ฉันเอ็ม หรือ เอมมี่ เดิมทีแล้วเมื่อก่อนฉันก็เป็ผู้ชายแมน ๆ เตะบอลแต่พออยู่กับยัยมิ้นท์นานเข้าหน่อยฉันรู้สึกก็ยังจะแต่งตัวแต่งหน้าบ้าง
ยัยมิ้นท์ปกติเวลาไม่แต่งหน้าก็น่ามองอยู่แล้วแต่พอรู้จักแต่งหน้าก็ดูเป็สาวสวยน่ารักเลย ฉันเลยอยากแต่งบ้างฉันเริ่มแต่งหน้าแต่งตัวก็ตอน ม.4 แต่ใครจะไปคิดว่าพอฉันแต่งแล้วจะมีผู้เข้ามาจีบเยอะแรก ๆ ก็คิดว่าโดนแกล้งแต่ดันได้แฟนเป็ผู้ชายจริงแต่ก็คบได้ไม่นานเพราะรุ่นพี่คนนั้นต้องย้ายโรงเรียนั้แ่นั้นมาก็ไม่ได้เจอพี่เขาอีกเลย
แต่ตอนนี้ช่างเื่ฉันก่อนมาเื่ยัยนี่ดีกว่าก็เมื่อ 3 วันก่อนมาบอกฉันว่าท้อง แล้วไอเวรนั่นก็ไม่รับผิดชอบอีกอย่างตอนนั้นฉันก็คิดอะไรไม่ออก เลยตัดสินใจเป็พ่อเด็กแทน แต่..
“แกเป็หม้นทำผู้หญิงท้องไม่ได้แกลืมไปแล้วเหรอ”
“เื่นั้นมันเอ..”
“ฉันปวดหัวกับแกจริงๆ ตกลงจะเป็ตุ๊ดหรือชายกันแน่”
“...”
“จากนี้ไปแกจะทำยังไงต่อเื่เรียนมหาลัยฉันจะไม่ให้แกหยุดหรอกนะ สมัครไปแล้ว เสียตังไปแล้ว”
“ถะถ้าอย่างงั้น ผะ ผมขออยู่ห้องเดียวกับยัยมิ้นท์ได้ไหม”
“มันต้องเป็อย่างงั้นอยู่แล้วแต่ในระหว่างที่แกเรียนปี 1 กับปี 2 หนูมิ้นท์ต้องหยุดเรียนแกจะดูแลไหวไหมล่ะ”
“หะไหว”
“ก็ดีเพราะถ้าแกไม่ไหว แกได้ออกไปเร่ร่อนแน่ อยากรับผิดชอบดีนัก”
สรุปคือพ่อตัดสินใจซื้อบ้านแถวมหาลัยให้แต่แลกกับการไม่ให้ค่าขนมส่วนค่าเทอมพ่อยังออกให้เหมือนเดิมส่วนค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ต้องหาเอง
วันนี้ฉันกับยัยมิ้นท์มาดูบ้านที่บรรดาพ่อแม่ซื้อให้ดูเหมือนว่าจะเป็บ้านในโครงการจัดสรร เป็บ้านชั้นเดี่ยวขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่จนเกินไปตรงทางเข้าหมู่บ้านก็มียามเฝ้าเป็หมูบ้านที่เงียบมาก เพราะไม่ค่อยมีคน
วันนี้นอกจากจะมาดูแล้วก็ต้องมาย้ายของเข้าบ้านอีกแต่โชคดีที่พ่อมาช่วยย้ายของด้วยเพราะของฉันน่าจะเยอะกว่าของยัยมิ้นท์อีก เื่ธรรมดาที่คนสวยจะต้องของเยอะ
ในที่สุดก็ขนเสร็จสักทีทำไมพ่อมองฉันแปลกๆ
“ไอเอ็มมานี่สิ”
“คะครับ”
ผัวะ
“โทษทีเห็นหน้าแกทีไรฉันคุมหมัดตัวเองไม่อยู่ หวังว่าคงไม่มีเื่ปวดหัวมาอีกล่ะฉันไปละ”
“คะครับ”
ซี้ดอย่างเจ็บ
“แกนี่มันจริง ๆ เลย”
“ทำอะไรไม่ปรึกษากันเลย”
“เอาน่าอย่าบ่นเยอะทำแผลให้ฉันก่อน”
บ่นจริงๆ ก็รู้อยู่นะว่ายัยนี่ขี้บ่น แต่พอท้องแล้วเหมือนจะบ่นเก่งกว่าเดิมอีก
จริงสิกว่ามหาลัยจะเปิดก็อีก3 เดือนในระหว่างนี้ฉันต้องหางานทำด้วยสิเพราะค่าใช้จ่ายต่าง ๆ พ่อให้หาด้วยตัวเอง
“นี่พรุ่งนี้ฉันจะไปหางาน”
“เอะทำไมล่ะ”
“ฉันโดนพ่อหักเงินอะเลยต้องหาเงินเพิ่ม”
“เป็เพราะฉันรึเปล่า”
“ไม่หรอกฉันทำตัวเอง เดิมทีพ่อก็จ้องจะหักเงินฉันอยู่แล้ว”
“ขอโทษนะ”
“ยัยขี้เหร่นี่มามากอดกันอย่าร้องเชียวนะ”
“ฮึกฮือออ”
“ยัยนี่เฮ้อ ร้องออกมาแล้วไม่สวยอย่าบ่นละ”
“ฮืออออถ้า ฮึก ฉันไม่สวย อย่างแกก็ไม่ ฮึก สวยเหมือนกัน”
“เอะยัยนี่”
ยัยนี่ถ้าไม้ติดว่าท้องอยู่นะฉันตบแน่
...
เช้าวันต่อมา
นี่ก็หามา3-4 ร้านแล้วนะทำไมถึงไม่มีใครรับเลย จะบ่ายละ ข้าวก็เริ่มหิว มีร้านข้าวไหมนะแถวนี้โอะ นั่นไง ร้านข้าวตามสั่ง
“รับอะไรดีจ้ะ”
“เอาข้าวผัดกะเพราหมูสับครับ”
“ไข่ดาวด้วยไหม”
“เอาไข่ดาวด้วยครับ”
“อย่างนั้นเข้าไปนั่งรอในร้านได้เลยจ้ะกินนี้ใช่ไหม”
“ครับ”
“นั่งรอข้างในเลยจ้ะ”
“เอ่อคือ..”
“มีอะไรเหรอจ้ะ”
“คือผมเห็นป้ายรับสมัครพนักงานยังสมัครได้ไหมครับ”
“สมัครงานเหรอป้ายนี่เหรอ”
“ครับ”
“ป้ายนี่ไม่ใช่ของร้านป้าหรอกจ้ะของร้านข้าง ๆ นี่จ้ะ”
“แล้วเขายังรับอยู่ไหมครับ”
“น่าจะรับอยู่นะทานข้าวหนูก็ลองไปถามดูนะจ้ะ”
“ขอบคุณครับ”
ร้านข้างๆ แต่เขาขายอะไรอ่ะ ตามสั่งเหมือนกันเหรอหรือยังไง แต่ตอนนี้ต้องกินข้าวเพิ่มพลังก่อนหวังว่าจะได้งานนะ