จอมนางสยบจอมมาร(จบ)

EP : 67 ข้ากำลังอยากจะลองของพอดีเลย

ร่างบางยืนมองส่วนดอกไม้อยู่นิ่งๆ ชุดคลุมถูกถอดออกโดยมีร่างสูงใหญ่ถือชุดคลุมให้กับคนตัวเล็ก
“ท่านอ๋องที่เชียงลาอยู่เหนือจากก้อนเมฆหรือเจ้าคะ” ซีเหลียนฮวาถามเพราะที่นี่ไม่มีเมฆสักก้อนเลย ยังดีที่มีพระอาทิตย์กับพระจันทร์
“อืม” ซิเหวยหลงครางรับพลางโบกมือไปมาก็ปรากฏกลุ่มก้อนเมฆจำนวนหนึ่ง
“วันนี้พวกขุนนางหาเรื่องมาให้รำคาญใจอีกหรือเจ้าคะ” ซีเหลียนฮวาเอ่ยถามเพราะช่วงเช้าพวกขุนนางปีศาจเข้ามาหาซิวเหวยหลงพร้อมกับรายงานปัญหาให้กับซิวเหวยหลง
“อืม เจ้าสนใจอยากออกไปเที่ยวในเมืองหรือไม่” ซิวเหวยหลงตอบก่อนจะถามอีกฝ่ายไปด้วย เพราะถ้าพานางไปเที่ยวข้างนอกอาจจะดีกว่าอยู่ในนี้ก็ได้
“น่าสนใจเจ้าค่ะ” ซีเหลียนฮวาตอบ ไม่นานก็มีเสียงแหลมๆ ดังขึ้น
“ท่านจอมมารเจ้าคะ” เสียงร้องพร้อมกับร่างหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งตรงมาที่พวกเธอ ซีเหลียนฮวาดึงซิวเหวยหลงหลบจากการพุ่งเข้ามาของหญิงสาวปีศาจตนนั้น
“ท่านอ๋องข้าว่านางหน้าตาคุ้นๆ นะเจ้าคะ” ซีเหลียนฮวากล่าวขึ้นก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าหญิงสาวคนนี้ก็คือนางโลมอันดับหนึ่งที่ประกาศว่าสนใจซิวเหวยหลงนี่น่า
“อย่าไปสนใจเลย” ซิวเหวยหลงบอกพลางพาซีเหลียนฮวาหายตัวไปทันที โดยไม่สนใจปีศาจสาวตนนั้น
“ใส่ชุดคลุมไว้” ซิวเหวยหลงบอกเขาไม่อยากให้ใครมองรูปร่างของซีเหลียนฮวา
“ท่านอ๋องถ้าหากพวกมนุษย์เข้ามาในนี้จะเป็นยังไงเจ้าคะ” ซีเหลียนฮวาถามพลางเดินไปตามถนนอย่างช้าๆ
ที่เธออยากรู้นั้นก็เพราะเห็นพ่อบ้านฉางบอกว่าที่เชียงลานั้นถ้าไม่ใช่เผ่าปีศาจจะไม่มีทางเข้ามาที่เชียงลาได้ ทำให้เธอสงสัยถ้าหากมีมนุษย์หลุดเข้ามาจะเกิดอะไรขึ้น
“ถูกฆ่า” ซิวเหวยหลงบอกโดยไม่ได้มองหน้าของซีเหลียนฮวา
“ข้าคงไม่ถูกฆ่าใช่หรือไม่เจ้าคะ” ซีเหลียนฮวาเอ่ยถามทันทีเพราะเธอก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน
“เจ้าเป็นนายหญิงของเหล่าปีศาจ” ซิวเหวยหลงบอกจะพูดง่ายๆ เลยก็คือจะมีใครฆ่านางไม่ได้นอกจากเขา แต่เขาไม่มีวันทำเช่นนั้นแน่
“นายหญิงที่ไม่มีปีศาจตนไหนเคราภพสินะเจ้าคะ” ซีเหลียนฮวากล่าวยิ้มๆ เธอมีแผ่นเอาคืนพวกขุนนางปีศาจที่บังอาจส่งพวกผู้หญิงมาจับซิวเหวยหลง
“มีสิ” ซิวเหวยหลงตอบทันที
“ใครกันล่ะเจ้าค่ะ” ซีเหลียนฮวาถามจะมีปีศาจตนไหนเคราภพเธอบ้าง
“ข้าไง พ่อบ้านฉางด้วย” ซิวเหวยหลงตอบหน้าตายก่อนจะพาซีเหลียนฮวาเดินไปยังร้านเครื่องประดับที่อยู่ริมถนน
เขาจับหินก้อนหนึ่ง ที่ส่องแสงที่ฟ้าใส่มาก่อนจะจ่ายเงินให้กับพ่อค้า จากนั้นก็เดินจากมาเงียบๆ
“นี่คือหินดูความทรงจำมันสามารถดูความทรงจำของอีกคนได้ ไม่ว่าจะผ่านมานานแค่ไหนก็ตาม หรือคนคนนั้นลืมเรื่องบ้างเรื่องไปแล้ว” ซิวเหวยหลงอธิบาย ที่จริงหินก้อนนี้ไม่น่าจะถูกนำมาขายเป็นของทั่วไปเช่นนี้ เพราะมันคือหินที่หายากมาก
“แปลว่าพ่อค้าตนนั้นไม่รู้เรื่อง” ซีเหลียนฮวาเลิกคิ้วพลางถามซีเหวยหลงไปด้วย
“ใช่” ซิวเหวยหลงตอบพลางเก็บหินก้อนนั้นในช่องมิติของตัวเองไป
