ภายในห้องฝึกซ้อมส่วนตัวที่เงียบสงบ หลินเฟิงนั่งขัดสมาธิอยู่กลางห้อง รอบกายของเขามีขวดยาคุณภาพสูงวางเรียงรายอยู่ราวกับเป็สมบัติล้ำค่า ค่ายกลป้องกันถูกเปิดใช้งานจนถึงขีดสุด ตัดขาดเขาออกจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง
จิตใจของเขาดำดิ่งลงสู่ความทรงจำอันล้ำค่า...เคล็ดวิชาเทวะ "จักรพรรดิเทพัสยบฟ้า" บทที่ว่าด้วยการก้าวข้ามจากระดับหลอมกายาไปสู่ระดับรวมปราณ
ภาพตัวอักษรสีทองโบราณปรากฏขึ้นในห้วงสำนึกของเขาอย่างชัดเจน...
'...เมื่อกายาแข็งแกร่งดุจศิลา ก็ถึงเวลาหลอมรวมปราณให้เป็หนึ่งเดียว จงรวบรวมไอพลังปราณทั้งหมดในกายา กระแทกอัดมันเข้าไปในตันเถียนด้วยพลังทั้งหมดที่มี! กระทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกว่าไอพลังที่ฟุ้งกระจายดุจหมอก จะถูกบีบอัดจนควบแน่นกลายเป็หยาดน้ำค้างแห่งพลังบริสุทธิ์หยดแรก...'
หลินเฟิงลืมตาขึ้น ขมวดคิ้วมุ่นด้วยสีหน้าครุ่นคิด
"วิธีนี้มัน...ป่าเถื่อนชะมัด" เขาบ่นพึมพำกับตัวเองตามลำพัง
ในสายตาของยอดฝีมือแห่งโลกยุทธ์ภพ นี่อาจจะเป็วิธีการที่ถูกต้องและทรงพลัง แต่ในสายตาของโอตาคุจากศตวรรษที่ 21...นี่คือกระบวนการที่หยาบกระด้างและไร้ประสิทธิภาพอย่างที่สุด!
"มันเหมือนการพยายามสร้างคอมพิวเตอร์ด้วยการเอาค้อนมาทุบๆ ตอกๆ เหล็กเข้าด้วยกัน" เขาเปรียบเปรยในใจ "ใช่...มันอาจจะได้ผลลัพธ์สุดท้ายออกมาเหมือนกัน แต่ชิ้นส่วนภายในมันจะบอบช้ำแค่ไหนกัน? แถมยังสิ้นเปลืองวัตถุดิบหรือก็คือ 'พลังปราณ' ไปกับการกระแทกที่สูญเปล่าอีกมหาศาล"
เขาหลับตาลงอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ได้นึกถึงเคล็ดวิชาโบราณ แต่กลับนึกถึงภาพ...ห้องทดลองวิทยาศาสตร์, สมการฟิสิกส์, และ...หน้าจอโหลดดิ้งของเกมออนไลน์!
"การเปลี่ยนสถานะจากแก๊สเป็ของเหลว...นอกจากการใช้ 'แรงอัด' (Pressure) โดยตรงแล้ว มันยังมีอีกวิธีหนึ่งที่มีประสิทธิภาพกว่า...นั่นคือการใช้ 'แรงเหวี่ยงหนีศูนย์กลาง' (Centrifugal Force)"
ภาพของเครื่องปั่นเหวี่ยงในห้องแล็บผุดขึ้นมาในหัวของเขา...ของเหลวที่ถูกปั่นด้วยความเร็วสูงจะแยกชั้นของสสารที่มีความหนาแน่นต่างกันออกจากกัน
"ใช่เลย!" ดวงตาของเขาเปล่งประกายวาบ! "ไอพลังปราณในร่างกายของเราก็ไม่ต่างกัน มันมีทั้งส่วนที่บริสุทธิ์และส่วนที่มีสิ่งเจือปนปะปนอยู่ การใช้แรงอัดกระแทกเข้าไปตรงๆ มันก็เหมือนการเอาทุกอย่างมากองรวมกันแล้วบดให้เป็ก้อน...แต่ถ้าเราสร้างพายุหมุนพลังปราณขึ้นมาในตันเถียนล่ะ?"
ความคิดของเขายิ่งแจ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ!
