สงครามเทพราชัน ค่ายกลสยบทั่วหล้า!

บทที่37 นายหญิงจัดให้!


ไป๋ลี่ยังคงนั่งกินอาหารอย่างมีความสุขพร้อมกับมีโจวต้าเป่านวดไหล่ให้อยู่

"นายหญิงขอรับน้ำยาวิเศษของนายหญิงที่ให้กับลำดับที่3นั้น,ถูกเจ้าลำดับที่4ใช้ไปจนหมดแล้ว,ไม่ทราบว่านายหญิงยังมีเหลืออยู่อีกไหมขอรับ!" โจวต้าเป่ากล่าวกับไป๋ลี่อย่างนอบน้อม

"มันก็ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้วเบ้ลำดับที่3,ว่าวันนี้จะมีเมนูอะไรมานำเสนอ,ให้กับนายหญิงของเจ้าได้ลิ้มลอง!" ไป๋ลี่พูดพร้อมกับน้ำลายที่ค่อยๆไหลออกมาให้เห็น
..........

ระหว่าง10วันที่ผ่านมานี้.....

วันแรกที่ไป๋ลี่มากินอาหารที่หอเลิศรสนั้น,ก็กินมากเสียจนทำให้โจวต้าเป่านั้นเริ่มเกิดความหวาดกลัวขึ้นมา,ว่าการที่ให้เจ้าพวกนี้กินฟรีตลอดชีวิตนั้น,มันคือความผิดพลาดที่ร้ายแรงที่สุดในชีวิตของเขาเลยก็ว่าได้!

จนโจวต้าเป่าทนไม่ไหว,จนเริ่มที่จะบ่ายเบี่ยงแล้วพยามหาวิธีไล่ไป๋ลี่ออกไปจากร้าน,ด้วยการบอกว่าปิดร้านชั่วคราว,แต่ว่าไป๋ลี่นั้นไม่ยอมไปแถมยังสั่งให้โจวต้าเป่าจัดเมนูใหม่ๆให้อีกเรื่อยๆ

จนโจวต้าเป่ากับโจวต้าหย่งเริ่มคิดที่จะใช้กำลังลากไป๋ลี่ออกไป,แต่แล้วมันก็ลงเอยด้วยการที่โดยไป๋ลี่อัดเสียจนยับเยิน,จนทำให้พวกเขาสองพี่น้องนั้นพึ่งเข้าใจว่า,คนที่เก่งที่สุดในกลุ่มนี้ไม่ใช่เด็กหญิงชุดเหลืองคนนั้น,แต่เป็นเด็กน้อยชุดขาวนี่ต่างหาก!

ไป๋ลี่ได้อัดสองพี่น้องอ้วนผอมอย่างหนักหน่วง,จนโจวต้าเป่าต้องยอมกลับไปทำอาหารมาให้อย่างจนใจ!

ผ่านไปอีก2-3วันโจวต้าเป่าที่คอยสังเกตนิสัยใจขอของเด็กหญิงปีศาจตนนี้!

จนในที่สุดเขาก็พอเข้าใจว่านางก็แค่ซุกซนเหมือนกับเด็กทั่วไป,แถมยังหลงไหลในฝีมือการทำอาหารของเขาอย่างยิ่ง!

ทำให้โจวต้าเป่านั้นหลอกถามความเป็นมาของพวกเด็กกลุ่มนี้,แต่ไป๋ลี่ก็ไม่ได้บอกอะไรนอกจากบอกว่านางนั้นคือนายหญิงของกลุ่มนี้,และเฟยอวี่ก็เป็นเพียงแค่เบ้ลำดับที่1ของนางเท่านั้น

โจวต้าเป่ายังคงหลอกถามต่อไปเกี่ยวกับของเหลวจิตวิญญาณที่เฟยอวี่เคยนำออกมา,ไป๋ลี่ก็บอกไปเพียงว่ามีไว้สำหรับลูกน้องของนางเท่านั้น

โจวต้าเป่ายังคงพูดต่อ,แล้วบอกกับไป๋ลี่ว่าสิ่งนั้นถ้านำไปปรุ่งอาหาร,มันหน้าจะทำให้อาหารนั้นอร่อยยิ่งขึ้นไปอีก,พอไป๋ลี่ได้ยินสิ่งที่โจวต้าเป่าพูดดวงตาก็ลุกวาวขึ้นมาทันที!