“ท่านอ๋อง ที่นี่มีการประลองเถื่อนด้วยหรือเจ้าคะ” ซีเหลียนฮวาถามเมื่อเจอป้ายขนาดใหญ่ที่ถูกเขียนเอาไว้
“อืม พวกปีศาจบางพวกจะหัวรุนแรงหน่อย เข้าไปข้างในกันเถิด” ซิวเหวยหลงบอกเขามองดูก็รู้ว่าซีเหลียนฮวาสนใจ
ยิ่งตอนนี้ระดับของนางสูงขึ้นจากเดิมมาถึงระดับสวรรค์ขั้นแปดแล้ว จะบอกว่าโอสถเพิ่มระดับลมปราณของเขามันดีก็เห็นจะเป็นเช่นนั้นไม่อย่างนั้นนางไม่เลื่อนขั้นเร็วปานนี้หรอก
ทั้งสองเข้าไปนั่งปะปนกับพวกปีศาจที่กำลังส่งเสียงเชียร์ปีศาจสองตนที่กำลังสู้กันอยู่อย่างเอาเป็นเอาตาย
“เราจะใช้อะไรสู้ก็ได้หรือเจ้าคะ” ซีเหลียนฮวาขยับเข้าไปนั่งใกล้ซิวเหวยหลงที่สุดเท่าที่จะทำได้ จากนั้นก็เอ่ยถามไปด้วยอย่างสนใจ เพราะเห็นปีศาจตนหนึ่งใช้กระบองหนามฟาดใส่ปีศาจอีกตนรัวๆ
“อืม ขนาดโกงยังได้” ซิวเหวยหลงบอกพลางคิดว่านางคงไม่สนใจจะลงไปสู้เองหรอกนะ
“ใครอยากจะท้าสู้กับเจื่อเถาหรือไม่” เมื่อปีศาจที่ใช้กระบองหนามฟาดใส่ปีศาจจนตัวเองชนะ กรรมการก็พูดขึ้นมาทันที
“ฮวาเอ๋อร์” ซิวเหวยหลงที่กำลังจะเอ่ยห้ามก็ไม่ทันเสียแล้ว
“ข้ากำลังอยากจะลองของพอดีเลย” ซีเหลียนฮวาบอกพลางกระโดดไปยังสนามที่มีปีศาจทั้งสองตนยืนอยู่ ยังดีที่เธอใส่ผ้าคลุมหัวเอาไว้แถมซิวเหวยหลงยังกลบกลิ่นอายของมนุษย์ให้เธออีกด้วยปีศาจพวกนี้เลยจับไม่ได้ว่าเธอเป็นมนุษย์
“สตรีตัวเล็กเช่นเจ้าจะสู้ข้าไหวหรือ” ปีศาจที่ถือกระบองหนามก็กล่าวขึ้นเมื่อเห็นหญิงสาวตัวเล็กที่สูงไม่ถึงอกของเขาคิดอยากจะสู้กับเขา
“เขาไม่ได้วัดกันที่ร่างกาย” ซีเหลียนฮวาพลางรอให้กรรมการส่งสัญญาณให้พวกเธอเริ่มสู้กัน
“ในเมื่อทั้งสองพร้อมแล้วก็สู้กันได้” สิ้นเสียงของกรรมการซีเหลียนฮวาก็หายตัวไป
ก่อนจะไปโผล่ตรงหน้าของปีศาจตัวโตกว่าตัวเองสองเท่าจากนั้นก็เหวี่ยงหมัดที่เต็มไปด้วยลมปราณที่ถูกสร้างขึ้นมาหุ้มทั้งแขนข้างขวาของเธอ
เปรี้ยง!!
หมัดของเธอปะทะกับกระบองหนามจนแตกละเอียดทำเอาเจ้าปีศาจมีสีหน้าตกตะลึงจากนั้นไม่นานก็ตั้งสติได้ ก็ถอยออกมาตั้งหลักพลางเรียกอาวุธชิ้นอื่นออกมา
“ไหนดูสิโล่นั้นจะต้านหมัดขุนเขาได้หรือไม่” ซีเหลียนฮวากล่าวก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปหาปีศาจอีกครั้ง หมัดของซีเหลียนฮวาปะทะกับโล่ของปีศาจและมันก็แตกละเอียดเหมือนเดิม
นั้นทำให้ปีศาจเริ่มกังวล มันเรียกอาวุธออกมาอีก มันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าหญิงสาวจะสามารถทำลายอาวุธของมันได้สักกี่ชิ้นกัน
เปรี้ยง!!
“เป็นไปไม่ได้” อาวุธชิ้นแล้วชิ้นเล่าถูกหญิงสาวตัวเล็กๆ ทำลายไปจนหมด ขนาดปีศาจเก่งๆ ยังไม่สามารถทำลายอาวุธของมันได้เลย หญิงสาวผู้นี้เป็นใครกัน
“หมดอาวุธแล้วหรือ” ซีเหลียนฮวาเอ่ยถามอีกฝ่ายยิ้มๆ ไม่คิดว่าวิชานี้มันจะเกินความคาดหมายของเธอขนาดนี้

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 67 ข้ากำลังอยากจะลองของพอดีเลย

คล้ายกับเรื่องจอมนางสยบจอมมาร(จบ) ที่คุณอ่าน

จอมนางสยบจอมมาร(จบ)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 67 ข้ากำลังอยากจะลองของพอดีเลย

คล้ายกับเรื่องจอมนางสยบจอมมาร(จบ) ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้