ภายหลังผมจึงมารู้ความจริงว่า นั่นไม่ใช่ภาพจากจิตนาการที่ผมสร้างขึ้น แต่นั่นคือการเห็นิญญาครั้งแรกของผม และิญญาดวงแรกก็คือน้าของผมเอง
เหตุการณ์ที่เป็จริงในวันนั้นก็คือ ผมได้ออกไปดูท้องฟ้าสีแดงที่ชานหน้าบ้านท่ามกลางฝนที่ตกอยู่ น้าของผมเป็ห่วงจึงจะเดินไปจูงแขนให้ผมเข้ามาในตัวบ้าน เมื่อน้าสาวกำลังจะจูงข้อมือน้อย ๆ ของหลาน เป็จังหวะเดียวกับที่สายฟ้าผ่าลง ด้วยสัญชาตญาณของความเป็น้า ไม่รู้ว่าเหตุการณ์เบื้องหน้าจะเป็อย่างไร ขอให้หลานตนปลอดภัยเป็พอ จึงเอาตัวโอบกอดหลานชายไว้ในอกแน่น ร่างของทั้งสองกระเด็นเพราะแรงะเิของฟ้าผ่าที่ผ่าลงต้นไม้ กระแสไฟฟ้าไหลผ่านเข้าร่างกายของน้าเต็มเปา
ถึงแม้จะได้รับการโอบกอดแน่นเพียงใด ผมก็ยังได้รับผลกระทบและศีรษะของผมก็ยังได้รับแรงกระแทก แต่สติผมยังพอมีอยู่บ้าง ยังไม่หมดสติ ณ เดี๋ยวนั้น ผมจึงได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น แต่หากไม่มีร่างน้าโอบกอดในวันนั้นผมเองก็คงไม่รอด
ส่วนพี่สาว หลังเห็นน้าและน้องชายของตนนอนแน่นิ่งกองอยู่กับพื้น ด้วยความใจึงรีบวิ่งออกมาดูเหตุการณ์ ด้วยความไม่ระมัดระวังจึงลื่นแผ่นไม้ที่เป็ตะไคร่น้ำ บวกกับพายุฝนที่ตกลงมา จึงทำให้เด็กสาวล้มลงหัวฟาดพื้นอย่างจัง
ส่วนทางด้านยายด้วยอายุที่มาก ประเมินเหตุการณ์ตรงหน้าแล้วว่าคงจะช่วยเหลือใครไม่ได้ แกจึงจะออกไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนบ้าน ค่อย ๆ เดินด้วยไม้เท้ากับขาที่สั่นไม่ค่อยแข็งแรง ก้าวลงบันไดหน้าบ้านช้า ๆ ทีละขั้น จนมาถึงบันไดขั้นสุดท้าย เหยียบไม่เต็มเท้าลื่นเสียหลักหัวกระแทกโอ่งัสีน้ำตาลเข้มที่อยู่หน้าบ้าน ดับทั้งสาม
เมื่อผมสามารถรื้อฟื้นความทรงจำทุกอย่างได้แล้ว หัวใจดวงน้อยของผมเหมือนถูกบดขยี้ให้แตกสลายเป็ผุยผง น้ำตาที่เคยอัดอั้นอยู่ภายในใจได้พลั่งพลูออกมาเป็สายน้ำ หมอนน้อยที่ใช้หนุนนอนนั้นเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา แต่ทว่าไม่สามารถร้องไห้ออกเสียงได้ เพราะเกรงใจคนไข้ที่นอนอยู่เตียงข้าง ๆ เป็ความรู้สึกที่อึดอัดใจเป็ที่สุด