ไป๋ลี่นำเหลวจิตวิญญาณระดับ6ที่กลั่นไว้แล้ว500กว่าหลอด.เทใส่จอกเหล้าไปหนึ่งหยดให้กับโจวต้าเป่าไปลองทดสอบดู

โจวต้าเป่ารับมาด้วยความตื่นเต้นแล้วรีบกลับเข้าไปที่ครัวเพื่อทำอาหารให้กับไป๋ลี่

โจวต้าเป่าจ้องมองของเหลวที่อยู่ในจอกเหล้า,มันเต็มไปด้วยพลังธรรมชาติอันบริสุทธิ์และหนาแน่นอย่างมาก,พร้อมกับนำมันเข้าปากทันที!

พลังงานที่บริสุทธิ์ไร้สิ่งเจือปนทำให้ดวงตาของโจวต้าเป่านั้นลุกวาว,เขาจึงนั่งลงทำสมาธิเพื่อดูดซับมันทันที,โจวต้าเป่าดูดซับไปเพียงหนึ่งส่วนก็คิดขึ้นได้ว่า,ต้องทำอาหารให้กับไป๋ลี่จึงได้หยุดการดูดซับพลังงานธรรมชาติ,แล้วรีบไปทำอาหารแล้วค่อยกลับมาดูดซับมันทีหลัง

คราวนี้โจวต้าเป่าทำเมนูใหม่ที่ไป๋ลี่ยังไม่เคยได้ชิม,มันคือเนื้อกวางธาตุไม้ระดับ6ตุ๋นกับสมุนไพรหลากหลาย,เมนูนี้ถือว่าเป็นหนึ่งในเมนูที่โจวต้าเป่าภูมิใจเลยก็ว่าได้มันมีชื่อว่ากวางหลงป่า

โจวต้าเป่าทำเสร็จแล้วก็รีบนำกวางหลงป่าออกไปให้กับไป๋ลี่ทันที!

โจวต้าเป่าวางถ้วยลงตงหน้าไป๋ลี่แล้วเปิดฝาออก!

เพี่ยงแค่กลิ่นของมันเท่านั้นก็ทำให้ไป๋ลี่ถึงกับกลืนน้ำลายทันที่!

ไป๋ลี่ตักน้ำซุปขึ้นมาชิมดู,ดวงตาสองข้างของนางก็ลุกวาวขึ้นทันที,พร้อมความคิดที่ว่าของเหลวจิตวิญญาณมันช่วยให้อาหารอร่อยขึ้นได้มากขนาดนี้เชียวหรือ?...ทำไมเจ้าเฟยอวี่ไม่เคยบอกกับนางเลยว่า,นอกจากใช้เพื่มระดับพลังแล้ว,มันยังเอามาเพื่มรสชาตอาหารได้อีกด้วย!

หลังจากนั้นไป๋ลี่ก็ถูกโจวต้าเป่าหลอกเอาของเหลวจิตวิญญาณระดับ6ไปอีก10กว่าหยด!

แล้วนั้นก็เป็นจุดเริ่มต้นที่สองพี่น้องอ้วนผอมได้เสนอตัวขอเป็นลูกน้องของไป๋ลี่

............

"วันนี้ข้าได้ไปซื้อพวกสมุนไพรต่างๆมาไว้เป็นจำนวนมาก,เพื่อไว้สำหรับทำกวางหลงป่าให้กับนายหญิง,นายหญิงต้องการจะทานตอนนี้เลยไหมขอรับ" โจวต้าเป่ากล่าวกับไป๋ลี่

"เยี่ยมเลยลำดับที่3!..เอามา5ถ้วยก่อนเลย!"  ไป๋ลี่พูดจบก็ได้ยินเสียงดังมาจากชั้นล่าง

"โครม!"

โจวต้าเป่าก็รีบลงมาดูทันที,ภาพที่เห็นก็คือโจวต้าหย่งได้ถูกซัดจนทะลุประตูหน้าร้าน,ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล,อยู่ในท่าทางนั่งคุกเข่า

"โจวต้าหย่ง..ข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ?,ว่าห้ามเจ้ามายุ่งวุ่ยวายกับจางลี่อีก,ไม่อย่างนั้นเวลาข้าเจอเจ้าข้าจะอัดเจ้าให้ปางตาย!"

"หรือเจ้าคิดว่าการที่เจ้าทะลวงระดับน่อยได้อีก1ขั้นจะสามารถสู้กับข้าได้?"

ชายหนุ่มในขุดสีแดงหน้าตาค่อนข้างดีกล่าวกับโจวต้าหย่งด้วยท่าทางและน้ำเสียงที่เหยียดหยัน,พร้อมกับมีคนจวนนวนมากกว่าสิบคนอยู่ข้างหลัง

"จูเจียหง..เรื่องของข้าไม่จำเป็นต้องให้เจ้ามายุ่ง!" โจวต้าหย่งตอบกลับไปพร้อมกับกระอักเลือดออกมา!

