เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        "แล้ว?"เฉียงเวยสนใจเรื่องนี้อย่างเห็นได้ชัด "หมายความว่าคุณล้างมือจากวงการผิดกฎหมายแล้วงั้นหรือคะ?"

        โจวกวางเหนียนยิ้มกล่าวว่า

        "คำพูดนี้อาจฟังดูแปลกแต่ตระกูลโจวทำงานอย่างซื่อสัตย์สุจริตเสมอมาพี่น้องของเราต่างใช้หยาดเหงื่อแรงกายแลกมากว่าจะมีได้ถึงทุกวันนี้บางทีคุณเฉียงเวยอาจได้ยินเรื่องของเราคลาดเคลื่อนไปบ้าง"

        ถ้าหากนี่เป็นคำพูดของอันธพาลทั่วไปตามท้องถนนก็คงถูกจ้องมองมาด้วยสายตาอันรังเกียจและขยะแขยง แต่นี่กลับออกมาจากปากของเจ้าพ่อมาเฟียที่มากประสบการณ์อย่างโจวกวางเหนียนผู้ใช้ความรุนแรงจัดการปัญหาทุกอย่างเมื่อได้ยินคำพูดที่เปล่งออกมาในลักษณะนี้แล้วแสดงว่าเขาเป็นพวกไม่กลัวเสียหน้าเลยสักนิด!

        เฉียงเวยเข้าใจในทันทีชายผู้นี้ช่างมีนิสัยตรงกับที่ได้ยินมาไม่มีผิดเพี้ยน

        "เฉียงเวยมองคุณโจวผิดไปจริงๆขอทราบได้ไหมคะ ว่าทำไมคุณโจวถึงให้เกียรติเชิญพวกเรามาในงานเลี้ยงคืนนี้"

        เฉียงเวยถามถ้าไม่ใช่เพราะสองพ่อลูกตระกูลโจว เธอก็ไม่จำเป็นต้องมางานเลี้ยงบัดซบนี้

        ทันใดนั้นเองซีถูหมิงซื่อก็ขัดจังหวะการสนทนาขึ้นทันที

        "เฉียงเวยลูกอาจไม่รู้แต่ลูกชายคนเดียวของคุณโจวอายุรุ่นราวคราวเดียวกับลูกนะ"

        เฉียงเวยขมวดคิ้วถามว่า "แล้วทำไมล่ะ?"

        ซีถูหมิงซื่อมองไปรอบๆ พร้อมกล่าวว่า

        "ลูกไม่ใช่เด็กแล้วนะฉันไม่ได้ดูแลลูกเลยตั้งแต่แม่ของลูกตายไป พ่ออยากจะจัดระเบียบครอบครัวเสียใหม่สำหรับงานแต่งงานของลูกอยู่พอดีโชคดีที่คุณโจวเห็นตรงกัน ดังนั้นเราจะใช้ประโยชน์จากงานเลี้ยงแนะนำให้พวกเธอรู้จักกันเสียเลย"

        ซีถูหมิงซื่อพูดขึ้นเสียงดังฟังชัดในที่สุดแขกที่มางานก็เข้าใจจุดประสงค์ของการจัดงานนี้ขึ้นมา

        การแสดงออกของทุกคนแตกต่างกันออกไปแต่กับเฉียงเวย เธอเผยให้เห็นรอยยิ้มลี้ลับออกมา

        งานนี้ถูกจัดขึ้นด้วยจุดประสงค์ชั่วร้ายแบบนี้เองเหรอหยางเฉินที่ยืนอยู่ข้างหลังเฉียงเวยแอบส่ายหัวและถอนหายใจออกมาการปะทะกันกับแก๊งหนามแดงมีแต่จะสูญเสีย จึงคิดจะจับหัวรวบหางเสียเลยสินะ?