“ผมขอเถอะนะ ให้เื่ทั้งหมดนี้เป็เพียงความฝัน ขอให้หลังจากที่ผมลืมตาตื่นอีกครั้ง โปรดเถอะให้เื่นี้ไม่เคยเกิดขึ้นจริง และช่วยบอกผมทีว่าครอบครัวผมยังมีชีวิตอยู่”
ผม ณ เวลานั้น นอนหลับตาและภาวนา ขอให้เื่ทุกอย่างที่ผมจำได้ หรือที่เห็นมากับตาเนื้อ ให้เป็เพียงความฝัน
แต่นั้นก็เป็เพียงคำขอลม ๆ แล้ง ๆ ของเด็กน้อย ไม่มีเหตุอัศจรรย์บันดาลให้ทุกอย่างย้อนกลับคืนมาได้ ความตายไม่เลือกเพศ อายุ ฐานะ หรือสถานที่ ทุกคนล้วนหนีไม่พ้น มัจจุราชไม่เคยปราณีใคร รวมถึงครอบครัวของผมด้วย
หลังจากนั้นชีวิตของผมก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ผมเหลือเพียงตัวคนเดียวโดดเดี่ยวในโลกกว้าง เด็ก 10 ขวบอย่างผมเหมือนเรือไร้หางเสือ ลอยไม่รู้ทิศทางกลางมหาสมุทรใหญ่ อนาคตข้างหน้ามืดมิดและว่างเปล่า ไม่รู้ต้องอยู่อย่างไรต่อจากนี้ แต่ในเื่ร้ายก็ยังพอมีเื่ดีอยู่บ้าง
เมื่ออาการผมดีขึ้นได้ออกจากโรงพยาบาล ผู้ใหญ่แดงแกเป็อดีตสามีของน้าผม แต่แกก็รักผมเหมือนลูกเหมือนหลานแท้ ๆ แกจึงอาสารับเลี้ยงดูให้มีที่กินที่อยู่
แต่ทุกอย่างก็ไม่ได้สวยหรูนักหรอก หลังจากที่ผู้ใหญ่แดงเลิกรากับน้าผมไป ไม่นานแกก็ได้มีครอบครัวใหม่ และนี่แหละคือนรกของจริงบนโลกมนุษย์ ภรรยาของแกค่อนข้างจะไม่ชอบผม มองผมว่าเป็ภาระเป็ส่วนเกิน เพราะผู้ใหญ่แดงแกก็มีลูกกับภรรยาใหม่ 2 คน เป็ผู้หญิงทั้งคู่
ส่งผลให้งานที่ต้องใช้แรงผมต้องทำทั้งหมด ไม่ว่าจะแบกน้ำ ยกของ หรือแม้กระทั่งงานผู้หญิงอย่างถูบ้าน ล้างจานก็ไม่พ้นมือผม ผมต้องทนฟังคำพูดโขกสับของภรรยาใหม่แกอยู่ทุกวันไม่ว่างเว้น คล้ายกับว่าผมเป็เชื้อโรค ใช้ผมราวกับเป็คนใช้ ผมเหมือนตกเป็เบี้ยล่างของครอบครัวนี้ แต่ก็ต้องจำทนด้วยว่าไม่มีที่จะไป
ถึงแม้ว่าผู้ใหญ่แดงแกจะรักและเอ็นดูผมมากเพียงใด แต่แกก็ไม่สามารถขัดภรรยาแกได้ ผู้เป็ช้างเท้าหน้าที่แท้จริงของบ้านนี้
ผมทนใช้ชีวิตแบบนี้มาจนอายุย่าง 19 ปี เป็่เวลาคาบเกี่ยวกับการเข้ามหาวิทยาลัย ผมจึงตัดสินใจลาผู้ใหญ่แดงออกมาหางานทำเพื่อส่งตัวเองเรียนและใช้ชีวิตด้วยตนเอง เพราะไม่อยากอยู่ในสถานะคนใช้อีกต่อไป ถึงจะเหนื่อยก็คงจะดีกว่าต้องทนฟังคำพูดไม่ดีของภรรยาแก ที่ชอบบอกว่าผมเป็ตัวซวยทำให้คนรอบข้างต้องตาย
