หลังจากวันนั้นมาเธอก็พยายามอยู่ห่างจากเมฆามาตลอดจนวันนี้เธอถูกสั่งให้ไปดูงานพร้อมกับเมฆาซึ่งนั้นทำให้เธอลำบากใจแต่ก็ใช่ว่าเธอจะปฏิเสธได้จึงได้แต่ยอมรับและทำตามคำสั่ง
งานนิทรรศการ
"สวัสดีครับคุณเมฆา ยินดีที่ได้พบนะครับ"
"เช่นกันครับ"
"วันนี้พาเลขาคนใหม่มาด้วยเหรอครับ" เขาเหลือบมามองทางฉันก่อนจะหันกลับไปสนทนากับชายที่อยู่ตรงหน้า
"เปล่าครับ เธอเป็คนใช้"
"อ้าว งั้นหรอกเหรอครับ แล้วอย่างนี้จะไม่เป็ตัวถ่วงเหรอครับเนี้ย"
"ไม่หรอกค่ะ" ฉันตอบกลับไปทันที ถึงฉันจะถูกเมฆาบอกว่าเป็คนใช้ยังไงแต่ในความจริงแล้วตอนนี้ฉันจบปริญญาโทจากอังกฤษ
"ดูท่าทางมั่นใจจังเลยนะครับ"
"ค่ะ"
"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับคุณเมฆา"
"ครับ"
"ไว้เจอกันใหม่นะครับคุณผู้หญิง"
"ค่ะ" แล้วชายคนนั้นก็เดินออกไป เพียงแค่ไม่กี่ก้าวที่ผู้ชายคนนั้นเดินออกไปเมฆาก็หันกลับมาพูดจาหยาบคายใส่ฉันอีกตามเคย
"คิดจะจับผู้ชายรวยๆสินะ"
"อะไรค่ะ"
"คนอย่างเธอ แค่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่แล้ว"
"แล้วแต่คุณจะคิด" จู่ๆเขาก็ขยับเข้ามากระซิบเบาๆ
"หึ อย่าลืมไปซะล่ะว่าเธอนอนกับฉันแล้ว"
"เมฆา!!" ประโยคนี้ทำให้ฉันถึงกับโกรธจนต้องกัดฟันพูดออกมา เพราะนี้เป็เื่เดียวที่ฉันอยากจะลืมมากที่สุด
"หึ"
งานนิทรรศการจบทุกคนก็เข้าร่วมงานเลี้ยงที่ทางเ้าของงานได้จัดขึ้น เมฆากับฉันก็ต้องแยกกันเพราะเขาต้องไปคุยงานกับลูกค้าต่อส่วนฉันก็เดินเที่ยวในงานพลางระหว่างรอเขาคุยธุระเสร็จ จู่ๆชายคนก่อนหน้านี้ก็เข้ามาหาฉัน
"เจอกันอีกแล้วนะครับ"
"ออ...ค่ะ"
"เมื่อกี้ ผมยังไม่ทราบชื่อคุณเลย ผมนนท์ครับ แล้วคุณล่ะชื่ออะไรครับ"
"สายฝนค่ะ"
"ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็ทางการนะครับคุณสายฝน"
"ค่ะ" เขาชวนฉันคุยอยู่สักพักใหญ่ เมฆาเองก็ไม่มีทีท่าที่จะกลับมา
"ถ้าไม่รังเกียจ ช่วยชนแก้วกับผมหน่อยได้ไหมครับ"
"เอ่อ...คือ"
"นะครับ" เขาหยิบแก้วขึ้นมาจากพนักงานเสริฟคนหนึ่งก่อนที่จะยื่นมาให้
"ก็ได้ค่ะ" ฉันรับแก้วไวน์มาดื่ม แต่อยู่ๆก็ต้องเอะใจเพราะฉันดื่มเข้าไปแค่นิดเดียวแต่มันกลับทำให้ฉันรู้สึกง่วงขึ้นมาทันที
"เป็อะไรครับ"
"คุณ...คุณเอาอะไรให้ฉันดื่ม"
"โธ่ กว่าจะรู้ก็สายเกินไปแล้วละครับคุณสายฝน" ชายตรงหน้าเดินเข้ามาโอบฉันไว้
"ปล่อย..เมฆา..ช่วยฉันด้วย" เสียงร้องขอให้ช่วยที่แทบจะปลิวไปกับสายลม ทำให้เขาไม่สามารถที่จะได้ยินเสียงของฉันได้ก่อนที่ร่างของฉันจะถูกพาไปยังห้องห้องหนึ่ง ตอนนี้เรี่ยวแรงที่เรยมีก็ค่อยๆหายไปแม้แต่เสียงก็แทบจะหายไปกับสายลม
"ช่วยด้วย"
"ร้องไปก็ไม่มีใครเข้ามาช่วยเธอหรอก ยอมเป็ของฉันซะดีๆเถอะสายฝน"
171