"พรวด!"

ไป๋ลี่เองก็ได้ตามโจวต้าเป่าลงมาดูเหตุการณ์ด้วยเช่น,กันพร้อมกับกระซิบข้างหูโจวต้าเป่าเบาๆว่า

"เจ้า3ไปทำอาหารมาให้นายหญิงของเจ้าเร็วเข้า,ส่วนเรื่องเจ้า4ปล่อยให้นายหญิงของเจ้าจัดการเอง!"


"เฮ่เฮ่..เจ้าขี้เก๊กตรงนั้นน่ะกล้าดีนี่,ที่มารังแกคนของนายหญิงคนนี้!" ไป๋ลี่กล่าวไปพร้อมกับเดินเข้ามาหาโจวต้าหย่ง

"เด็กน้อยเจ้ากลับบ้านไปดูดนมมารดาของเจ้าไป,อย่าได้มายุ่งกับเรื่องของผู้ใหญ่,ข้าไม่อยากจะรังแกเด็ก!" ! จูเจียหงตวาดใส่ไป๋ลี่ด้วยถ้าทางที่หน้ากลัว

ไป๋ลี่ยังคงยิ้มแย้มไม่สนใจคำพูดของจูเจียหงแต่อย่างใด้

ไป๋ลี่เอามือแตะที่หลังของโจวต้าหย่ง,พร้อมกับทำการถ่ายทอดพลังเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บภายในให้กับของโจวต้าหย่ง,แล้วก็กระซิบเบาๆว่าเจ้า4ลุกขึ้นไปจัดการพวกมันเสีย,เดียวข้าจะหยุดการเคลื่อนไหวของพวกมันให้เอง...แล้วก็นะเอามันให้หนักๆ!

โจวต้าหย่งได้ยินที่ไป๋ลี่บอกก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น,พร้อมกับลุกขึ้นยืนเอามือไขว้หลังแล้วกล่าวบางอย่างออกมา

"จูเจียหง..มีบ่างอย่างที่เจ้าอาจจะเข้าใจผิดอยู่,ที่ข้ายอมให้เจ้าอัดข้านั้น,มันเป็นของขวัญที่ข้าให้กับเจ้า,เพราะว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เจ้าจะได้ทำแบบนี้!" โจวต้าหย่งกล่าวด้วยท่าทางราวกับเป็นผู้อาวุโสที่กำลังสั่งสอนลูกหลานอยู่

"โจวต้าหย่งดูท่าที่โดนไปคงจะยังไม่พอสินะถึงได้เรียกร้อง..."

"ผัวะ!"
"ตุบ!"
"ตุบ!"
"ตุบ!"

จูเจียหงยังไม่ทันจะพูดจบก็เห็นโจวต้าหย่งพุ่งเข้ามาหาเขา,ในขณะที่จูเจียหงกำลังจะหลบการโจมตีของโจวต้าหย่ง,ร่ายกายของเขาอยู่ๆก็รู้เหมือนกับมีภูเขาขนาดใหญ่กดทับอยู่,ทำให้ไม่สามารถที่จะขยับตัวได้เลย!,เลยโดนหมัดขวาของโจวต่าเป่าไปเต็มๆ!,พร้อมกับกระเด็นออกไปไกลกว่า10เมตร!

"ลูกพี่!" กลุ่มคนที่ตามจูเจียหงมาต่างตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกระทันหัน!,จึงรีบวิ่งเข้าไปหาจูเจียหง!

จูเจียหงลุกขึ้นมาพร้อมกับเช็ดเลือดที่ไหลออกมาจากริมฝีปากของเขา,ทำให้เขานั้นมีอาการโกรธเกรี้ยวอย่างรุนแรง!

จูเจียหงพุ่งเข้าใส่โจวต้าหย่งพร้อมกับหมัดขวาที่ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิง

"ฟุบ!"

หมัดขวาที่กำลังจะต่อยโดนโจวต้าหย่ง,ก็ได้หยุดลงตรงหน้าของโจวต้าหย่ง!,ทำให้จูเจียหงตกใจอย่างหนัก!,ร่างกายของข้ามันเป็นแบบเมื่อกี้อีกแล้ว!

"เพียะ!"
"ตุบ!"
"ตุบ!"
"ตุบ!"

จูเจียหงโดนฝ่ามือของโจวต้าหย่งตบจนกระเด็นกลับไปที่เดิมอีกครั้ง!

ลูกน้องทั้งหมดของจูเจียหงคราวนี้ก็ได้พุ่งเข้าใส่โจวต้าหย่งทันที!

