ชีวิตใหม่
“ไม่อิจฉาเลยครับคุณยาย พี่ดินอายุเยอะกว่า เรียนจบก่อน ก็ต้องได้ไปเรียนเมืองนอกก่อนสิครับ พอนะเรียบจบ คุณพ่อกับคุณแม่ก็จะส่งไปเหมือนกันครับ”
ชัยชนะ บุญเลิศหล้า ผู้เป็ลูกชายคนโตวัยสิบห้าปี และสืบสายเืโดยแท้จากชัยยุทธ์กับดุจเดือนหันไปเอ่ยยิ้มๆ กับคุณยายดาราในวัยหกสิบห้า กำลังนอนเอนหลังอยู่เดย์เบดตรงระเบียงหลังสวน
ซึ่งเป็บ้านหลังแรกของตระกูลบุญเลิศหล้า สภาพนั้นก็เก่าและทรุดโทรมมากแล้วเพราะอายุเก้าสิบปี เรียกว่าปลูกไว้ก่อนคุณชัยเกิดสิบปี
ถ้าตอนนี้ท่านยังอยู่ก็คงจะอายุแปดสิบปีแล้ว แต่โชคร้ายที่ท่านจากไปเมื่อปีก่อนด้วยโรคมะเร็ง ซึ่งนำพาความเสียอกเสียใจมาให้ทุกคนอย่างล้นเหลือ โดยเฉพาะคุณบัว ที่ตรอมใจจนล้มเจ็บลง
แล้วตามคุณชัยไปในเวลาเพียงหกเดือนหลังจากท่านเสีย ส่วนซินแสเซียงนั้น ไปรอคุณชัยก่อนหน้าแล้วห้าปี
คุณดาราผู้มีลูกสาวคนเดียว และสูญเสียสามีไปก่อนหน้า เลยขายบ้านขายทุกอย่าง ย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันั้แ่คุณบัวเสียได้ไม่กี่เดือน และเป็เสมือนเสาหลักให้คนในบ้านได้เคารพกราบไหว้ต่อไป แต่ก็มีหนึ่งชีวิตที่คุณดาราไม่เต็มใจให้มาเคารพหรือกราบไหว้ นั่นก็คือเด็กจรจัดที่ลูกเขยพาเข้าบ้านในฐานะลูกเลี้ยง
“พี่ดินๆ แล้วเสานี่ เราจะเอาอะไรมาทำดีล่ะครับ”
ปัถพี บุญเลิศหล้า วัยยี่สิบเอ็ดปีที่ในมือมีกระดาษทรายกับไม้สักแผ่นบางๆ ถืออยู่ หันไปหาน้องชายต่างสายเืด้วยแววตาอ่อนโยน และให้ความสนใจกับปัญหาของน้องเป็อย่างดี
“พี่ว่าเอาไม้หมดก็ได้ สวยดีออก”
ชายหนุ่มจ้องมองบ้านไม้ทรงไทยเล็กกะทัดรัด ที่น้องกำลังจะทำส่งครูด้วยความสนอกสนใจ มากกว่าจะเก็บเอาคำของคุณยายดารา ซึ่งมักจะคอยยุแยงตะแคงรั่วให้เขากับน้องๆ แตกคอกันเสมอมาใส่ใจ
เพราะมองไม่เห็นประโยชน์อันใด หากจะถือคนอายุเยอะแล้ว ในเมื่อเขาเจอและได้ยินถ้อยคำแบบนี้มาแทบจะเรียกได้ว่าั้แ่เข้ามาอยู่ในความอุปการะของครอบครัว ‘บุญเลิศหล้า’ แล้วด้วยซ้ำ
“หนุ่มๆ อยู่นี่เองเหรอจ๊ะ แม่ตามหาซะรอบบ้านเลย” ทุกคนหัวไปหาเ้าของคนเสียงเป็ตาเดียวกัน
“พี่ดินกำลังช่วยนะทำงานส่งอาจารย์อยู่ครับคุณแม่”
ชัยชนะบอกแม่ไป แต่สายตาจังคงจ้องบ้านหลังเล็กอยู่ ส่วนคนเป็แม่นั้นหูก็ฟังลูก สายตากลับสอดส่ายหาลูกสาวคนเล็กว่าอยู่ไหน ได้ยินแต่เสียงดังเจื้อยแจ้วมาจากท้ายสวน
“น้องดาวล่ะนะ ได้ยินแต่เสียง”
“เล่นอยู่ท้ายสวนกับแก๊งเดิมนั่นล่ะ ว่าแต่ดุจจะไปไหน แต่งตัวสวยเชียว”
คุณดาราเป็ฝ่ายตอบแทนหลานชาย ตาก็มองลูกสาวในวัยห้าสิบห้าปีด้วยความปลื้มปลาบ แม้จะอายุเยอะแล้วแต่ทรวดทรงองเอวยังดีไม่หนีสาวรุ่นเลย
