DAVERSORD : ผมไม่ได้อยากเกิดใหม่เป็นปิศาจ [ RATE R ]

ตอนที่ 0 : หรือผมสมองเสื่อม?

เสียงร้องไพเราะของบรรดานกน้อยใหญ่ที่ออกหากินเเต่เช้าตรู่ปลุกผมตื่นขึ้น เเสงแดดส่องลอดผ่านผ้าม่านที่ติดกับหน้าต่างบานเดียวในห้องนอนเล็กๆ ของผม สาดส่องลงมาบนพื้นไม้จนเกือบถึงข้างเตียงให้เเสงสว่าง
ผมลุกขึ้นมานั่งด้วยความงัวเงีย ระหว่างที่มองตู้ไม้เล็กๆ ตรงหัวเตียง โต๊ะเขียนหนังสือที่ติดกับหน้าต่าง เเละตู้เสื้อผ้าเก่าๆ ตรงปลายเตียงนั้น
พบว่ายิ่งใช้เวลากวาดสายตามองห้องเล็กๆ นี้นานเท่าไร ผมก็ยิ่งรู้สึกตื่นมากขึ้นเท่านั้น ตื่นชนิดใจเต้นตึกตักเลยล่ะ
––เพราะมันไม่ใช่ห้องผม!
“หืม?”ผมลุกขึ้นเมื่อเห็นว่าบนโต๊ะมีซองจดหมายวางอยู่โดดๆ หนึ่งซอง จ่าหน้าถึงผมซะด้วย
<ขอให้สนุกกับการเกิดใหม่นะบาร็อค!>
“……”
ผมยืนนิ่งเเละอึ้งจนพูดไม่ออกหลังอ่านประโยคสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ บางทีอาจไม่หวัดก็ได้เพราะผมก็รู้สึกว่าเจ้าตัวพยายามเขียนอยู่เหมือนกัน
เเต่ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ตรงนั้น
ผมมองข้อความที่ไม่รู้ว่าใครเขียนเเละทำไมต้องอวยพรผม ทำไมใครคนนั้นถึงรู้จักชื่อผมได้ ในเมื่อเพื่อนผมเอง––
เมื่อนึกถึงตรงนี้อยู่ๆ สมองก็ว่างเปล่าฉับพลัน ในหัวผมนึกหน้าคนที่รู้จักไม่ออกสักคน เพื่อน พ่อเเม่ ใครก็ตาม ผมนึกไม่ออก เเต่ไม่รู้ทำไมลึกๆ ผมรู้สึกว่าผมรู้
ความรู้สึกเหมือนรู้เเต่ไม่รู้เริ่มทิ่มเเทงจิตใจ รู้สึกเจ็บแปลกอย่างบอกไม่ถูก ผมทิ้งตัวลงนั่งขอบเตียง มองออกไปนอกหน้าต่าง สายลมอ่อนๆ พัดเข้ามาทำผ้าม่านปลิวไสว
“เรากลับมาเกิดใหม่อีกเเล้วสินะ”ผมพูดออกมาลอยๆ ขณะมองเหม่อดูต้นไม้ที่ใบพลิ้วไหวตามสายลมที่พัดปะทะ ก่อนนึกตกใจในสิ่งที่ตัวเองเพิ่งพูดออกไป
ทำไมผมพูดเหมือนเคยเกิดใหม่มาเเล้วหลายรอบล่ะ เเล้วทำไมผมถึงไม่รู้สึกตื่นเต้นกับเรื่องนี้ คำถามเริ่มผุดขึ้นทีละน้อย
“โว้ยยย––!!”ผมระเบิดเสียงร้องออกมาด้วยความสับสน ทำไมพระเจ้าถึงเขียนชีวิตผมให้ออกมาดูโง่เง่าขนาดนี้นะ
ว่าเเล้วผมก็ยกมือขึ้นมาทำท่าดีดนิ้วแบบไม่มีเสียง หน้าจอเรืองเเสงที่เต็มไปด้วยข้อมูลต่างๆ ก็พรั่งพรูฉายขึ้นมาในอากาศตรงหน้าผม มีทั้งข้อมูลว่าผมมีค่าพลังชีวิตเท่าไร ค่าพลังเวทเท่าไร ค่าพลังกาย และค่าความสามารถอื่นๆ บลาๆ จนกระทั่งบอกว่าผมอยู่เผ่าปิศาจ
ผมเลื่อนเเถบข้อมูลอย่างลืมตัว มีช่องเก็บของที่ด้านในมีดาบยาวเเละคันธนูซะด้วย เเต่เดี๋ยวนะ คำว่า 'ทำไม' ผุดขึ้นมาในหัวผมอีกเเล้ว
ทำไมผมถึงทำแบบนี้ได้ล่ะเฮ้ย เเล้วนี่มันพลังบ้าบออะไรกัน นี่ผมควบคุมร่างกายตัวเองได้จริงๆ หรือเปล่าเนี่ย เหมือนสมองกับร่างกายเเยกกันทำงานอย่างไรชอบกล
เเต่ที่บอกว่าพระเจ้าเป็นคนเขียนชีวิตผมคงไม่ใช่เเล้วล่ะ เพราะเหมือนผมจะเกิดเป็นปิศาจ อย่างนี้จะเรียกว่าไงดีล่ะ พระเจ้าของฝั่งปิศาจก็คงเป็นราชาปิศาจใช่ไหม หรือจอมมาร?
ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว เอาเป็นว่าตอนนี้ผมรู้สึกตัวเองโง่จนเกินเยียวยา
“เราความจำเสื่อมสินะ ต้องใช่เเน่ๆ”ผมพูดกับตัวเอง เป็นข้อสรุปที่ดูมีน้ำหนักที่สุดเเล้ว