แกกลัวว่าผมเข้ามาอยู่ด้วยแล้วจะทำให้ครับครัวแกมีอันเป็ไป ถึงได้ทำกิริยาที่พยายามจะผลักไสให้ผมออกไปจากบ้านหลังนี้เสียที
ผมเดินทางเข้ามาในเมืองเพื่อหางานและที่พัก ตระเวนหางานตามร้านอาหารต่าง ๆ งานหนักเบาผมไม่เกี่ยง ผมผ่านมาหมดแล้วไม่ว่าจะเป็เด็กโบกรถ เด็กล้างจาน หรือแม้กระทั่งเด็กล้างห้องน้ำ อาชีพที่คนส่วนมากมองว่าต่ำ
ผมอาศัยอยู่ในห้องเช่าเล็ก ๆ เช้าไปเรียน เย็นก็กลับมาทำงานเป็เด็กเสิร์ฟในร้านอาหาร ทั้งเรียนทั้งทำงาน ร่างกายผมแทบแตกเป็เสี่ยง ๆ ชีวิตผู้ใหญ่ขมแบบนี้นี่เอง
มีแต่คนบอกผมโชคดีที่ไม่ตาย แต่การที่อยู่โดยไม่มีใครมันก็เหมือนผมตายทั้งเป็แล้ว ไม่เห็นจะโชคดีอะไรเลย ผู้คนมากมายพร่ำบอกว่าชีวิตหลังความตายนั้นมันน่ากลัว แต่สำหรับผมกลับมองตรงข้าม ชีวิตคนอยู่แต่ไม่เหลือใคร นั้นน่ากลัวกว่าเยอะ
จากวันเป็เดือน จากเดือนเป็ปี ผมก็ยังไม่สามารถลืมเื่ราวที่เคยเกิดขึ้นได้ พยายามหลอกตัวเองว่าทั้งหมดนั้นมันเป็เพียงเื่สมมุติ ่เวลาที่ผมมีความสุขที่สุดคงเป็่เวลาที่ผมนอน เพราะผมมักจะฝันถึงครอบครัวของผมที่นั่งทานข้าวอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา สุขจนไม่อยากจะตื่นขึ้นมาพบกับความจริงที่แสนจะเลวร้าย
ใน่แรกผมไม่กล้าจะออกไปไหนเลยเวลามีฝนตก ภาพเก่า ๆ ยังคงเวียนเข้ามาในหัว ผมกลัวเวลาที่ฝนตก ผมกลัวเสียงฟ้าร้อง ผมไม่กล้าแม้จะัักับฝน มันเป็ตราบาปในใจผมมาจนถึงทุกวันนี้ วิธีที่จะเยียวยาจิตใจผมได้ดีที่สุดยามฝนตก ก็คือสองแขนของผมที่กอดเข่าไว้ให้ตนรู้สึกปลอดภัย กับเสียงร้องไห้ที่สั่นสะอื้นกลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์ซ้ำรอย
นับั้แ่วันนั้น ผมต้องโดดเดี่ยวในโลกกว้าง ถึงแม้จะมีผู้คนมากหน้าหลายตาเดินผ่านเข้ามาในชีวิต แต่ก็ไม่สามารถเติมเต็มความอบอุ่นในหัวใจของผมได้เลยแม้สักคน แตกต่างจากยาย น้า และพี่สาวของผม สามคนนั้น… เพียงแค่ผมได้เห็นรอยยิ้มของพวกเขา หัวใจของผมก็ถูกเติมเต็มจนล้น