“ดุจจะออกไปหาเพื่อนที่ร้านกาแฟใกล้ๆ ค่ะคุณแม่ เสร็จแล้วก็จะทำผมเตรียมไปงานต่อ แต่อยากมาดูยัยตัวยุ่งก่อน ว่าเล่นอยู่แถวไหน จะได้บอกให้สมใจรีบพาไปอาบน้ำแต่งตัวรอเลย ดุจกลับมาแล้วจะได้ไม่เสียเวลาค่ะ”
คืนนี้ดุจเดือนกับสามีจะไปงานวันเกิดคุณระวิวรร เพื่อนที่คบหากันมาสี่ห้าปีแล้ว และถือว่าเป็คนดี พูดคุยถูกคอกัน เลยจะพาลูกทั้งสี่ไปด้วย หนึ่งคือให้ลูกคนโตอย่างปัถพีได้ไปไหว้ลา ก่อนไปเรียนที่ต่ออังกฤษ สองคือผองเพื่อนต่างอยากให้ลูกๆ รู้จักกันไว้
จะได้สนิทสนมกันต่อไปอีกรุ่น แม้คุณระวิวรรกับคุณสุชีพผู้เป็สามีนั้น จะมีลูกชายเพียงคนเดียวคือ สุพศินเท่านั้น แต่ก็อายุเท่ากับชัยชนะ ทั้งสองจึงดูจะคุยกันได้นานกว่ากับคนอื่น
“ทางโน้นล่ะ ตามเสียงไปเลย รับรองไม่มีหลงหรอก”
คุณดารามีแววตารักและเอ็นดูยิ่ง เมื่อเอ่ยถึงหลานสาวคนเล็กและคนเดียวที่มี แถมยังแก่นแก้วแสนซนจนผู้คนในบ้านต้องส่ายหน้า
“ไม่ไปแล้วค่ะคุณแม่ ดุจจะไม่ทันนัด เอาเป็ว่าใกล้ถึงเวลาจะให้สมใจมาพาไปอาบน้ำแต่งตัวรอก็แล้วกันค่ะ ดินกับนะก็เหมือนกัน แต่งตัวรอแม่กับพ่อเลยนะ ว่าแต่ตาวัธอยู่ไหนล่ะทีนี้”
ดุจเดือนมองหาลูกชายคนกลางวัยสิบสองขวบด้วยความอยากรู้ แต่ไม่มีใครตอบ เลยหันไปหาลูกชายคนโตที่กำลังง่วนกับการช่วยน้องประกอบบ้านอยู่
“ดิน! ตาวัธไปไหน เห็นหรือเปล่าจ๊ะ”
“ไปปั่นจักรยานเล่นในซอยกับเพื่อนๆ ครับคุณแม่”
“ตายจริง! จะสั่งได้ยังไงล่ะทีนี้ งั้นดินคอยตามน้องมาอาบน้ำแต่งตัวรอแม่กับพ่อก็แล้วกันนะจ๊ะ แม่ไม่มีเวลาไปตาม สายแล้ว เดี๋ยวจะไม่ทัน”
“ครับ”
ลูกชายคนโตรับคำเสียงนุ่มหู แล้วก้มไปสนใจกับงานตรงหน้าต่อ โดยไม่ได้คิดว่าการรับคำแค่นั้น จะสร้างความไม่พอใจให้คุณดาราอยู่บ้าง ยิ่งจ้องมองท่าทีหยิ่งนิดๆ เชิดหน่อยๆ ด้วยแล้ว ยิ่งเพิ่มความไม่พอใจให้ขึ้นอีกระดับ แม้จะพยายามปรับใจและเปิดรับเด็กจรจัดคนนี้มานานปี แต่ก็ยังไม่เคยทำได้สักครั้ง
“คุณดินคะ! อยู่ในห้องหรือเปล่าคะ ป้าใจนะคะ เปิดประตูหน่อยค่ะ”
เสียงเคาะประตูถี่ๆ กับเสียงเรียกอย่างร้อนรนนั้น ทำให้คนกำลังหวีผมอยู่หน้ากระจกต้องรีบไปเปิดให้ ด้วยไม่รู้ว่าแม่บ้านมีเื่ร้อนใจอะไร แต่ถ้าให้เดาก็คงจะมีไม่กี่เื่อย่างแน่นอน
“มีอะไรครับป้า เคาะเหมือนไฟจะไหม้บ้านเลย”
เขายิ้มน้อยๆ ขณะติดกระดุมเสื้อเชิ้ตตรงข้อมือ และดูเหมือนจะมีน้องชายทั้งสองกับสมใจเท่านั้นที่เขาจะกล้าแหย่หน่อย ส่วนอยู่ต่อหน้าพ่อแม่และคุณยายดารานั้น เขาจะต้องสำรวมเสมอ เพราะระลึกอยู่ตลอดเวลาว่าตัวเองมาจากไหน
“โห! ยิ่งกว่าไฟจะไหม้บ้านอีกมั้งคะ”
“ขนาดนั้นเชียว ว่าแต่ใครเผาครับ ใช่เ้าเดิมเหรอเปล่า”
