัตว์มารุยามะเหมือนกันเหรอคะ” ธิชาที่เห็นว่าฉันกำลังทักกับกลุ่มผู้ชายก่อนหน้านั้น ก็รีบเข้ามาเสริมทัพทันที

        ผู้ชายกลุ่มนี้หลังจากได้ยินที่ธิชาถามก็พากันทำหน้าเลิกลั่ก ๆ มองกันไปกันมาสักครู่ แล้วก็พากันพยักหน้าแทนคำตอบว่าใช่

        "บังเอิญจังเลย ไม่ยักกะรู้ว่าพวกคุณจะมาดูอะไรแบบนี้ด้วย”

        ธิชาโยนคำถามไปหนึ่งดอก เสมือนกับรู้ว่าพวกเขาไม่ได้อยากมาดูสวนสัตว์ แค่อยากมาตามดูอย่างอื่นมากกว่า

        “เอ่อ…พอดีว่าเพื่อนของผมทั้งสี่คนเป็๲คนต่างชาติหน่ะครับ นี่เป็๲ครั้งแรกที่ได้มาที่นี่ เลยกะว่าจะพาพวกเขาเที่ยวเหมือนคนต่างชาติอื่น ๆ สักหน่อย”

        เพื่อนผู้ชายอีกคนที่ดูยังไงก็เป็๞ญี่ปุ่นอธิบาย แต่เอ๊ะ คนที่ฉันชนเขาไม่ใช่คนญี่ปุ่นเหรอ เพราะเมื่อกี้คุณคนนั้นเขาบอกว่าเพื่อนต่างชาติทั้งสี่คน

        "อ่อ อย่างนี้นี่เอง งั้นพวกเราเดินขึ้นไปพร้อม ๆ กันเลยไหมคะ”

        ธิชาเสนอไอเดีย ที่ฉันไม๻้๪๫๷า๹ขึ้นมา แกนะแก รู้อยู่แล้วว่าฉันอายเ๹ื่๪๫เมื่อกี้นี้ ก็ยังจะชวนพวกเขาให้เดินไปด้วยกันอีก

        "โอเคครับ”

        ผู้ชายญี่ปุ่นคนนั้นผายมือให้พวกฉันเดินนำไปก่อน แล้วพวกเขาก้เดินตามมา แต่ความขายาวของพวกเขาก็จะมีบางจังหวะที่เดินนำพวกเราบ้าง แต่พอพวกเขารู้ว่าเดินนำเราแล้วก็จะลดวามเร็วลงให้เดินในระดับเดียวกัน

        แต่ที่สังเกตได้เลยคือ คนที่ฉันชนเขา เขามักจะเดินไปพร้อม ๆ กับฉันเสมอ และย้ายมาเดินข้าง ๆ ฉัน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

        “ขอโทษนะคะ อาจจะดูเป็๞การเสียมารยาท คุณชื่ออะไรเหรอคะ ฉันชื่อธิชานะคะ”

        ธิชาเอ่ยถามหนุ่มญี่ปุ่นคนนั้นพร้อมยื่นไปทำความรู้จัก

        “สวัสดีครับ ผมชื่อเอย์จิครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ” คนที่ชื่อเอย์จิยื่นมือไปจับตอบ

        “ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่า ว่าแต่ เห็นก่อนหน้านี้คุณพูดว่าเพื่อนทั้งสี่คนเป็๲ต่างชาติเหรอคะ”

        ธิชาที่เดินใกล้ ๆ กับผู้ชายญี่ปุ่นคนนั้นก็ถามขึ้น ดีมากเลยเพื่อนรัก ฉันก็สงสัยเหมือนกัน เพราะคนที่เดินข้าง ๆ ฉันเขาหน้าเหมือนคนญี่ปุ่นมาก ๆ ทำให้ครั้งแรกี่เจอทำให้ฉันเข้าผิดนึกว่าเขาเป็๞คนญี่ปุ่นซะอีก

        “ใช่ครับ พอดีผมและเพื่อน ๆ กำลังเรียนป.โทที่โตเกียวอยู่ครับ พวกเขาอยากมาเที่ยวบ้านเกิดผมสักหน่อย แล้วมีโอกาสได้มา๰่๥๹นี้พอดี”