ทุกครั้งที่นึกถึงเื่ราวในวันวานที่เคยอยู่กับครอบครัวก็ยังมีความสุขทุกครั้ง และเผลอฉีกยิ้มออกมาทุกที แต่มันก็นานแล้วที่ผมได้ยิ้มแบบนั้น จำไม่ได้เเล้วว่าผมยิ้มครั้งล่าสุดตอนไหน จำไม่ได้ด้วยซ้ำไปว่าหัวเราะครั้งล่าสุดกับเื่อะไร แต่จำได้ดีเหลือเกินว่าร้องไห้ครั้งล่าสุดเมื่อไหร่ คนอื่นอาจมีเงาเป็เพื่อน ส่วนตัวผมคงเป็น้ำตานี่แหละที่คอยอยู่ข้าง ๆ รู้สึกดีทุกครั้งที่ได้ปลดปล่อยออกมา
ตอนนี้ผมเรียนในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในเมือง ใกล้จะจบปี 3 แล้ว แต่รู้สึกไม่มีกำลังใจเลยสักนิด ความโดดเดี่ยวนี่มันน่ากลัวเหลือเกิน ผมไม่ชอบสายตาผู้คนที่มองมาด้วยสายตาที่เหยียดหยามเวลาผมเสิร์ฟอาหาร ปฏิบัติกับผมอย่างกับไม่ใช่คน
ผมไม่ชอบ่เวลาที่ผมเจอกับปัญหา เพราะเมื่อหันไปทางไหนก็ไม่มีใครสักคนที่คอยรับฟังและให้กำลังใจ ผมจึงกลายเป็คนเก็บตัว ไม่ชอบการพบปะผู้คน ชอบใช้ชีวิตคนเดียว ทั้งที่จริง ๆ แล้ว ผมเองก็้าใครสักคนที่คอยเข้าใจอยู่เหมือนกัน ผมไม่ชอบสุงสิงกับใคร ทำงานเสร็จก็กลับเข้าห้อง ปิดไฟมืดสนิทก่อนพระอาทิตย์จะตกเสียอีก แต่ผมก็ไม่อยากหลับ เพราะกลัวการตื่นขึ้นมาแล้วไม่พบใคร กลัวการถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว ผมกลัวทุกอย่าง กลัวไม่เหลือใคร กลัวไปเสียทุกอย่างโดยเฉพาะเสียงฟ้าร้อง
แต่ทว่าผมลืมเล่าเื่สำคัญที่สุดไปได้อย่างไรนะ นอกจากชีวิตผมจะไม่ปกติเพราะเสียครอบครัวไป ต้องมาอาศัยอยู่บ้านคนอื่นและต้องทนเป็คนใช้ และโดนคำพูดโขกสับต่าง ๆ อีกหนึ่งสิ่งที่เปลี่ยนไปตลอดกาลก็คือ… ผมสามารถรถมองเห็นิญญาได้
่แรกที่ออกมาจากโรงพยาบาลผมก็นึกไปเองว่า นั่นคือภาพหลอน แต่มีเหตุการณ์หนึ่งที่ทำให้ผมเชื่อสนิทใจว่าผมสามารถเห็นิญญาหรือที่ผู้คนเรียกว่าผีนั่นแหละ
ต้องย้อนกลับไปอีกครั้งคือตอนผมออกมาจากโรงพยาบาล่แรก และผมได้กลับไปเรียนตามปกติ แต่ผมไม่สามารถใช้ชีวิตได้เหมือนเดิม รู้ไหมว่าเพราะอะไร
เพราะผมมักมองเห็นสิ่งบางอย่างที่ผิดแปลกไปจากมนุษย์ บางตนก็มีแต่หัว บางตนแผลเหวอะหวะน่ากลัวสยดสยอง บางตนก็มาแบบปกติเหมือนคนธรรมดา ทำให้บางทีก็แยกไม่ออกว่าคนหรือผี จนเพื่อนที่เคยวิ่งเล่นด้วยกันเป็ประจำ ยังตีตัวออกห่าง บอกว่าผมเป็คนบ้า เป็คนเพี้ยน เพราะผมบอกใครก็ไม่มีใครเชื่อเลยสักคน
86