“จะมีใครที่ไหนล่ะคะ นี่ป้าไปเรียกให้มาอาบน้ำ แต่งตัวรอคุณผู้หญิงสามรอบแล้วนะคะ แต่ไม่ยอมค่ะ จะไปอุ้มเลยป้าก็ไม่ไหว แถมยังปีนอยู่ยอดต้นชมพู่โน่นแน่ะค่ะ ให้คุณนะกับคุณวัธจัดการก็ไม่ยอม กลัวน้องโกรธ ป้าเลยมาหาคุณดินนี่ล่ะค่ะ เพราะไม่มีใครจะช่วยได้แล้ว”
“อ้าว! ถ้าผมไม่อยู่ ป้าจะให้ใครช่วยล่ะครับ”
เพราะเขาต้องไปเรียนต่อระดับปริญญาโทกับระดับดอกเตอร์อีกหลายปี เลยสงสัยไม่น้อยว่าแม่บ้านใหญ่จะจัดการคุณหนูเล็กจอมแสบยังไง
“เอาไว้ก่อนค่ะปัญหายังมาไม่ถึง แต่ตอนนี้คุณดินไปช่วยป้าที ไม่งั้นคุณผู้หญิงกลับมาเล่นงานป้าแน่ค่ะ”
แขนแข็งแรงถูกแม่บ้านใหญ่วัยห้าสิบห้าลากไปอย่างรวดเร็ว เพราะห้าโมงเย็นแล้ว ใกล้จะได้เวลาออกไปงานแล้ว แต่ตัวปัญหายังคงเล่นสนุกสนานอยู่บนต้นไม้กับลูกคนสวน และลูกคนขับรถอยู่เลย แถมมีลูกของคนข้างบ้านที่คุณน้องดาวลากมาร่วมสนุกด้วยอีกไม่ต่ำกว่าห้าคน
“น้องดาว! ลงมาได้แล้วล่ะ พี่ดินมาตามแล้วนะ ระวังไว้ให้ดีแล้วจะหาว่าพี่ไม่เตือน”
ชัยชนะมีเหล็กดัดฟันเต็มปากร้องบอกน้องคนเล็ก ที่ยังคงนั่งเล่นสนุกสนานอยู่บนกิ่งชมพู่ เพื่อนสามคนอยู่อีกกิ่ง ห้าคนอยู่อีกต้น และไม่มีใครสนใจจะฟังใครเลย
“น้องดาวโดนแน่ๆ พี่ดินมาแล้ว”
เด็กชายชัยธวัธ บุญเลิศหล้า วัยสิบสองปีในชุดทักซิโดเรียบร้อยก่อนใครแล้วนั้น ร้องบอกน้องด้วยความเป็ห่วง เขารู้ดีว่าถ้าถึงกับให้พี่ดินต้องมาจัดการแล้วล่ะก็ จะต้องมีการลงแรงลงกำลังกันนิดหน่อยอย่างแน่นอน
“ไม่ลง! น้องดาวกำลังเล่นสนุกอยู่ แค่พี่ดิน! จ้างให้ก็ไม่กลัวหรอก แหวะ! ”
เด็กหญิงดุจดาริกา บุญเลิศหล้า ในวัยสิบขวบยืนยันเสียงแข็ง แถมยังแลบลิ้นปลิ้นตาใส่พี่ใหญ่ของบ้าน ที่ยืนเท้าสะเอวมองน้องเล็กด้วยความหมั่นไส้นิดๆ เอ็นดูหน่อยๆ
ส่วนรำคาญนั้นมันเกินจะบรรยายมานานแล้ว เพราะน้องต่างสายเืคนนี้ ปากดีได้ใครไม่รู้ แก่นแก้วแสนซนนั้นก็ยังเดาไม่ออกว่าได้จากฝ่ายไหนเช่นกัน
“น้องดาว! ลงมาได้แล้ว คุณแม่บอกให้ไปแต่งตัวรอแล้วนะ คุณแม่กำลังจะมารับไปงาน ทำไมต้องให้มาตามด้วยล่ะ เล่นมาทั้งวันไม่เบื่อหรือไงฮึ! ”
พี่ใหญ่พยายามใช้ความใจเย็นแล้วเรียกดีๆ
“ไม่ไป! คุณแม่ยังไม่มาตอนนี้สักหน่อย พี่ดินไม่ต้องโกหกน้องดาวให้ยากเลย”
“ใครจะโกหก ลงมาเลยน้องดาว ห้าโมงแล้วเดี๋ยวไม่ทันนะ หรือจะไม่ไป พี่จะได้โทรบอกคุณพ่อกับคุณแม่”
“เื่อะไรพี่ดินต้องมายุ่งด้วย พี่ดินไม่ใช่พี่แท้ๆ น้องดาวสักหน่อย แค่เด็กจรจัดที่คุณพ่อเอามาเลี้ยงเท่านั้น ห้ามมาสั่งน้องดาวนะ จ้างให้น้องดาวก็ไม่ฟังและน้องดาวก็ไม่กลัวด้วย แหวะ! ”