ก่อนที่จะฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ผมจึงลุกขึ้นจากเตียง เปิดประตูออกมานอกห้อง ซ้ายมือเป็นห้องน้ำเล็กๆ ผมเดินไปตามทางเดินไม้ โผล่ออกมาเจอห้องนั่งเล่น มีโซฟาเล็กๆ เเละโต๊ะกลม ในบ้านไม่มีของประดับสักชิ้น เหมือนบ้านใหม่แกะกล่องแต่ไม่ใช่ เพราะดูเก่าซ่อมซ่อทีเดียว ถัดไปอีกห้องเป็นห้องทำครัวที่ไม่มีอุปกรณ์อะไรสักอย่างนอกจากโต๊ะกินข้าวเเละตู้ไม้เก็บวัตถุดิบ
“นี่อาจจะเป็นบ้านเรา”ผมพยายามทำความเข้าใจเรื่องราวที่เกิดขึ้น อย่างน้อยก็ดีกว่าตั้งคำถามกับตัวเองจนอาจเป็นบ้าได้
ผมเปิดประตูหลังบ้าน เจอสวนเล็กๆ ที่หญ้าขึ้นรก ถัดออกไปด้านนอกเป็นป่าใหญ่ เพิ่งรู้ว่าบ้านหลังนี้อยู่ติดป่าเลยทีเดียว แถมไม่มีเพื่อนบ้านสักคน เรียกว่าไม่มีสิ่งปลูกสร้างแถวนี้เลยจะถูกกว่า
“อ้าว! ว่าไงไอ้หนุ่มเพิ่งย้ายมาเมื่อคืนสิท่า”เสียงตะโกนทักมาเเต่ไกลดังขึ้น ผมหันไปตามเสียงนั้นเเละพบร่างของชายวัยกลางคน หัวล้านเลี่ยน รูปร่างท้วมลงพุงหน่อยๆ ในชุดชาวบ้านกำลังเเบกกองฟืนอยู่บนหลัง เเละก็กำลังเดินออกมาจากป่าใหญ่ผ่านสวนหลังบ้านผมจากทางซ้ายมือ
“ฉันชื่อทารันเป็นพ่อครัวอยู่ที่สมาคม ว่างๆ ไปชิมฝีมือฉันได้นะ”ลุงร่างท้วมกล่าวเเนะนำตัวอย่างอารมณ์ดี
“ผมบาร็อคครับ เป็น...”ผมจะเเนะนำตัวตามลุงแกบ้าง เเต่ดันบอกไม่ได้เพราะยังไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรนี่สิ!
“นักผจญภัยสิท่าดูจากหน่วยก้านเเล้ว”ลุงทารันชิงพูดต่อ ก็ดี ผมจะได้ไม่ต้องนึกอ้าง
“ที่สมาคมเรามีภารกิจเยอะเลยล่ะ ยิ่งช่วงนี้พวกมนุษย์เหิมเกริมไล่ล่าพวกเราอยู่ ไงก็ฝากคนหนุ่มอย่างเธอจัดการด้วยนะ”ลุงทารันพูด ก่อนขอตัวไปทำงานต่อ อันที่จริงผมเเทบไม่ได้พูดอะไรเลยนะเนี่ย
เป็นปิศาจก็ต้องจัดการมนุษย์สินะ อืม รู้สึกแปลกชอบกล หรือว่าชาติที่เเล้วเราเป็นมนุษย์หว่า?
เมื่อสมองเริ่มกลับมาคิดฟุ้งซ่านผมก็จัดเเจงสลัดความคิดนั้นทิ้ง ผมสำรวจดูตัวเองจากกระจกยาวที่อยู่ในห้องนอน
จากข้อมูลที่อ่านจากระบบเรืองเเสงที่เรียกออกมาได้ ผมอายุยี่สิบเอ็ดปี สูง 180 ซ.ม. รูปร่างล่ำสัน ไม่แปลกใจที่ลุงทารันจะทักว่าเป็นนักผจญภัย ผมตัดสั้นสีดำดูออกยุ่งหน่อยๆ แต่ก็เท่ดี
“ก็หล่อเหมือนกันนี่หว่า”ต้องมั่นใจขนาดไหนถึงพูดแบบนี้ออกมาได้นะ พูดเเล้วก็รู้สึกเขินนิดๆ
โครกก–––
หิว คำสั้นๆ ที่ร่างกายผมกำลังเตือนผ่านเสียงกรีดร้องที่ออกมาจากภายใน เเถมในบ้านก็ดันไม่มีอะไรที่กินได้ด้วยสิ
“เอาล่ะ! ออกไปหางานทำดีกว่า!”
ว่าเเล้วผมก็เดินออกจากบ้าน เก็บความสงสัยทั้งหมดไว้ในมุมหลืบของสมอง เดี๋ยวทุกอย่างคงค่อยๆ เฉลยออกมาเองผมคิดแบบนั้น เเต่ตอนนี้ผมต้องหาอะไรกินก่อน ช่างเป็นการเริ่มต้นที่ชวนปวดหัวจริงๆ
ว่าเเต่จะมีงานอะไรให้ทำบ้างนะ

(จบตอน)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 0 : หรือผมสมองเสื่อม?

นิยายแนะนำ

DAVERSORD : ผมไม่ได้อยากเกิดใหม่เป็นปิศาจ [ RATE R ]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 0 : หรือผมสมองเสื่อม?

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้