เด็กสาวที่เข้ามาคือลั่วซิง
นางสวมเครื่องแต่งกายของศิษย์สืบทอด สวมชุดคลุมสีฟ้าอ่อน ผมถูกเกล้าขึ้นเป็มวยน่ารัก ประดับด้วยปิ่นสีแดง ปอยผมถูกปล่อยลงมาละ่ใบหูทั้งสองข้าง เป็เกลียวเล็กน้อยและยาวลงมาถึง่อก
ที่ข้อมือขวามีสร้อยปะการังสีแดงสด ส่องประกายแสงวาบเป็ครั้งคราว ดูก็รู้ว่าเป็ยุทธภัณฑ์ที่สมบูรณ์แบบ
เมื่อเยี่ยนชิงหยางเห็นลั่วซิงเข้ามาก็ใ รีบไปซ่อนตัวอยู่หลังเสาของมู่หรงเหยี่ยน เขาสามารถบดบังนางได้พอดิบพอดี
นางไม่ได้ขี้ขลาด แต่เข้าใจลั่วซิงดี ลั่วซิงถูกนางดูถูก และขับไล่ออกจากบ้านตระกูลเยี่ยน ตนเองก็ถูกเกลียดชังมานานแล้ว หากพบหน้ากันในตอนนี้ ก็ไม่คิดว่าจะมีชีวิตที่สงบสุขได้อีก
เดิมทีในตอนนี้ก็คุณสมบัติไม่ดี จะเอาตัวรอดนั้นนับว่ายากมากอยู่แล้ว ถ้ามีลั่วซิงเพิ่มมาอีก เกรงว่าคงไม่มีวันยืนขึ้นได้ใหม่
“ศิษย์น้อง ให้เ้ารอนานแล้ว เอาล่ะพวกเราไปกันเถอะ” เมื่อจี้ฉงซานเห็นลั่วซิง ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้ม ความหม่นหมองบนใบหน้าพลันจางหายไร้ร่องรอย พูดพลางก้าวเดินลงมาจากแท่นที่นั่ง
ลั่วซิงรีบเข้าไปหาและกอดแขนของจี้ฉงซาน พูดตำหนิเชิงออดอ้อน “ศิษย์พี่ ท่านนานเกินไปแล้วนะ ข้าได้ยินว่าเป็เพราะโอสถอวิ้นหลิงตานของศิษย์รับใช้หายไปขวดหนึ่งเหรอ แถมยังเป็ระดับต่ำ! มันคุ้มกับที่ท่านต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยหรือ~”
น้ำเสียงสุดท้ายลากยาวพลางกวาดสายตามองคนในหอวินัย
เมื่อมองมาถึงมู่หรงเหยี่ยน ลั่วซิงก็หยุดชะงักอยู่ครู่หนึ่ง
เยี่ยนชิงหยางที่ซ่อนอยู่ในความมืดตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว จนมีเหงื่อเย็นผุดออกมา ในเวลานี้ตระหนักแล้วว่ารูปลักษณ์ของมู่หรงเหยี่ยนนั้นเป็ปัญหาจริงๆ
ลั่วซิงหยุดมองเพียงชั่วครู่ก็กวาดตามองไปรอบๆ มองเห็นหลายคนที่แต่งตัวเป็ศิษย์รับใช้และศิษย์สายนอก สายตาดูถูกพลันแวบเข้ามาในดวงตา
“หึหึ...” จี้ฉงซานหัวเราะเสียงเบาแล้วพูดขึ้น “แม้ว่าเป็เพียงโอสถอวิ้นหลิงตานระดับต่ำขวดเดียว ทว่ามีหลายคนและหลายสิ่งที่เข้ามาเกี่ยวข้อง โชคดีที่ตอนนี้ทุกอย่างได้คลี่คลายแล้ว พวกเราไปกันเถอะ!”