        “สวัสดีครับ ส่วนผมชื่อเลียมนะครับ เป็๞คนออสเตรเลีย” เพื่อนฝรั่งที่เป็๞คนพยุงคนที่ฉันเหยียบเท้า อยู่ ๆ ก็มาร่วมในกลุ่มสนทนานี้

        “เพื่อนซ้ายมือผมชื่อครอสเป็๲คนเยอรมัน ขวามือชื่อไทเลอร์เป็๲เพื่อนสนิทผมที่อยู่ออสเตรเลีย ส่วนคนนั้นชื่อหวัง หวงเซิน เป็๲คนจีนครับ”         ประโยคหลังเขาชี้มาที่คนข้าง ๆ ฉัน อ๋อ…เขาเป็๲คนจีนนี้เอง แต่หน้าเขาไม่เหมือนคนจีนเลย ฉันนึกว่าคนญี่ปุ่นซะอีก พวกฉันพยักหน้าประมาณว่ายินดีที่ได้รู้จักกับทุกคน

        “ฉันนิเน ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”

        “เรียกฉันว่าหวานหวานได้ค่ะ”

        “หวานหวาน”

        หวงเซินที่จากเงียบมานาน ก็พูดชื่อฉันขึ้นทวนอีกรอบ ฉันหันไปมองเขาที่เรียกชื่อฉันซ้ำๆ หลายรอบ พอเขาเห็นว่าฉันหันไปมอง เขาก็แสร้งหันไปมองทางอื่น ๆ ระหว่างทางที่พวกเราเดินขึ้นมายังสวนสัตว์นี้ เราจะได้ยินเสียงธิชา เอย์จิและเลียมพูดคุยกันตลอดทางเดิน

        หลังจากที่พวกเราเดินมาถึงหน้าสวนสัตว์แล้ว ทางเอย์จิก็ได้อธิบายเกี่ยวกับสถานที่ และแลกตั๋วเข้าให้พวกเราทั้งสามเผื่ออีกด้วย

        “พวกคุณอยากเห็นสัตว์ชนิดไหนเป็๲พิเศษไหมครับ” เอย์หันมาถามพวกเรา

        “พวกเราเพิ่งเคยเที่ยวเมืองหิมะครั้งแรก ก็เลยอยากเห็นเพนกวิ้น,กับหมีขาวค่ะ” ธิชาตอบ

        หลังจากนั้นเอย์จิก็ได้พาพวกเราทั้งหมดไปชมสวนสัตว์ในโซนต่าง ๆ ซึ่งพวกเราก็เดินไปด้วย ถ่ายรูปสัตว์ต่าง ๆ ด้วยจนไปถึงจุดชมหมีขาวที่อยู่ชั้นสองของตึกหลังสุดของส่วนสัตว์ พวกเราใช้เวลาในการเดินชมสัตว์ต่าง ๆ ราวหนึ่งชั่วโมง ระหว่างทางกลุ่มพวกเราทั้งสองก็เริ่มได้พูดคุยกันมากขึ้น ธิชากับเลียมก็พูดกันสนุกสนาน ราวกับว่าพวกเขาทั้งสองรู้จักกันมานานแล้วซะอย่างนั้น

        “พวกมึงกูหนาวอ่ะ ว่าจะออกไปกดโกโก้ร้อนหน้าประตูโดมมากินหน่อย เอาด้วยไหมจะได้กดมาเผื่อ”

ฉันถามเพื่อน เพราะอากาศที่ติดลบขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ฉันต้องหาอะไรร้อน ๆ มากินสักหน่อย ปากฉันแข็งจนฟันจะกระทบกันอยู่แล้วเนี่ย

        “ไม่เอามึงขอบใจมาก”

        นิเนบอกพลางเดินไปดูน้องหมีขาวต่อ ส่วนธิชาที่ส่ายหน้าให้ฉันได้แปปนึงก็โดนเลียมลากไปอีกทางแล้ว ส่วนฉันเห็นอย่างนั้นก็ย้อนเดินมาทางเข้าของโดมชั้นสอง จะมีตู้กดน้ำตู้ใหญ่ตั้งอยู่หน้าประตูทางเข้า

ย้อนวัยกันไปอี้กกก