"ถ้าเราควบคุมพลังปราณให้หมุนวนเป็พายุไซโคลนด้วยความเร็วสูงและมีเสถียรภาพ...พลังปราณส่วนที่บริสุทธิ์และหนาแน่นกว่า จะถูกแรงเหวี่ยงบีบอัดเข้าสู่ 'ตาพายุ' ที่ใจกลางโดยอัตโนมัติ! ส่วนสิ่งเจือปนที่เบากว่าจะถูกเหวี่ยงออกไปอยู่ขอบนอก! วิธีนี้ไม่เพียงแต่นุ่มนวลกว่า ไม่ทำร้ายเส้นลมปราณ แต่หยาดพลังปราณเหลวหยดแรกที่ได้...จะต้องบริสุทธิ์กว่าวิธีดั้งเดิมหลายเท่านัก!"
มันคือการประยุกต์ใช้ความรู้จากอีกโลกหนึ่งอย่างสมบูรณ์แบบ! คือการ "แฮก" ระบบการบ่มเพาะพลังของโลกใบนี้!
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เขาก็ไม่ลังเลอีกต่อไป!
เขากลืน "ยาเม็ดทะลวงปราณ" ลงไปหนึ่งเม็ด พลังงานมหาศาละเิออกมาในร่างของเขาทันที แต่แทนที่จะรวบรวมมันเพื่อ "กระแทก" เขากลับใช้เคล็ดวิชาเทวะอันลึกล้ำ ควบคุมพลังงานนั้นให้เริ่ม "หมุนวน" อยู่ในตันเถียน
ฟู่ววววว!
กระแสพลังปราณเริ่มก่อตัวเป็กระแสวนเล็กๆ...มันสั่นไหวและไม่เสถียรอย่างยิ่ง ราวกับจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ
'ใจเย็นไว้...เหมือนตอนเล่นเกมขับรถ...ต้องค่อยๆ เพิ่มความเร็ว ไม่ใช่เหยียบคันเร่งมิดั้แ่แรก!'
เขารวบรวมสมาธิทั้งหมด ค่อยๆ ป้อนพลังปราณจากยาเม็ดและจากทั่วร่างกายเข้าไปในกระแสวนนั้นอย่างเป็จังหวะและนุ่มนวล ความเร็วในการหมุนค่อยๆ เพิ่มขึ้น...จากร้อยรอบต่อนาที...เป็พันรอบ...เป็หมื่นรอบ!
ตันเถียนของเขาที่เคยสงบนิ่ง บัดนี้กลายเป็ศูนย์กลางของพายุเฮอร์ริเคนพลังงานขนาดจิ๋ว! ไอพลังปราณทั้งหมดในร่างกายของเขาถูกดูดเข้าไปในพายุหมุนนี้!
"อึ่ก!" ความเ็ปจากการที่พลังถูกเหวี่ยงด้วยความเร็วสูงเริ่มบังเกิดขึ้น แต่มันก็ยังน้อยกว่าความเ็ปจากการ "กระแทก" ตามวิธีโบราณมากนัก
'เพิ่มความเร็วอีก! รักษาเสถียรภาพไว้! แถบพลังใกล้จะเต็มแล้ว!' เขาให้กำลังใจตัวเองในใจด้วยศัพท์แสงแบบเกมเมอร์
เวลาผ่านไปนานเท่าใดไม่ทราบได้...
ในที่สุด...ณ ใจกลางของพายุหมุนพลังปราณที่บ้าคลั่งนั้น...ไอพลังปราณที่บริสุทธิ์และหนาแน่นที่สุด ก็เริ่มควบแน่นเข้าหากัน...
ติ๋ง!
ราวกับหยาดน้ำค้างยามเช้า...หยดพลังปราณเหลวสีทองอร่ามหยดแรกก็ได้ก่อกำเนิดขึ้น!
ทันทีที่หยดแรกก่อตัวขึ้น มันก็เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ทันที! ไอพลังปราณบริสุทธิ์ที่เหลือต่างก็พากันหลั่งไหลเข้าไปรวมตัวกับหยดแรกนั้นอย่างรวดเร็ว!
ติ๋ง...ติ๋ง...ติ๋ง...