“ฮิฮิ โชคดีที่ท่านคลี่คลายแล้ว หากท่านยังไม่เสร็จ ข้าจะแบ่งโอสถอวิ้นหลิงตานประสิทธิภาพระดับกลางให้พวกเขาคนละหนึ่งขวด ท่านจะได้ไปกับข้าเร็วๆ ฮิฮิ” ลั่วซิงขยิบตาให้จี้ฉงซานก่อนจะแลบลิ้นออกมา และพูดต่อไปด้วยรอยยิ้มกริ่ม “อย่างไรเสียข้าก็ไม่้ามันอยู่แล้ว มันเป็พิษ กินให้น้อยจะดีกว่า”
“ฮ่าฮ่า ขี้เล่นเสียจริง เ้าคิดว่าพวกเขาทุกคนเป็อัจฉริยะเหมือนกับเ้าเหรอ ที่ไม่กินโอสถเลยก็สามารถฝึกปราณได้ถึงขั้นที่สองในเวลาเพียงไม่ถึงสองเดือนน่ะ!” เมื่อจี้ฉงซานได้ยินคำพูดนั้นก็ยิ้มอย่างจนใจและพูดออกไป
เยี่ยนชิงหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย นี่มันแตกต่างจากนิสัยของลั่วซิง
ทว่าเมื่อพิจารณาให้ถี่ถ้วน แล้ว ตอนนี้ลั่วซิงยังเด็ก วาจาและการกระทำยังไม่รอบคอบไร้ช่องโหว่ หากเป็ลั่วซิงในชีวิตที่แล้ว เป็ไปไม่ได้เลยที่จะแสดงท่าทางดูถูกเหยียดหยามต่อเหล่าศิษย์รับใช้ และจะไม่พูดเช่นนี้ออกมาแน่
ลั่วซิงในตอนนี้ได้ดึงจี้ฉงซานไปถึงประตูแล้ว
นั่นทำให้เยี่ยนชิงหยางโล่งอก
ในขณะนั้นเอง จี้ฉงซานพลันนึกอะไรขึ้นมาได้จึงหันกลับมา พูดกับเยี่ยนชิงหยางและเหล่าศิษย์รับใช้ว่า “เอาล่ะ เื่จบแล้ว พวกเ้าทั้งหมดกลับไปได้!”
ลั่วซิงเองก็หันมาเช่นกัน และมองไปยังทุกคนในหอวิหาร
เยี่ยนชิงหยางรีบหลบไปทางซ้าย ในขณะที่ลั่วซิงอยู่ในหอวิหาร นางถูกบดบังโดยมู่หรงเหยี่ยนที่หลังเสา แต่ตอนนี้ลั่วซิงมาถึงตรงประตู มู่หรงเหยี่ยนจึงไม่สามารถบดบังได้อีก ดังนั้น เยี่ยนชิงหยางจำต้องรีบเปลี่ยนตำแหน่ง
หัวใจของนางเต้นแรง ไม่รู้ว่าในตำแหน่งนี้ลั่วซิงจะเห็นนางหรือไม่
‘ฟึ่บ!’ มู่หรงเหยี่ยนสะบัดพัดเปิด พัดไปมาสองครั้งบริเวณแผ่นอก
“ลั่วซิง ไปเถอะ เ้ารีบไม่ใช่หรือ” จี้ฉงซานดึงลั่วซิงครู่หนึ่ง จนนางออกไปจากประตูได้ แล้วทั้งสองก็จากไปอย่างรวดเร็ว
จนเมื่อลั่วซิงหายไปจากสายตา เยี่ยนชิงหยางจึงได้ผ่อนลมหายใจออกมา
ขณะนั้นมู่หรงเหยี่ยนก็หันกลับมา หรี่ตามองเยี่ยนชิงหยางพร้อมรอยยิ้มแปลก
จากนั้นทุกคนในหอวิหารก็หายไปกันจนหมด มู่หรงเหยี่ยนพาเยี่ยนชิงหยางควบกระบี่กลับโรงเตาหลอม ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรอีก เงียบกันไปตลอดทางกระทั่งถึงโรงเตาหลอม มู่หรงเหยี่ยนศึกษาร่มแก้วรัตนะของเขา เยี่ยนชิงหยางนั่งลงบนเก้าอี้ไม่เคลื่อนไหว
วันนี้นางได้รับผลกระทบอย่างหนัก
ลั่วซิงฝึกได้ขั้นสองแล้ว และในสภาพที่ไม่ได้กินโอสถ
สำหรับผู้บำเพ็ญเซียน การมีพร์นั้นสำคัญมาก ตนผู้มีคุณสมบัติดั่งเศษฟืนนั้นเป็ไม้ผุที่เน่าเสียอย่างแท้จริง!
สำคัญที่สุดคือ วันนี้ที่ลั่วซิงมา นางกลายเป็หนูที่เห็นแมวทันที พยายามซ่อนตัวให้ห่างไกล ความรู้สึกนี้แย่ยิ่งนัก
นางยังคงจำได้ว่าหัวใจนั้นเต้นแรงมากขนาดไหน
ไม่ได้ ต้องรีบแล้ว
เยี่ยนชิงหยางกัดฟันแน่น เงยหน้าขึ้นมองไปยังมู่หรงเหยี่ยนและกล่าวว่า “ศิษย์พี่มู่หรง ท่านช่วยอะไรข้าหน่อยได้ไหม”
มู่หรงเหยี่ยนวางมือจากการวาดภาพ จ้องมองเยี่ยนชิงหยางอย่างตั้งใจ
“ข้ามีโอสถต้าเซิงกู่ตานระดับสูงอยู่สองเม็ด ศิษย์พี่มู่หรงหาวิธีขายมันให้ข้าได้ไหม ข้าจะขายมันแล้วนำหินิญญาทั้งหมดไปซื้อโอสถอวิ้นหลิงตานระดับสูง” เยี่ยนชิงหยางพูด
มู่หรงเหยี่ยนเลิกคิ้วและผิวปาก สีหน้าตลกขบขันเข้ามาบนใบหน้า “ฮิฮิ สาวน้อย เ้ามีของดี! ไม่มีปัญหา!”