"ฟุบ!"
"ฟุบ!"
"ฟุบ!"
"ฟุบ!"
"ฟุบ!"
"ฟุบ!"
ลูกน้องทั้งหมดของจูเจียหงพุ่งเข้าหาโจวต้าหย่งจากทุกทิศทางแต่พอทั้งหมดเข้ามาไกล้กับโจวต้าหย่งก็ถูกแรงกดดันอย่างหนักกดลงมาทำให้พวกเขาทั้งหมดต่างนอนคว้ำหน้าลงกับพื้นกันทุกคน

"อัก!" "อัก!" "อัก!" "อัก!" "อัก!" "อัก!" "อัก!" "อัก!"

โจวต้าหย่งก้มลงมองพวกลูกน้องของจูเจียหงด้วยสีหน้าและท่าทางเย้ยหยันพร้อมกับใล่กระทืบไปทีละคน!
"ตุบ!"
"โอ๊ย!"  
"ตุบ!"
"โอ๊ย!"  
"ตุบ!"
"อ๊าก!"
"ตุบ!" "ตุบ!" "ตุบ!" "ตุบ!" "ตุบ!" "ตุบ!" "ตุบ!" "ตุบ!"

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก!"

จูเจียหงลุกขึ้นมาก็เห็นลุกน้องของเขาแต่ละคนต่างกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด!

สีหน้าของจูเจียหงซีดลงพร้อมกับความงุนงงที่เกิดขึ้นในใจ!?

จูเจียหงตัดสินใจที่จะกลับไปตั้งหลักก่อน,แต่โจวต้าหย่งก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาเสียแล้ว,พร้อมกับรอยยิ้มที่ชวนให้ขนลุก!

"อ๊ากกกกกกกกกกก!"

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก!"

เสียงร้องโหยหวนของจูเจียหงดังอย่างต่อเนื่อง......

มันดังอยู่เป็นเวลากว่า10นาทีก่อนที่ทุกอย่างจะกลับมาเป็นปกติตามเดิม!

...........

ตอนนี้ไป๋ลี่ดื่มดั่มกำกวางหลงป่าของโจาต้าเป่าโดยมีโจวต้าหย่งนั่งนวดขาให้อยู่!

"นายหญิงช่างไร้เทียมทานจริงๆ,ไม่ทราบว่าพอที่จะช่วยสอนวิชาให้กับข้าน้อยสักเล็กน้อยจะได้ไหมขอรับ?" โจวต้าหย่งกล่าวพร้อมกับทำหน้าตาออดอ้อน

"เรื่องชี้แนะเกี่ยวกับวิชาเจ้าต้องไปขอให้ลำดับที่1เป็นคนสอนจะดีกว่า!" ไป๋ลี่พูดไปกินไปอย่างมีความสุข

"ว่าแต่นายหญิงข้ายังไม่ทราบเลยว่าใครกันที่เป็นเบ้ลำดับที่2?" โจวต้าหย่งกล่าว

"ฮ่าฮ่า..ตัวตนของลำดับที่2นั้นเจ้าอย่ารู้จะดีกว่า,รู้แค่ว่าในสำนักแห่งนี้ถ้ามีข้าอยู่,พวกเจ้าไม่ต้องกลัวใคร!"

"เจ้าจูเจียหงนั้นมันเป็นหลานของผู้อาวุโสระดับสูงของสำนัก,แถมมันยังมีพี่ชายอีกคนที่เป็นถึงลูกศิษย์ชั้นยอด,แถมพวกมันสองพี่น้องยังชอบรังแกพวกข้าอยู่บ่อยๆ!"

"ความจริงแล้วเจ้าจูเจียหงถึงจะแข็งแกร่งกว่าข้า,แต่เรื่องความเร็วนั้นมันไม่มีทางจับตัวข้าได้อยู่แล้ว,แต่เพราะว่าพี่ชายของมันจูหงเฟยเป็นคนจับข้าได้ต่างห่าก,ข้าจึงตกอยู่ในสภาพนั้นได้" โจวต้าหย่งกล่าวพร้อมกับทำสีหน้าเศร้าสร้อย

"เจ้าพูดแบบนี้เหมือนกับว่า,อยากให้ข้าช่วยจัดการเจ้าจูหงเฟยอะนั้นให้ด้วยสินะ?..." ไป๋ลี่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้น!

"ขอรับนายหญิง" โจวต้าหย่งจ้องมองไป๋ลี่ด้วยแววตาอ้อนวอน

"ได้เลย..เดี๋ยวนายหญิงจัดให้!"