        จิ้งจองเจ้าเล่ห์ทั้งสองไม่ว่าจะเป็นซีถูหมิงซื่อหรือโจวกวางเหนียนต่างคิดเรื่องนี้อย่างถี่ถ้วนแล้ว

        ถ้าเป็นเมื่อตอนที่ฝั่งตะวันตกยังมีเพียงพันธมิตรตะวันตกโจวกวางเหนียนคงไม่กล้าลงมือเช่นนี้ แต่ตอนนี้ฝั่งตะวันตกแบ่งออกเป็นสองฝ่ายความทะเยอทะยานของเขาจึงพุ่งขึ้นถึงสวรรค์อีกครั้ง

        "คุณเฉียงเวยอาจยังไม่เคยพบลูกชายของผมตงเฉิงเป็นคนอบอุ่น ผู้หญิงทุกคนที่ได้พบกับเขา ต่างชอบเขาทุกคนผมเชื่อว่าถ้าคุณเฉียงเวยรู้จักกับเขา การแต่งงานของเราก็ต้องขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น"โจวกวางเหนียนกล่าวอย่างยิ้มแย้ม

        "คุณคิดว่าฉันจะเชื่อเรื่องที่คุณพูดเหรอคะ?บางทีลูกชายของคุณอาจไม่ได้ชอบผู้หญิง..."

        "ใคร!?"โจวกวางเหนียนตะโกนขึ้นด้วยเสียงอันดัง

        หยางเฉินได้ยินดังนั้นก็ยกมือขึ้นจากนั้นเดินมาด้านหน้าอย่างยิ้มแย้ม

        "คุณโจวคุณชื่นชมลูกชายของคุณซะขนาดนี้ ทำไมไม่พาเขามาพบเจอกับพวกเราล่ะครับ?"

        โจวกวางเหนียนหัวเราะในลำคอสายตาไปบรรจบที่หยางเฉินอย่างเชือดเฉือน

        "คุณเป็นใครงั้นหรือสหายตัวจ้อย?"

        "เขาชื่อหยางเฉินเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของลูกสาวของผมเอง" ซีถูหมิงซื่ออธิบายด้วยรอยยิ้มแล้วแล้วหันไปบอกกับเฉียงเวยว่า"ลูกเวย คำพูดของลูกน้องลูกช่างไม่รื่นหูเอาเสียเลยนะลูกไม่ได้อบรมสั่งสอนเขาใช่มั้ยล่ะ ถ้าลูกลืมทำเดี๋ยวพ่อทำให้เองเอามั้ย"

        "ไม่จำเป็น"เฉียงเวยจับแขนหยางเฉินมาแนบชิดกายและเผยให้เห็นรอยยิ้มอันเปี่ยมสุข

        "หยางเฉินเป็นคนรักของฉันไม่ใช่ลูกน้องซะหน่อย สำหรับการแต่งงานของฉันกับคนอื่น ลืมมันไปซะเถอะ"

        หยางเฉินฝืนยิ้มออกมาเขาวางแผนที่จะให้ความสัมพันธ์ของเขากับเฉียงเวยเป็นความลับแต่ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายตรงข้ามจะนำเสนอการแต่งงานแบบคลุมถุงชนขึ้นมาภายใต้สถานการณ์เช่นนี้แผนของเขาจึงพลังทลายลงทั้งหมด

        แขกที่เข้าร่วมงานต่างตกตะลึงเมื่อเห็นสาวงามผู้นี้อยู่ในอ้อมกอดของหยางเฉินความอิจฉาจึงก่อตัวขึ้นในใจของเหล่าผู้ชายที่อยู่ในงานพวกเขาออกแรงกำแก้วไวน์ในมือแรงขึ้นเหมือนคิดว่าแก้วในมือเป็นหัวของหยางเฉินอย่างไรอย่างนั้น!

        หยางเฉินลูบใบหน้างดงามหมดจดของเฉียงเวยแล้วจูบหน้าผากของเธอเบาๆ จากนั้นหันไปมองโจวกวางเหนียนที่กำลังมองมาด้วยสายตารังเกียจ

        "นี่คุณชมลูกชายถึงขนาดนี้? ทำไมเขายังไม่มาอีกล่ะเขาอาบน้ำเข้านอนแล้วใช่หรือเปล่า?"