พายุหมุนค่อยๆ สงบลง...และสิ่งที่หลงเหลืออยู่ในตันเถียนของเขาก็คือ...แอ่งของเหลวสีทองขนาดเล็กที่ส่องสว่างและเปี่ยมไปด้วยพลังงานอันบริสุทธิ์อย่างหาที่เปรียบมิได้!
ระดับรวมปราณ ขั้นที่หนึ่ง...บรรลุแล้ว!
หลินเฟิงลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขารู้สึกได้ถึงพลังที่แตกต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง! หากพลังปราณในระดับหลอมกายาเปรียบเสมือน "ไอน้ำ" พลังในตอนนี้ก็คือ "สายน้ำ" ที่จับต้องได้และทรงพลังกว่าหลายเท่านัก!
ที่สำคัญที่สุด...รากฐานของเขานั้นมั่นคงและสมบูรณ์แบบอย่างที่สุด!
"สำเร็จ!" เขากำหมัดแน่นด้วยความยินดี "นี่แหละผลลัพธ์ของการใช้สมอง!"
หลังจากที่ปรับสภาพร่างกายและโคจรพลังใหม่จนคุ้นชินแล้ว ความซุกซนแบบเด็กหนุ่ม (โอตาคุ) ก็เริ่มทำงาน...เขาอยากจะลอง "ของเล่น" ใหม่ของเขา!
เขาเดินออกไปยังลานฝึกซ้อมส่วนตัวในเรือนของเขา แล้วโคจรพลังปราณเหลวสีทองที่บริสุทธิ์นั้นไปยังฝ่ามือ...เตรียมที่จะใช้เคล็ดวิชาฉากบังหน้า...ฝ่ามืออัสนีบาต!
ตามตำราแล้ว ผู้ฝึกใหม่ในระดับรวมปราณขั้นที่หนึ่ง ควรจะสามารถสร้างได้เพียงแค่ประกายไฟฟ้าเล็กๆ ที่ฝ่ามือ และมีเสียงดัง "เปรี๊ยะๆ" เท่านั้น
'เอาล่ะนะ...ลองดูสักหน่อย...'
เขารวบรวมพลังปราณเหลวเพียงแค่หยดเล็กๆ...แล้วซัดฝ่ามือออกไปยังหุ่นไม้ฝึกซ้อมที่อยู่ห่างออกไปสิบเมตร!
แต่สิ่งที่เกิดขึ้น...มันเหนือจินตนาการของเขาไปไกล!
แทนที่จะเป็ประกายไฟฟ้าเล็กๆ...
เปรี้ยงงงงงงงงงง!!!
สายฟ้าฟาดสีขาวอมทองขนาดเท่าแขนได้ะเิออกจากฝ่ามือของเขา! มันพุ่งแหวกอากาศไปด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงคำรามก้องราวกับฟ้าร้องที่แท้จริง!
ตูมมมมมมม!!!
สายฟ้านั้นฟาดเข้าใส่หุ่นไม้ฝึกซ้อมอย่างจัง! ร่างของหุ่นไม้ที่ทำจากไม้เนื้อแข็งถึงกับะเิแตกกระจายเป็เศษเสี้ยวในพริบตา! พลังทำลายล้างที่เหลืออยู่ยังคงพุ่งต่อไปจนกระแทกเข้ากับกำแพงหินของลานเรือน เกิดเป็รอยไหม้เกรียมสีดำสนิทเป็วงกว้าง!
"..."
หลินเฟิงยืนอ้าปากค้าง...มองฝ่ามือของตัวเองสลับกับผลงานการทำลายล้างเบื้องหน้าด้วยความตกตะลึง
ความเงียบเข้าปกคลุม...ก่อนที่เขาจะอุทานออกมาเบาๆ
"เวรแล้ว...พลังมัน...โอเวอร์เกินไปแล้ว!"
ความคิดแบบโอตาคุของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว...นี่มันเหมือนตัวละครเลเวล 1 แต่ดันถืออาวุธระดับเทพในตำนานชัดๆ!
ปัญหาใหม่ได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว...การมีพลังที่แข็งแกร่งเกินไปจากการ "แฮก" ระบบของเขา...บัดนี้ได้กลายเป็ดาบสองคม...
เขาจะควบคุมพลังที่มัน "แรง" เกินเบอร์นี้อย่างไร...ไม่ให้ความลับทั้งหมดของเขาต้องแตกเสียก่อน!
13K