เห็นมู่หรงเหยี่ยนตอบตกลงโดยไม่ถามอะไรต่อ เยี่ยนชิงหยางรู้สึกซาบซึ้งใจ
นางตัดสินใจแล้ว จะตั้งใจสอนมู่หรงเหยี่ยนหลอมพัดแก้วไผ่เขียว
มู่หรงเหยี่ยนดำเนินการรวดเร็วมาก วันถัดมาก็นำโอสถระดับสูงหลายขวดมาให้นาง
เยี่ยนชิงหยางไม่สามารถอดทนรอจนถึง่กลางคืนได้ นำโอสถอวิ้นหลิงตานไปยังสถานที่ที่เคยฝึกเป็ประจำ สถานที่นั้นอยู่ใกล้กับโรงเตาหลอม เป็พื้นที่ที่มีป่าไผ่เล็กๆ อยู่
เดินลึกเข้าไปในป่าไผ่ เยี่ยนชิงหยางนั่งลงบนหินสีครามก้อนหนึ่ง เปิดขวดโอสถอวิ้นหลิงตาน เทโอสถออกมาสามเม็ด เยี่ยนชิงหยางกรอกมันเข้าไปในปาก
แท้จริงแล้ว คนธรรมดาไม่สามารถกินโอสถมากขนาดนี้ได้ อย่างน้อยคนที่ยังไม่ได้ชักนำปราณเข้าสู่ร่างก็ไม่สามารถกินโอสถจำนวนมากเท่านี้ เพราะคนธรรมดาจะไม่สามารถอดทนต่อฤทธิ์โอสถขนาดนี้ได้
เยี่ยนชิงหยางที่เคยมีประสบการณ์แล้วนั้นนางคิดว่ามันประหลาดมาก ร่างกายตนสามารถทนต่อฤทธิ์ของโอสถได้มากขึ้น เมื่อโอสถสามเม็ดเข้าไปในท้อง เยี่ยนชิงหยางรีบเร่งโคจรเคล็ดวิชาหลิวอวิ๋น เพียงไม่นานนางก็รู้สึกราวกับว่าท้องกำลังมอดไหม้
“ไม่ ยังไม่พอ!” เยี่ยนชิงหยางรู้สึกว่าฤทธิ์ของโอสถกำลังลดลง รีบเทโอสถในขวดที่เหลือออกมา
ดำเนินการโคจรเคล็ดวิชาหลิวอวิ๋นต่อไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า เยี่ยนชิงหยางรู้สึกว่าร่างกายทั้งบนล่างเหมือนถูกไฟแผดเผา
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ทันใดนั้น นางรู้สึกว่ามีร่องรอยของพลังปราณโคจรเข้าสู่ร่างของนางช้าๆ
“พลังปราณ ในที่สุดข้าก็มีพลังปราณแล้ว!” ในหัวใจของเยี่ยนชิงหยางเต็มไปด้วยความสุขอันยิ่งใหญ่ ตื่นเต้นอย่างมากจนจิตใจเต้นระรัว หยุดโคจรเคล็ดวิชาหลิวอวิ๋นครู่หนึ่ง ทำให้พลังปราณหายไปอีกครั้ง
ทุกคนที่มีรากิญญา ในร่างกายจะมีปราณแต่กำเนิด ซึ่งต้องใช้วิธีการที่สอดคล้องกันเพื่อทำให้รู้สึกถึงปราณแต่กำเนิด จากนั้นจึงจะชักนำปราณแต่กำเนิดออกมาจากร่างกาย ดึงดูดพลังปราณจากโลกภายนอก เพื่อดูดซับเอาพลังปราณจากภายนอกเข้าสู่ร่างกาย นั่นก็คือการชักนำปราณเข้าสู่ร่างกาย
ที่ผ่านมา เยี่ยนชิงหยางไม่สามารถรู้สึกถึงพลังปราณแต่กำเนิดได้แม้แต่น้อย
เยี่ยนชิงหยางควบคุมจิตใจที่กำลังวุ่นวาย ดำเนินการโคจรเคล็ดวิชาหลิวอวิ๋นต่อไป
แค่เพียงไม่นาน พลังปราณได้ปรากฏขึ้นอีกครั้ง!
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/c054af1f144fd2b59ae896f52d0f6c37
6K