        โจวกวางเหนียนมองไปที่ซีถูหมิงซื่ออย่างเย็นชา "ประธารซีถูนี่มันอะไรกัน?"

        "ใจเย็นก่อนคุณโจวหัวสมองของเขาคงผิดปกติไป เดี๋ยวผมจะส่งคนมาไปจับเขาเข้าโรงพยาบาลเองแล้วเราค่อยมาหารือเรื่องเด็กๆ กันต่อ..." ซีถูหมิงซื่อกล่าวอย่างยิ้มแย้ม

        แต่ทันใดนั้นเองในขณะที่ซีถูหมิงซื่อกำลังจะสั่งลูกน้องมาจัดการหยางเฉิน ร่างของคนผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่พรมแดง

        "พวกคุณห้ามกระทำหยาบคายกับหยางเฉินของฉันโดยเด็ดขาด!"

        หากเสียงนี้เป็นเสียงของผู้หญิงแล้วดูเหมือนมันจะค่อนข้างหยาบกระด้างไปหน่อยแต่ถ้ามันเป็นของผู้ชายมันก็ดูเหมือนจะแหลมเล็กไปเหมือนกัน...

        ได้ยินดังนั้นทุกคนก็กลับไปมองยังผู้ที่มาใหม่อย่างตกตะลึง แม้แต่หยางเฉินที่เตรียมใจมาแล้วยังต้องเบิกตากว้าง

        สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าเป็น"หญิงสาว"สวมชุดราตรีเปิดไหล่สีชมพู รองเท้าส้นสูงสีฟ้าผมของเธอเป็นสีบลอนด์เหมือนเจ้าหญิงยุโรป ให้ความรู้สึกที่คล้ายกับ AudreyHepburn

        ใบหน้ารูปไข่ที่สวยงามเติมแต่งด้วยลิปสติกสีดอกกุหลาบ ขนตาอันงอนงาม ทำให้ดวงตากลมโตของเธอสามารถกระชากวิญญาณชายหนุ่มทุกคนให้หลุดออกจากร่างเธอสวมต่างหูรูปจันทร์เสี้ยวและสร้อยคอไข่มุกสีขาว

        เธอเผยให้เห็นรอยยิ้มอันมั่นใจขณะเดินไปทางฝูงชน และมาปรากฏตัวต่อหน้าของหยางเฉิน

        "หยางเฉินฉันเลือกชุดนี้มาอย่างยากลำบาก เพื่อคุณในวันนี้เลย ฉันน่ารักหรือเปล่าคะ?"

        หยางเฉินสาบานต่อสวรรค์ว่าวันนี้เขาพบว่าหญิงสาวแสนสวยคนหนึ่งแต่เขาก็ไม่อาจโพล่งคำนั้นออกไปได้ เพราะคนตรงหน้าของเขาคือโจวตงเฉิง!!!

        เป็นบ้าอะไรกันไปหมด!ทำไมคนผู้นี้ถึงแต่งตัวเป็นผู้หญิง!แม้เขาจะเหมือนเจ้าหญิงจากเทพนิยายตะวันตกแต่เขาเป็นผู้ชายที่ดูดีคนหนึ่งในขณะเดียวกันเขากลับสามารถเป็นหญิงสาวแสนสวยได้อีกด้วย!

        หลังจากครุ่นคิดอยู่นานในที่สุดหยางเฉินก็ถอนหายใจ ฝืนยิ้มออกมา

        "น่ารักคุณน่ารักมากๆ เลย"

        โจวตงเฉิงยิ้มหวานตบมือเหมือนหญิงสาวพลางกล่าวว่า

        "ฉันดีใจจริงๆความพยายามของฉันไม่สูญเปล่าจริงๆ!"