ทุกคนต่างหน้าเหวอไปตามๆ กัน เมื่อคุณหนูเล็กของบ้านพ่นคำนี้ออกมา ตามด้วยการแลบลิ้นใส่อีกต่างหาก แต่คนถูกว่ากลับไม่คิดจะขุ่นเคือง เพราะรู้ดีว่าผ้าขาว หากไม่มีใครเอาสีมาป้าย ก็คงไม่แปดเปื้อน และคนที่ป้ายนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน นอกจากคุณยายดารา
“จะลงมาดีๆ หรือจะลงมาทั้งน้ำตาล่ะครับน้องดาว”
แม้จะไม่ขุ่นเคือง แต่พี่ใหญ่ก็ตีหน้าดุนิดๆ สองเท้าก็ก้าวเข้าไปหาโคนต้นชมพู่อีกหน่อย แหงนหน้ามองขึ้นไปสื่อให้รู้ว่าจะไม่ปล่อยผ่านง่ายๆ
“ไม่! บอกแล้วไงว่าห้ามพี่ดินมาสั่งน้องดาว จ้างให้น้องดาวก็ไม่กลัวหรอก แหวะ! ”
น้องปากเก่งเถียงกลับแถมยังแลบลิ้นปลิ้นตาใส่อีกครั้งอย่างไม่เกรงบารมีพี่ใหญ่ ซึ่งถือว่าได้อำนาจเต็มจากพ่อกับแม่ให้คอยดูแลและปกครองน้องๆ แทนตอนไม่อยู่บ้าน
“ไม่ลงใช่มั้ย! ได้! เดี๋ยวได้เจอกันแน่! ”
“เอาแล้วไงน้องดาว! ยั่วพี่ดินจนได้เื่”
ชัยชนะหัวเราะหึๆ ขณะมองพี่ชายพาร่างอันสูงใหญ่ ปีนขึ้นไปบนต้นชมพู่ด้วยใบหน้าดุน้อยๆ พลอยทำให้ลูกคนรถกับคนทำความสะอาดกลัวจนต้องรีบหาทางลงไปตามๆ กัน ผิดกับเ้าของร่างเล็ก มีกางเกงขาสั้นกับเสื้อกล้ามหุ้มเอาไว้ ที่กำลังปีนขึ้นเพื่อหนีอีกต่างหาก
“น้องดาวลงมาสิ! เดี๋ยวก็ตกกันพอดี”
ชัยธวัธไม่วายห่วงน้อง และรู้ดีว่าพี่ใหญ่เอาจริงแค่ไหน ในเมื่อเห็นวิธีปราบพยศน้องเล็กมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว
“ไม่ลง! ห้ามขึ้นมานะพี่ดิน ไม่งั้นน้องดาวจะร้องไห้คุณยายมาช่วยจริงๆ ด้วย”
เมื่อถูกไล่ต้อนจนไม่รู้จะปีนหนีไปไหนแล้ว ก็ออกอาการขู่ ด้วยรู้ว่าไม่มีใครจะช่วยได้นอกจากคุณยายอันเป็ที่รักยิ่งเท่านั้น
========================
========================
****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเื่จะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็กำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในอยู่แล้วค่ะ ******
ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง
========================
ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็ลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็ประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
========================
ใต้ร่มสกุณี [Shadiness]กันเกราwww.mebmarket.comน้ำจิ้มพอแสบๆ คันๆ มันส์ๆ เสียวๆ“ดูคุณจะเหนื่อยจังเลยนะ ไปทำอะไรมาเหรอ ถึงได้กลับบ้านดึกๆ ดื่นๆ ทุกคืนอย่างนี้”
2K
![[นิยายแปลจีน] ทะลุมิติไปเป็นเพื่อนสมัยเด็กของหวานใจในนิยาย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1686119563_54554754.webp)
