บทที่2
"ก็สกายคนที่เคยมาเล่นกับหลานบ่อยๆตอนเด็กๆไงจ๊ะ"
"ห๊า???"
"โอ๊ย!! ไอ่หลานคนนี้ พูดให้มันเป็ประโยคสักประโยคได้ไหม!!"
"อ๊ะ!! ขอโทษครับปู่"
"แล้วสรุปซีเคจำสกายได้แล้วใช่ไหม??"
"555555"
"หัวเราะแบบนี้จำได้แน่ๆเลย.."
"ไม่ครับ!!"
"อืมม...นั่นสินะ ย่าไม่ควรคาดหวังอะไรกับเราจริงๆ"
"แฮะๆ!! แล้วย่าเรียกผมมามีอะไรหรอครับ อย่าบอกนะว่าเเค่จะฝากดูแลสกายเฉยๆ ถ้าเื่นี้ไม่ต้องห่วงครับ ผม จะ ดู แล เขา อย่างดีเลย55555"
''เปล่าจ๊ะ.."
"แล้วเรียกมาทำไมครับ??"
"หลานยังจำเื่ราวของตระกูลเราได้ไหม เื่ที่ปู่ถวดย่าถวดเคยให้สัญญากับบรรพบุรุษเอาไว้"
"เอออ...."
"จำไม่ได้สินะ!!"
"ครับ แฮะๆ"
"ปู่ทวดย่าทวดเคยให้สัญญากับบรรพบุรุษเอาไว้ ว่าหากมีลูกหลานในตระกูลของเราและตระกูลของสกายกลับมาเกิดในวันเดียวกันพร้อมกันจะต้องให้ทั้งสองคนแต่งงานกันเพราะเชื่อว่าบรรพบุรุษคนนั้นได้กลับมาเกิดเป็คนใดคนหนึ่ง แล้วอีกคนหนึ่งคือคนรักของเขาในชาติที่แล้ว ที่ไม่สามารถสมหวังและรักกันในชาติที่แล้วได้ เกิดมาชาตินี้เลยต้องให้ได้แต่งงานแล้วสมหวังกัน หากไม่ทำตามที่สัญญาเอาไว้ ตระกูลของเราและตระกูลของสกายกายต้องตกต่ำชิบหายกันไปจนหมด"
"เออ...ย่าดูหนังมากไปรึเปล่าครับ??"
"ซีเค!!! ไม่ใช่เื่ล้อเล่น!!"
"ขอโทษครับ แล้วยังไงต่อละครับ"
ผมเลือบไปมองสกายเล็กน้อยก็เห็นมันยังคงนั่งจิบชาเหมือนเดิม ไม่เคยกินรึไงวะชิ!!
"หลานกับสกายต้องแต่งงานกัน"
"อ๋อ...เชี้ย!! อะไรนะครับย่า!!"
ผมหันไปมองย่ากับปู่สลับกันก่อนจะมองไปยังสกายอีกครั้ง แม่งก็ชงักนิดเดียวแล้ววางเเก้วชาลงเบาๆแค่นั้น
"ซีเค!! ใครสั่งใครสอนให้พูดจาหยาบคายแบบนี้ ดูสกายสิ!! เขายังไม่พูดอะไรเลย!!"
"ย่าจะให้ผมกับมัน!! เออ.. กับสกายแต่งงานกันเนี่ยนะครับ บ้ารึเปล่า!!ผมกับเขาเป็ผู้ชายนะครับ!!!"
"ไม่บ้าไม่บออะไรทั้งนั้นซีเค นี่คือสิ่งที่์กำหนดเอาไว้แล้ว หลานกับสกายคือเนื้อคู่กันมาั้แ่ชาติปางก่อน"
"ใช่ค่ะคุณ..ดูสิคะ พวกเขาเหมาะสมกันขนาดไหม"
ปู่กับย่าเริ่มขยับเข้าไปแล้วจับมือกันทำท่าเพ้อฝัน..ถึงบรรพบุรุษที่ตายไปเป็ร้อยชาติแล้ว
"ไม่ครับ!!! ผมไม่แต่ง เนื้อคู่บ้าบออะไร นี่มันชาติที่เท่าไหร่แล้วย่า!! ปู่!!"
"ซีเค.....ฮึก...ทำเพื่อย่าเป็ครั้งสุดท้ายนะลูก ไม่รู้ว่าปู่กับย่าจะอยู่ได้อีกนานเท่าไหร่ ฮึก คุณคะ ฮืออออ...."
"ย่าครับ!! นี่นาย ลืมเอาปากมารึไงหรือว่ากินชาจนปากด้านหมดแล้วพูดอะไรหน่อยสิ!!!"
ผมหันไปะโโวยวายใส่ไอ่บ้าสกายที่มันยังคงนั่งนิ่งอยู่ พอผมพูดมันก็แค่เอียงหัวลงมาทำท่าสงสัย น่ารักตายไหมละไอ่นี่!!!
"โว๊ย!!! ย่าปู่!!"
ผมทำตาขวางให้ไอ่บ้านั่นก่อนจะหันไปมองปู่กับย่าอีกครั้ง
"ฮืออออออ....ดูสิคุณ หลานเรามันไม่เคยรักเราเลย ฮืออออ"
"ฮึก...นั่นสิ น่าน้อยใจจริงๆ"
"ฮืออออออ....."
"โอ๊ย!!! ก็ได้ครับ!!! แต่แค่แต่งงานเท่านั้นนะครับ แต่ผมกับสกายจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกันทั้งนั้น แล้วนาย ห้ามให้คนที่มหาลัยรู้เื่นี้เด็ดขาด เข้าใจไหม!! เข้าใจไหม!!!"
ผมหันไปตะคอกใส่หน้าไอ่คนหน้านิ่งนั่นไปสองที แม่งก็ยังไม่สะทกสะท้านอะไร ได้แต่ผงกหัวให้ผม แล้วหันไปจิบชาต่อ ตอนเด็กๆแม่มึงลืมเอาลิ้นไก่ใส่เข้าไปในปากด้วยรึไงวะ!!!
"ตกลงตามนี้นะครับ!!"
"ได้สิจ๊ะ ตะ..แต่ หลานทั้งสองคนต้องมาอยู่ที่บ้านใหญกับย่านะ"
"อะไรนะครับ!!"
"ฮึก..ฮือออ ทำไมละ หลานรังเกียจย่ากับปู่หรอ ถึงไม่อยากมา ฮือออออ"
"ปะ...เปล่านะครับ!!! โอเคๆครับ โอเค ผมโอเคแล้วครับ!!"
เอาวะ ก็แค่เเต่งงานกันในนาม อยู่บ้านหลังเดียวกันก็แค่นั้น ที่เหลือก็เื่ของใครของมัน
ผมเดินเข้าไปหาไอ่บ้านั้นแล้วกระชากคอเสื้อมันขึ้นมาจ้องหน้าผมเอาไว้ก่อนจะพูดขึ้น
"นาย!! กับ ฉัน!! ต่างคนต่างอยู่ แล้วอย่าให้ใครรู้เื่นี้เป็อันขาด!!!"
"OK"
1K