        ในเวลานี้โจวกวางเหนียนโกรธจนตัวสั่นและไม่สามารถที่จะอดทนได้อีกต่อไป

        "ไอ้!!แกทำบ้าอะไรของแกฮะ! ถอดเสื้อผ้าน่าขยะแขยงพวกนี้ออกไป!!"

        ซีถูหมิงซื่อที่ยืนอยู่ข้างๆมีสีหน้าประหลาดใจเช่นเดียวกัน สถานการณ์นี้เกินความคาดหมายของเขาไปมาก

        "คุณพ่อ"เสียงของโจวตงเฉิงเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบและเหลือบมองไปที่โจวกวางเหนียนพลางกล่าวว่า

        "คุณพ่ออายุปูนนี้แล้วไม่รู้เหรอว่าลูกสาวตัวเองงดงามขนาดไหน? ดูสิแม้แต่หยางเฉินยังชื่นชมฉันเลย"

        ลูกสาว!?

        หลายคนเคยได้ยินมาว่าลูกชายโจวกวางเหนียนมีปัญหาด้านรสนิยมทางเพศแต่พวกเขาไม่เคยคิดว่าจะรุนแรงถึงเพียงนี้พวกเขาต่างมองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยความตื่นเต้นและรอดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

        โจวกวางเหนียนโกรธจนมุมปากกระตุกแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

        โจวตงเฉิงเหมือนไม่สนใจอะไรและหันไปกล่าวกับหยางเฉินอย่างมีความสุขว่า

        "คุณหยางคะคุณบอกฉันซิคะว่าฉันหรือคนในอ้อมกอดของคุณใครสวยมากกว่ากัน?"

        หยางเฉินได้ยินดังนั้นก็ตกใจแต่ก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว จากนั้นขบคิดสักครู่พร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "ผมจะบอกตามความจริงละกันนะครับคุณเหมือนจะสวยกว่า..."

        ทันทีที่กล่าวออกไปหยางเฉินรู้สึกเนื้อตรงอกเจ็บแปลบขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเฉียงเวยแสดงออกอย่างบึ้งตึง หยางเฉินก็ไม่มีทางเลือกนอกจากบั้นท้ายที่ไม่อาจสู้กับเฉียงเวยได้แล้ว ทุกส่วนของร่างกายนั้นงดงามไร้ที่ติจนผู้หญิงคนอื่นๆ ต่างไม่อาจจินตนาการได้ เขาช่างเป็นแม่มดอย่างแท้จริง!

        "ชื่อที่ฉันเลือกคือชาแนล ฉันหวังว่าในอนาคตคุณหยางจะเรียกฉันว่าคุณชาแนลนะคะ"โจวตงเฉิงขยิบตาไปที่หยางเฉิน

        "ชาแนล"หยางเฉินไม่สามารถต้านทานได้อีกต่อไป "นี่ไม่ได้เป็นชื่อของแบรนด์ระดับไฮเอนด์ใช่มั้ยครับ"

        "มันยังเป็นชื่อของหญิงสาวที่นำแฟชั่นมาของเธอเผยแพร่สู่สายตาชาวโลกอีกด้วยค่ะเธอเป็นไอดอลของฉันดังนั้นฉันจึงอยากให้คุณเรียกฉันว่า ชาแนล"

        ใบหน้าของซีถูหมิงซื่อเปลี่ยนเป็นหมองคล้ำและมืดมนเขาฝืนยิ้มออกมา และกล่าวว่า

        "คุณโจวโปรดหยุดล้อเล่นเถอะครับ จุดประสงค์ที่เรามาในวันนี้ก็เพื่อหารือเรื่องงานแต่ง..."

        โจวตงเฉิงเลิกคิ้วเบ้ปากกล่าวว่า "ลุงฉันบอกไปแล้วนะคะว่าฉันชื่อ ชาแนล ลุงหูหนวกหรือยังไงคะ ?นอกจากนี้คุณไม่รู้หรือยังไงว่าจีนมีกฎห้ามผู้หญิงแต่งงานกับผู้หญิงด้วยกัน!?"